Σε μια κίνηση που μυρίζει μπαρούτι και διπλωματική αναλγησία, η Ρωσία του Βλαντίμιρ Πούτιν υψώνει ένα ανυπέρβλητο τείχος στις προσδοκίες για τερματισμό της αιματοχυσίας στην Ουκρανία. Το Κρεμλίνο, εργαλειοποιώντας με αδίστακτο τρόπο την επάνοδο του Ντόναλντ Τραμπ στην εξουσία, έριξε στο τραπέζι ένα τελεσίγραφο που προκαλεί ίλιγγο: ο πόλεμος θα τελειώσει μόνο αν το Κίεβο παραδώσει αμαχητί και τα τελευταία 2.082 τετραγωνικά μίλια του Ντονέτσκ που βρίσκονται ακόμη υπό ουκρανικό έλεγχο. Για τη Μόσχα, αυτή η απαίτηση δεν είναι μια απλή εδαφική διεκδίκηση, αλλά μια «ιστορική αναγκαιότητα» που δεν επιδέχεται καμία αμφισβήτηση.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Καθηγητής Μάζης: Αυτό που έρχεται στο Αιγαίο είναι πιο επικίνδυνο απ’ όσο νομίζουμε (βίντεο)
Το παιχνίδι του Λαβρόφ και η παγίδα στον Τραμπ
Την ώρα που οι ελπίδες για ειρήνη μετατίθενται για τις 4 και 5 Φεβρουαρίου στο Άμπου Ντάμπι, ο Σεργκέι Λαβρόφ ανέλαβε να «μαγνητίσει» το επιτελείο του Τραμπ με μια ρητορική που θυμίζει τις σκοτεινότερες μέρες του Ψυχρού Πολέμου.
Με μια συνέντευξη-μανιφέστο, ο Ρώσος Υπουργός Εξωτερικών επιχείρησε να παρουσιάσει τη Ρωσία ως την μοναδική «ισότιμη υπερδύναμη» των ΗΠΑ, κληρονόμο της σοβιετικής αίγλης. Το σχέδιο είναι σαφές και ανατριχιαστικό: η Μόσχα πιέζει τον Τραμπ να παρακάμψει πλήρως την Ευρώπη και την ίδια την Ουκρανία, μετατρέποντας την ειρηνευτική διαδικασία σε ένα διμερές «παζάρι» μεταξύ δύο γιγάντων. Ο Λαβρόφ κατηγόρησε μάλιστα την Ευρώπη ότι προσπαθεί να «σπείρει τη διχόνοια», την ίδια στιγμή που ο ίδιος προσφέρει οικονομικά δέλεαρ και συμφωνίες για στρατηγικά όπλα, με μοναδικό αντάλλαγμα την πλήρη υποταγή της Ουκρανίας στις ρωσικές αξιώσεις.
Η «ιερή» εμμονή με το Ντονμπάς
Γιατί όμως το Ντονέτσκ αποτελεί την κόκκινη γραμμή του Πούτιν; Σύμφωνα με αναλύσεις των New York Times και του ISW, η περιφέρεια αυτή είναι ο κεντρικός πυλώνας της ρωσικής στρατηγικής για τον οριστικό διαμελισμό της Ουκρανίας. Από το 2014, το Κρεμλίνο έχει χτίσει έναν ολόκληρο προπαγανδιστικό μηχανισμό γύρω από τη «διάσωση» του Ντονμπάς, παρουσιάζοντας την περιοχή ως ιστορικά ρωσικό έδαφος.
Το ISW εξηγεί πως από τότε που ο Τραμπ ανέλαβε καθήκοντα στις αρχές του 2025, το Κρεμλίνο χρησιμοποιεί μια τακτική διαπραγμάτευσης που προσπαθεί να πλαισιώσει τη Ρωσία ως μια παγκόσμια δύναμη συγκρίσιμη με τις ΗΠΑ και ως κληρονόμο του καθεστώτος της «υπερδύναμης» της Σοβιετικής Ένωσης.
Με το Λουγκάνσκ να βρίσκεται ήδη υπό πλήρη ρωσικό έλεγχο, η ολοκλήρωση της κατάληψης του Ντονέτσκ αποτελεί για τον Πούτιν το απόλυτο τρόπαιο. Ακόμη και το πάγωμα της γραμμής του μετώπου στη Ζαπορίζια και τη Χερσώνα παρουσιάζεται από τη Μόσχα ως... «συμβιβασμός», την ώρα που στην πραγματικότητα απαιτεί εδάφη που δεν έχει καταφέρει να κερδίσει στα πεδία των μαχών.
Ο κίνδυνος ενός στρατηγικού ολέθρου
Παρά τις προσπάθειες του Τραμπ να παρουσιάσει ειρηνευτικά σχέδια 28 σημείων ή τη δημιουργία αποστρατιωτικοποιημένων ζωνών, η Ρωσία παραμένει ανένδοτη. Το Κρεμλίνο απέρριψε ήδη από τον Δεκέμβριο κάθε ιδέα για «ελεύθερες οικονομικές ζώνες» στο Ντονέτσκ, επιμένοντας στην ωμή προσάρτηση. Το Institute for the Study of War προειδοποιεί με δραματικό τόνο: οποιαδήποτε υποχώρηση των ΗΠΑ και της Ουκρανίας στο θέμα του Ντονέτσκ θα αποτελούσε ένα τραγικό στρατηγικό σφάλμα. Η Ρωσία δεν είναι διατεθειμένη να σταματήσει, γιατί θέλει να νομιμοποιήσει τις κατακτήσεις της μέσω της διπλωματίας, παρουσιάζοντας το «μαξίμουμ» των απαιτήσεών της ως μια δίκαιη λύση.
Καθώς οι αντιπροσωπείες ετοιμάζονται για το Άμπου Ντάμπι, η ανθρωπότητα παρακολουθεί με κομμένη την ανάσα. Θα υποκύψει ο Τραμπ στο εδαφικό τελεσίγραφο του Πούτιν για να φέρει μια «ψεύτικη» ειρήνη, ή θα καταλάβει ότι το Ντονέτσκ είναι μόνο η αρχή για τον πλήρη διαμελισμό μιας κυρίαρχης χώρας; Η ιστορία γράφεται με το αίμα των στρατιωτών στο μέτωπο και το μελάνι των εκβιασμών στα τραπέζια των διαπραγματεύσεων.
