Προσθέστε το pentapostagma.gr ως προτιμώμενη πηγή στα αποτελέσματα αναζήτησης στην Google. Μια τελείως διαφορετική εικόνα απ' αυτήν που θα περίμενε κανείς να είναι η πραγματικότητα, παρουσίασε η Βάσω Εμμανουήλ, σε ό,τι αφορά στη ζωή της με την πολύτεκνη οικογένειά της στη Φουρνά Ευρυτανίας.
Μιλώντας στο Mega μαζί με τον σύζυγό της, Στέφανο, είπαν ότι μόνο ρόδινα δεν ήταν τα πράγματα στο χωριό. Αναφορικά με την τοπική κοινωνία, είπε ότι «μεγάλη μερίδα του χωριού έκανε μποϊκοτάζ στο μαγαζάκι που ανοίξαμε», ενώ πρόσθεσε πως «φεύγουμε γιατί το παιδί μας δέχθηκε ισχυρό bullying από την τοπική κοινωνία».
Παράλληλα, έψεξε την πρόεδρο της οργάνωσης «νέα ζωή στο χωριό», που ανέλαβε τις κινήσεις να οργανώσει την μετάβαση της οικογένειας στο ορεινό χωριό της Ευρυτανίας, ότι δεν έπρεπε να «ανοιχτεί» τόσο και να αναλάβει την αναδοχή και τη στήριξη κι άλλων οικογενειών, καθώς όπως χαρακτηριστικά είπε «ολοκλήρωσε τη δουλειά στο ένα χωριό και πήγαινε στο επόμενο», αφήνοντας να εννοηθεί ότι πέραν των διαδικαστικών και των πρώτων εξόδων δεν συνέβαλε ουσιαστικά στο να συνεχίσει η οικογένειά της να έχει στήριξη.
Κατήγγειλε δε ότι «δεν υπήρχαν δουλειές γι αυτό ανοίξαμε το μαγαζί. Γιατί τελείωναν τα χρήματα που φέραμε από τη Γερμανία. Οι δουλειές δεν υπήρχαν όταν ήρθαμε στο χωριό, δεν θα περίμενα να ταΐσω τα παιδιά μου».
Όσον αφορά στο νέο σπίτι που πήγαν είπε ότι «φύγαμε στις 27 Μαρτίου από το σπίτι γιατί στις 28 Μαρτίου έπρεπε να μπει η επόμενη οικογένεια (σ.σ.: που θα επωφελούνταν από το πρόγραμμα "Ζωή στο χωριό")».
Πρόσθεσε ότι το σπίτι που πήγαν να ζήσουν ήταν ακατάλληλο και έδωσαν χρήματα για να το φτιάξουν. «Ζούσαμε με αρουραίους και το παιδί ήταν συνέχεια στο γιατρό. Η σόμπα ήταν προβληματική και μπαίνανε μέσα νερά και χιόνια. Έπρεπε να βρούμε μεγαλύτερο σπίτι. Ήταν μικρό το προηγούμενο, αλλά είχε πολλά προβλήματα».
Εν κατακλείδι είπε ότι «φύγαμε γιατί δεν μπορούσαμε να ανταπεξέλθουμε και να μεγαλώσουμε τα παιδιά μας» προσθέτοντας ότι η αδελφή της παρέμεινε στο χωριό, ούσα μονογονέας κι έχει αναλάβει να κρατήσει το μαγαζί που είχε ανοίξει η ίδια με τον σύζυγό της.
Πλέον ζουν στη Νάξο κι εκεί υποστήριξε ότι τα πράγματα είναι πολύ καλύτερα για την ίδια, τον σύζυγο και την οικογένειά της.
Τα έλεγε... διαφορετικά μια μέρα πριν
Πάντως στην αποχαιρετιστήρια ανάρτησή της η κυρία Εμμανουήλ δεν είχε βγάλει προς τα έξω τα όσα φέρεται να βίωνε και έγραψε χαρακτηριστικά: «Ένα μεγάλο ευχαριστώ. Ήρθε η στιγμή να κλείσει ένας κύκλος που για εμάς ήταν από τους πιο δύσκολους, αλλά και από τους πιο σημαντικούς της ζωής μας. Πριν από δύο χρόνια πήραμε μια μεγάλη απόφαση. Αφήσαμε πίσω μας τη ζωή που γνωρίζαμε και ήρθαμε στη Φουρνά με πίστη, όνειρα και την ελπίδα ότι μπορούμε κι εμείς, με τον δικό μας τρόπο, να προσφέρουμε κάτι σε αυτόν τον τόπο. Δουλέψαμε, προσπαθήσαμε, κουραστήκαμε, βάλαμε ό,τι είχαμε και δεν είχαμε και δημιουργήσαμε το δικό μας μικρό μαγαζί, το “Λίγο απ’ όλα”.
Το αγαπήσαμε σαν να ήταν κομμάτι της οικογένειάς μας, γιατί μέσα του βάλαμε πολύ περισσότερα από χρήματα και δουλειά. Βάλαμε ψυχή, χρόνο, όνειρα και την ελπίδα ότι θα μπορέσουμε να ριζώσουμε εδώ.
Και μέσα σε αυτά τα δύο χρόνια γνωρίσαμε ανθρώπους που θα κρατήσουμε για πάντα στην καρδιά μας. Θέλουμε λοιπόν να πούμε ένα μεγάλο, ειλικρινές ευχαριστώ στους ανθρώπους της Φουρνάς που στάθηκαν δίπλα μας. Σε εκείνους που μας άνοιξαν την πόρτα του σπιτιού τους, που μας έδωσαν μια καλημέρα, έναν καλό λόγο, μια αγκαλιά, μια βοήθεια, ένα χαμόγελο. Σε όλους εκείνους που μας έκαναν, έστω και για λίγο, να νιώσουμε ότι δεν είμαστε μόνοι.
Μπορεί τελικά η ζωή να μην μας τα έφερε όπως τα ονειρευτήκαμε. Μπορεί κάποιες προσδοκίες να αποδείχθηκαν διαφορετικές από την πραγματικότητα. Και ίσως αυτό να είναι το πιο δύσκολο κομμάτι αυτού του αποχωρισμού.
Δεν φεύγουμε όμως με θυμό. Φεύγουμε με ανάμεικτα συναισθήματα, κρατώντας τα όμορφα και αφήνοντας πίσω όσα μας πλήγωσαν. Θέλουμε μόνο να ξέρουν όλοι πως εμείς προσπαθήσαμε πραγματικά. Δεν ήρθαμε για να περάσουμε, ούτε φύγαμε επειδή δεν αγαπήσαμε αυτόν τον τόπο. Δώσαμε μια πραγματική ευκαιρία σε ένα όνειρο. Και όταν έρθει η ώρα να κοιτάξουμε πίσω, θα ξέρουμε ότι κάναμε ό,τι μπορούσαμε.
»Η Φουρνά θα μείνει ένα κομμάτι της ζωής μας. Και οι άνθρωποι που μας αγάπησαν και μας στήριξαν θα έχουν πάντα μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά μας. Σας ευχαριστούμε για όλα όσα μας δώσατε αυτά τα δύο χρόνια. Και αν κάποια πράγματα δεν έγιναν όπως τα περιμέναμε, ας μείνει τουλάχιστον η σκέψη ότι εμείς ήρθαμε με καλή καρδιά, προσπαθήσαμε με όλη μας τη δύναμη και φύγαμε έχοντας δώσει ό,τι μπορούσαμε.
Να είστε όλοι καλά. Και ίσως κάποια “αντίο” να μην είναι για πάντα».
