Για την πιο δύσκολη περίοδο της ζωής του μίλησε ο Γιώργος Μαζωνάκης, για τον εγκλεισμό στο Δρομοκαΐτειο καθώς και για τα συναισθήματα τρόμου και προδοσίας που βίωσε.
Ο γνωστός καλλιτέχνης ανέφερε μεταξύ άλλων, πως ο χρόνος που πέρασε ήταν περιπετειώδης, ωστόσο μέσα από κάθε τέτοια κατάσταση, έμαθε να μετράει τα καλά.
Επίσης τόνισε πως έμαθε να μιλά όποτε θέλει αυτός, όχι όποτε θέλουν οι άλλοι ενώ τόνισε πως οι άνθρωποι που τον προστάτεψαν σε όλη αυτή δύσκολη συνθήκη, ήταν μόνο ο κόσμος.
Γιώργος Μαζωνάκης: «Δεν θεώρησα ποτέ τον εαυτό μου ότι ήμουν ο Θεός»
Για την περιπέτεια που βίωσε καθώς και για τη σχέση με την οικογένειά του, μίλησε ο Γιώργος Μαζωνάκης, στη συνέντευξη που παραχώρησε στον Τάσο Τρύφωνος στον Alpha Κύπρου και στην εκπομπή «Τετ Α Τετ».
Σχετικά με την συνεργασία και την σχέση με την αδελφή του, Βάσω, αποκάλυψε: «Κατάλαβα ότι δεν μπορώ να συνεργαστώ με την αδελφή μου... όλο αυτό έγινε έντονο από την πλευρά της οικογένειας».
Δείτε το τρέιλερ
Όσο για την οικογένειά του, υπογράμμισε: «Ήμουν το όνομα της οικογένειας, που την βοηθούσα οικονομικά… Και αυτό το θεωρώ σωστό… Δεν θεώρησα ποτέ τον εαυτό μου ότι ήμουν ο Θεός, ο υπέρτατος, δεν το είχα αυτό στο dna μου. Πολλές φορές υποβίβαζα τον εαυτό μου. Έχω 100% μερίδιο ευθύνης για τη σχέση μου με την οικογένειά μου».
Σχετικά με τη νοσηλεία του στο Δρομοκαΐτειο αποκάλυψε: «Tο αντιμετώπισα με πάρα πολλή ησυχία…. Ταυτόχρονα, η μία μου αδελφή ήταν απ’ έξω και περίμενε, η Μαρία… Είχα τρόμο».
«Δεν παρακολούθησα τίποτα απ' ό,τι έλεγαν»
Αρχικά, ο Γιώργος Μαζωνάκης μίλησε για τον εγκλεισμό του στο Δρομοκαΐτειο μετά από εντολή της οικογένειάς του, με τον ίδιο να περιγράφει: «Αυτός ο χρόνος ήταν περιπετειώδης, μπορώ να πω. Φρόντισα να πάρω τα καλά στοιχεία που δίνει η κάθε κακή κατάσταση. Έμαθα να μιλάω όποτε θέλω εγώ να μιλάω, όχι όποτε θέλουν οι άλλοι. Είναι μία τακτική που απέκτησα με τα χρόνια. Είμαι από τους ανθρώπους που θέλω να εξηγώ μία κατάσταση με γεγονότα και να έχω το μυαλό μου από μακριά, όχι σε θυμό και νεύρα, να παίρνω την απόστασή μου. Δεν παρακολούθησα τίποτα απ' ό,τι έλεγαν. Για πολλά χρόνια η έκθεση μού έφερνε τρόμο, από εκεί και μετά από την εμπειρία κατάλαβα ότι είναι πιο καλή η ησυχία. Αν κάποιος με έπαιρνε τηλέφωνο και μου έλεγε να ανοίξω την τηλεόραση γυρνούσα πλευρό και κοιμόμουν».
«Η Βάσω δεν ήταν manager μου, ήταν συνεργάτης, πάντα τις αποφάσεις τις έπαιρνα εγώ. Αυτό άλλαξε πριν πολλά χρόνια. Είμαι ένας άνθρωπος που για να πάρω μία απόφαση πρέπει να δω μία κατάσταση από όλες τις πλευρές. Περάσαμε από πολλές κουβέντες για να καταλάβω ότι δεν μπορούμε να συνεργαστούμε άλλο. Τον τελευταίο χρόνο αυτό έγινε έντονο από τη μεριά της οικογένειας, όχι από εμένα. Τα πράγματα άρχισαν να γίνονται περίεργα όταν είχαμε μία διαφωνία με ένα ακίνητο. Η Βάσω είχε το πληρεξούσιο, δεν ήταν καλυμμένη νομικά. Άρχισε ο χορός του παραλόγου, ούτε με την μία πλευρά ούτε με την άλλη. Άρχισε να γίνεται ένα χάος και έπρεπε σιγά σιγά να ξεμπερδεύουμε τον κόμπο».
«Για να μην το φέρω τόσο μεγάλο, ήμουν το όνομα της οικογένειας. Κάθε παιδί θα βοηθούσε την οικογένειά του οικονομικά, όπως και η οικογένειά μου στο παρελθόν. Με ακολουθούσαν παντού, με στήριζαν. Τα πράγματα τα θεωρώ πιο απαλά σήμερα. Δεν θεώρησα ποτέ ότι ο εαυτός μου είναι ο υπέρτατος, ο μοναδικός. Πιο πολλές φορές τον εαυτό μου τον υποβίβαζα».
Περιγράφοντας όλα όσα συνέβησαν με την οικογένειά του, διευκρίνισε: «Θεωρώ ότι 100% ότι έχω μερίδιο ευθύνης σε ό,τι έγινε με την οικογένειά μου. Ανακάλυψα πολλά πράγματα μέσα από αυτό που δεν ήμουν. Χίλια δυο πράγματα που τα υιοθέτησα που δεν είναι δικά μου. Πρέπει να δούμε τον εαυτό μας απ' έξω. Βίωσα πολλές πιεστικές καταστάσεις. Δεν αντιδρούσα ποτέ, είχα μία ευγένεια που μπορούσε να με καταστρέψει. Καθόμουν εκεί μέχρι να αλλάξει από μόνο του το πράγμα. Αν μου έλεγε κάποιος πριν χρόνια ότι δεν θα μιλούσα με την οικογένεια θα του έλεγα ότι δεν περνούσε ποτέ από το μυαλό μου. Μερικές φορές θεωρώ ότι θα με τσιμπήσεις και θα ξυπνήσω.
Ερχόντουσαν στο σπίτι μου χωρίς να τους καλέσουν. Ερχόντουσαν όχι για να τα βρούμε, για να μου πουν ότι αυτά που λέω δεν ισχύουν. Κάποιες στιγμές η οικογένεια άρχισε να γκρεμίζεται μέσα μου. Είμαι ένας άνθρωπος της οικογένειας. Το αίμα γίνεται νερό. Νομικά το θέμα δεν έχει ξεκινήσει ακόμα, θα ξεκινήσω να κινούμαι νομικά. Ισχύει η αγωγή του 1.000.000 για τον ακούσιο εγκλεισμό. Σαν άνθρωπος φυσικά θα σκέφτομαι το παρελθόν με το παρόν, παλεύουμε για να ζούμε το τώρα. Έχει να κάνει με τη διαχείριση του πράγματος. Μου έλεγαν να μην κάνω δουλειές με συγγενείς, αλλά τα άκουγα λίγο κλισέ. Έχασα χρήματα, μπαίνουν κι άλλοι συνεργάτες, όχι μόνο η οικογένεια, χάθηκαν όλα αυτά, και οι άνθρωποι και τα χρήματα και όλα».
«Υπήρχε μεγάλη αναστάτωση στο σπίτι μου, γύρισε την ζωή μου τούμπα»
Για την ημέρα που ξαφνικά βρέθηκε από το σπίτι του στο Δρομοκαΐτειο, αποκάλυψε: «Εγώ πίστευα ότι τα πράγματα ήταν αρκετά αθώα, αρκετά παιδικά. Δεν έχασα την εμπιστοσύνη μου με τους ανθρώπους. Υπήρχε μεγάλη αναστάτωση στο σπίτι μου, γύρισε την ζωή μου τούμπα. Γυρνώ από την βόλτα που έκανα με την Αρίθα, χτυπάει η πόρτα και εμφανίζονται δύο αστυνομικοί με πολιτικά και μου δείχνει το χαρτί και μου λένε ότι πρέπει να πάω στο Δρομοκαϊτειο.
Από μικρό παιδί πίστευα ότι κάποια πράγματα τα ένιωθα, τότε ένιωθα περίεργα. Πίστευα πράγματα για τον εαυτό μου που ούτε καν ήταν αλήθεια. Η μια μου η αδερφή ήταν έξω και με περίμενε με το αυτοκίνητο να ακολουθήσει το περιπολικό.
Αυτό για εμένα ήταν πάρα πολύ κακό. Εγώ εκείνη την ώρα μαγείρευα, έφαγα, έκανα ντουζ, πήγα στο περιπολικό και πήγα στο Δρομοκαϊτειο. Τα τελευταία χρόνια δεν είχα άγχος με την εξουσία. Μιλούσα με τους αστυνομικούς. Ήμουν ήρεμος και μετά ξεκινούσα να σκέφτομαι τι θα συμβεί. Λέω τι θα κάνω; Άρχισα να σκέφτομαι τα πρακτικά θέματα σε περίπτωση που μείνω.
Περίμενα ότι δεν θα με κρατήσουν. Κάτι υποθάλπτει από κάτω, το οποίο δεν το ξέρω. Υπάρχουν και οι ιδιωτικές κλινικές και οι δημόσιες, δεν ήξερα τι συμβαίνει, είμαι ένας άνθρωπος που είμαι ντροπαλός και στην έκθεσή μου κάποιοι θεωρούσαν ότι είμαι αλαζόνας, αυτή ήταν μία άμυνα.
Δεν ήταν το πιο εύκολο, φοβόμουν πώς θα με αντιμετωπίσουν οι άνθρωποι μέσα στην κλινική. Ήταν αρκετά δύσκολο θα πω. Ένιωσα τρόμο και προδοσία. Η χαρά του Δρομοκαΐτειου ήμουν, κάποιοι έλεγαν εντάξει μια χαρά είμαστε αφού είναι και ο Μαζωνάκης εδώ.
Η δουλειά μου ήταν αυτό φοβόμουν, Γενικά είχαμε κόψει με την οικογένειά μου αρκετό καιρό πριν. Αυτό που με ενόχλησε περισσότερο ήταν ότι είχαν μία καραμέλα που μου το έλεγαν σε ό,τι και να έλεγα τύπου “δεν ξέρεις τι λες”. Σίγουρα είχαν άλλα πράγματα στο μυαλό τους. Θεωρώ ότι ήταν κίνηση πανικού. Προσπαθώ να καταλάβω και μέχρι σήμερα. Όταν πας να κάνεις μία κίνηση σαν αυτή πρέπει να υποστείς και τις συνέπειες
Η κίνηση ήταν ξεκάθαρη. Εμένα με προστάτευσε ο κόσμος. Ένα πράγμα που δεν τα πίστευα. Μέχρι να γίνει αυτή η κατάσταση κάποια πράγματα δεν τα ήξερα, δεν τα πίστευα. Η αγάπη των συγγενών μερικές φορές είναι καταστροφή. Δεν με ξάφνιασαν αυτά που έλεγαν, είχα καταλάβει πως θα κινηθούν.
Δεν μπορείς να χρησιμοποιείς κάτι, την αδυναμία του ανθρώπου και να πας να την χρησιμοποιήσεις εναντίον του; Γιατί τώρα; Δεν ένιωσα ποτέ επικίνδυνος για τον εαυτό μου. Μπορεί να αισθάνθηκα με το μέσα μου, με τις σκέψεις μου, με πράγματα που μου τα μεταφέρανε. Εγώ λέω ότι τελικά η ζωή είναι ο αγώνας ο Γιώργος με τον Γιώργο».
