Σε μια ανάρτηση που έχει προκαλέσει εντονότατες αντιδράσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και στον δημόσιο διάλογο, η Μαρία Καρυστιανού, πρόεδρος του Συλλόγου Συγγενών Θυμάτων της τραγωδίας των Τεμπών, συνδέει «μετωπικά» το πρόσφατο κλείσιμο του FIR Αθηνών με την αντίληψη για διαρκή κινδύνους στις μεταφορές και την ασφάλεια του εναέριου χώρου. Η ίδια περιγράφει την κατάσταση ως «Τέμπη και στον αέρα», επιμένοντας ότι οι προειδοποιήσεις των εργαζομένων για δυσλειτουργίες αγνοήθηκαν και ότι η κυβέρνηση συνεχίζει να παραλείπει κρίσιμες ενέργειες για την εφαρμογή κανόνων ασφάλειας.
Σε ανάρτησή της η κ. Καρυστιανού επικεντρώνει την κριτική της στην κατάσταση του εναέριου χώρου μετά το πρωτοφανές blackout σε σχεδόν όλες τις συχνότητες του FIR Αθηνών, το οποίο, σύμφωνα με την Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας (ΥΠΑ), οφείλεται σε μαζική παρεμβολή. Το περιστατικό αυτό, όπως επισημαίνει, δημιούργησε «κίνδυνο αεροπορικού δυστυχήματος», ενώ θέτει υπό αμφισβήτηση τον βαθμό ετοιμότητας και ανταπόκρισης των αρμοδίων φορέων.
Η αναφορά της δεν περιορίζεται στην τεχνική πλευρά του ζητήματος. Η κ. Καρυστιανού υπογραμμίζει ότι οι προειδοποιήσεις εργαζομένων για ζητήματα ασφάλειας στα μέσα μεταφοράς, τόσο στις σιδηροδρομικές γραμμές όσο και στον εναέριο χώρο, είχαν παραμείνει ανεκμετάλλευτες πριν από την τραγωδία των Τεμπών. Αυτή η παρατήρηση χρησιμοποιείται στην ανάρτησή της για να θέσει ερωτήματα σχετικά με τη συνέπεια, την ευθύνη και την προτεραιότητα που δίνουν οι αρμόδιες αρχές στην πρόληψη ατυχημάτων.
Η αναφορά στα Τέμπη δεν είναι τυχαία: η τραγωδία στις 28 Φεβρουαρίου του 2023, όπου συγκρούστηκαν δύο τρένα στην κύρια σιδηροδρομική γραμμή Αθήνας–Θεσσαλονίκης με 57 νεκρούς και δεκάδες τραυματίες, παραμένει ένα από τα πιο οδυνηρά περιστατικά σύγχρονης ελληνικής ιστορίας, που ανέδειξε μεγάλα ζητήματα υποδομών και ασφάλειας στις μεταφορές.
Στην ανάρτησή της, η κ. Καρυστιανού χαρακτηρίζει την αντιμετώπιση του ζητήματος από πλευράς κυβέρνησης ως «κυνική παραδοχή» ότι «συμβαίνουν παντού αυτά», υποστηρίζοντας πως μια τέτοια προσέγγιση «παίζει με τη λογική και κυρίως με τη ζωή μας». Κατά την ίδια, οι αρμόδιες αρχές προτιμούν «το κλίμα ανασφάλειας στις μεταφορές, τον διεθνή διασυρμό και τις νομικές εμπλοκές της χώρας» παρά τον εκσυγχρονισμό εξοπλισμού και την εφαρμογή κανόνων ασφάλειας.
Η στόχευσή της ξεπερνά την απλή κριτική. Η κ. Καρυστιανού καλεί σε «διεκδίκηση δικαιωμάτων, σεβασμού και στην κατάκτηση του οράματος ενός πραγματικού κράτους δικαίου». Η διατύπωση αυτή έχει οδηγήσει κάποιους σχολιαστές να ερμηνεύσουν τις κινήσεις της ως πιθανή αφετηρία ευρύτερης οργανωμένης δράσης πολιτών, με στόχο την αλλαγή στην προσέγγιση της δημόσιας ασφάλειας και τη διακυβέρνηση συνολικά.
Οι αντιδράσεις στο δημόσιο λόγο είναι ήδη ορατές. Κριτικές έχουν εστιάσει στην ίδια την προσέγγιση και στους στόχους που θέτει, υποστηρίζοντας ότι η σύνδεση ενός τεχνικού ζητήματος όπως το blackout στο FIR Αθηνών με την τραγωδία των Τεμπών απαιτεί απόλυτη τεκμηρίωση και αντικειμενική ανάλυση των πραγματικών δεδομένων, ώστε να μην παραπλανάται ο δημόσιος διάλογος.
Σε κάθε περίπτωση, η δημόσια παρέμβαση της κ. Καρυστιανού επαναφέρει στο προσκήνιο ζητήματα που αφορούν την ασφάλεια στις μεταφορές, την ευθύνη των αρμόδιων φορέων και τον δημόσιο έλεγχο των κρίσιμων υποδομών, θέτοντας νέα ερωτήματα για το πώς η Ελλάδα αντιμετωπίζει προτεραιότητες που αφορούν την ασφάλεια της ζωής και της καθημερινότητας των πολιτών.
