Το κτίριο των Ηνωμένων Εθνών στη Νέα Υόρκη έχει μετατραπεί προ πολλού σε ένα απέραντο πλυντήριο διεθνούς υποκρισίας. Κράτη που καταπατούν συστηματικά κάθε έννοια εθνικής κυριαρχίας, μαζεύονται στα πολυτελή σαλόνια για να διοργανώσουν ημερίδες περί διεθνούς ασφάλειας. Αυτή τη φορά, όμως, η φιέστα που στήθηκε με τις ευλογίες γνωστών «δημοκρατιών» δεν έμεινε αναπάντητη.
Σε μια ειδική συνεδρίαση (τύπου Arria) του Συμβουλίου Ασφαλείας, την οποία διοργάνωσαν –άκουσον άκουσον– το Πακιστάν και η Κίνα, το κεντρικό θέμα ήταν η «γεφύρωση του χάσματος» στην εφαρμογή των ψηφισμάτων. Δηλαδή, πώς ο ΟΗΕ θα σταματήσει να εκδίδει αποφάσεις που κανείς δεν σέβεται. Αντί η ελληνική πλευρά να αρκεστεί σε ένα τυπικό, βαρετό λογύδριο, αποφάσισε να βάλει το μαχαίρι στο κόκαλο, ρίχνοντας στο τραπέζι το απόλυτο, ζωντανό μνημείο διεθνούς απάθειας: το Κυπριακό.
Το διπλωματικό ράπισμα και ο τουρκικός Αττίλας
Όταν μιλάμε για καταπάτηση του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, η συζήτηση ξεκινά και τελειώνει στη Λευκωσία. Η ελληνική αντιπροσωπεία πήρε τον λόγο και ξεκαθάρισε το τοπίο, επισημαίνοντας με ψυχρή λογική ότι αν ο ΟΗΕ θέλει να έχει έστω και ένα ίχνος αξιοπιστίας, πρέπει να κοιτάξει τη συνεχιζόμενη κατοχή ευρωπαϊκού εδάφους από την Τουρκία.
Το μήνυμα ήταν ξεκάθαρο. Ο σεβασμός και η προσήλωση στα Ψηφίσματα 541 και 550 δεν είναι προαιρετική σύσταση, αλλά η μοναδική θεσμική πυξίδα. Τα συγκεκριμένα ψηφίσματα, τα οποία η Άγκυρα χρησιμοποιεί ως χαρτοπόλεμο εδώ και δεκαετίες, καλούν όλα τα κράτη του πλανήτη να σεβαστούν την εδαφική ακεραιότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας. Το πιο κρίσιμο, όμως, είναι ότι απαγορεύουν ρητά σε οποιονδήποτε να αναγνωρίσει ή να διευκολύνει με οποιονδήποτε τρόπο τη λειτουργία της παράνομης αποσχιστικής οντότητας στα Κατεχόμενα.
Η ανοχή τελείωσε: Κράτος Δικαίου ή νόμος της ζούγκλας
Το γεγονός ότι μια χώρα όπως το Πακιστάν, το οποίο αποτελεί μόνιμο διπλωματικό δεκανίκι της Τουρκίας στον ισλαμικό κόσμο, τόλμησε να διοργανώσει συζήτηση για το διεθνές δίκαιο, αποτελεί από μόνο του πρόκληση. Η Ελλάδα δεν μάσησε τα λόγια της. Ξεκαθάρισε στους παρευρισκόμενους ότι η διατήρηση της διεθνούς ειρήνης δεν χτίζεται με τραπέζια εργασίας και κοκτέιλ στο Μανχάταν, αλλά με την αδιαπραγμάτευτη εφαρμογή του κράτους δικαίου στο πεδίο.
Το Κυπριακό παραμένει η ανοιχτή πληγή του Ελληνισμού και ο απόλυτος καθρέφτης της ανεπάρκειας του διεθνούς συστήματος. Η αυστηρή υπενθύμιση των ψηφισμάτων από την Αθήνα δείχνει ότι η εθνική γραμμή δεν δέχεται εκπτώσεις. Το παραμύθι της «διεθνούς κοινότητας» καταρρέει όταν ανέχεται τον εισβολέα, και πλέον είναι χρέος μας να τους το θυμίζουμε σε κάθε ευκαιρία, με κάθε κόστος, χωρίς διπλωματικές ευγένειες που στοιχίζουν πατρίδες.
