Προσθέστε το pentapostagma.gr ως προτιμώμενη πηγή στα αποτελέσματα αναζήτησης στην Google. Την ανάγκη η Ελλάδα να αναλάβει συγκεκριμένες διπλωματικές πρωτοβουλίες για την οριοθέτηση των θαλάσσιων ζωνών υπογράμμισε ο Ευάγγελος Βενιζέλος, με αφορμή τη νέα αντιπαράθεση με την Τουρκία για το υποθαλάσσιο καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου. Ο πρώην υπουργός Εξωτερικών επισήμανε ότι ούτε η έκδοση NAVTEX ούτε η παρέμβαση τρίτων χωρών μπορούν να επιλύσουν τις εκκρεμείς διαφορές, ενώ άσκησε κριτική στην απουσία μακροπρόθεσμης εθνικής στρατηγικής.
Μιλώντας το βράδυ της Τετάρτης 11 Νοεμβρίου στην εκπομπή «Στο Κέντρο» του ΕΡΤnews, με τον Γιώργο Κουβαρά, ο πρώην πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ αναφέρθηκε στις τελευταίες εξελίξεις γύρω από το Great Sea Interconnector και στις διαφορετικές θέσεις Ελλάδας και Τουρκίας για την υφαλοκρηπίδα και την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Politico: Ο Μητσοτάκης ανοίγει το τουρκολιβυκό στο Δουβλίνο – Τι ζητά η Αθήνα από την ΕΕ
Η τοποθέτησή του έρχεται μετά την έκδοση τουρκικής NAVTEX για τις έρευνες του γαλλικού πλοίου Abeille Marengo και την απάντηση της Αθήνας, που χαρακτήρισε την τουρκική αναγγελία άκυρη και ανίσχυρη.
«Δεν λύνεις ζητήματα κυριαρχικών δικαιωμάτων μέσα από τις NAVTEX»
Ο Ευάγγελος Βενιζέλος διαχώρισε τις ναυτιλιακές αναγγελίες από το νομικό καθεστώς των θαλάσσιων ζωνών, επισημαίνοντας ότι οι NAVTEX εξυπηρετούν την ασφάλεια της ναυσιπλοΐας και δεν αποτελούν μέσο οριοθέτησης υφαλοκρηπίδας ή ΑΟΖ.
Υποστήριξε ότι η Ελλάδα μπορεί να διαθέτει ισχυρά νομικά επιχειρήματα, αλλά η οριστική διευθέτηση των επικαλυπτόμενων θαλάσσιων αξιώσεων απαιτεί συμφωνία μεταξύ των ενδιαφερόμενων κρατών ή προσφυγή σε αρμόδιο διεθνές δικαιοδοτικό όργανο.
Κατά τον ίδιο, όσο παραμένουν ανοιχτά ζητήματα οριοθέτησης, χρειάζονται πρακτικές και προσωρινές διευθετήσεις που θα επιτρέπουν τη διαχείριση των προβλημάτων χωρίς να προδικάζουν την τελική λύση.
Η θέση του δεν ταυτίζει την έλλειψη οριοθέτησης με ανυπαρξία κυριαρχικών δικαιωμάτων. Αντιθέτως, διακρίνει την ύπαρξη δικαιωμάτων επί της υφαλοκρηπίδας από την οριστική χάραξη των ορίων τους στις περιοχές όπου υπάρχουν αντικρουόμενες διεκδικήσεις.
Το καλώδιο και οι εκκρεμότητες με την Τουρκία
Ο πρώην υπουργός Εξωτερικών σημείωσε ότι η εγκατάσταση του ηλεκτρικού καλωδίου δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί ως υποκατάστατο της οριοθέτησης.
Υπενθύμισε ότι ανάλογες υποθαλάσσιες υποδομές έχουν εγκατασταθεί και στο παρελθόν, εξηγώντας ότι το δικαίωμα πόντισης καλωδίων αποτελεί διαφορετικό νομικό ζήτημα από τον καθορισμό θαλάσσιων συνόρων.
Αναφέρθηκε επίσης στα γεγονότα της Κάσου το 2024, όταν η πραγματοποίηση ερευνών για την ηλεκτρική διασύνδεση προκάλεσε ελληνοτουρκική ένταση.
Κατά την εκτίμησή του, ακόμη και αν το έργο ολοκληρωθεί χωρίς νέα εμπόδια, θα εξακολουθήσουν να υφίστανται οι εκκρεμότητες για την υφαλοκρηπίδα, την ΑΟΖ και τα πρόσθετα ζητήματα που θέτει η Άγκυρα.
Ο ίδιος επισήμανε ότι η Ελλάδα έχει συμφωνήσει σε οριοθέτηση με την Ιταλία και σε μερική οριοθέτηση με την Αίγυπτο, ενώ οι αντίστοιχες διαφορές με την Τουρκία, τη Λιβύη και την Αλβανία παραμένουν ανοιχτές.
Ο ρόλος της Γαλλίας και οι διπλωματικές επαφές
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε ο Ευάγγελος Βενιζέλος στη γαλλική συμμετοχή στο έργο της ηλεκτρικής διασύνδεσης.
Επισήμανε ότι γαλλικές επιχειρήσεις έχουν αναλάβει σημαντικό ρόλο στην κατασκευή και στη μετοχική σύνθεση του έργου, ενώ γαλλική σημαία φέρει και το ερευνητικό πλοίο που πραγματοποιεί τις προπαρασκευαστικές εργασίες.
Σύμφωνα με τον ίδιο, τα συμφέροντα αυτά εξηγούν τη διπλωματική δραστηριοποίηση του Παρισιού, δεν σημαίνουν όμως ότι η Γαλλία μπορεί να επιλύσει τις διμερείς θαλάσσιες διαφορές Ελλάδας και Τουρκίας.
Αναφερόμενος στις πληροφορίες περί γαλλικής ρηματικής διακοίνωσης προς την Άγκυρα, εξήγησε τη φύση του συγκεκριμένου διπλωματικού εγγράφου, χωρίς να επιβεβαιώσει ότι γνωρίζει το ακριβές περιεχόμενο ή την επίδοσή του.
Τόνισε ότι η Ελλάδα οφείλει να αναπτύξει δική της στρατηγική για τις εκκρεμείς οριοθετήσεις, ανεξάρτητα από τις παρεμβάσεις συμμάχων και εταίρων.
Το «σύνδρομο Ζυρίχης–Λονδίνου» και η ανάγκη πολιτικής συναίνεσης
Στη συνέντευξή του ο πρώην πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ επανέφερε τον όρο «σύνδρομο Ζυρίχης–Λονδίνου», με τον οποίο περιγράφει τη διστακτικότητα του ελληνικού πολιτικού συστήματος απέναντι σε μεγάλες πρωτοβουλίες εξωτερικής πολιτικής.
Συνέδεσε τον όρο με τις αντιδράσεις που είχαν προκαλέσει οι συμφωνίες για την ίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας το 1960 και με τον φόβο του πολιτικού κόστους σε κρίσιμες εθνικές αποφάσεις.
Υποστήριξε ότι η χώρα χρειάζεται ευρύτερη πολιτική συναίνεση και ένα νέο πλαίσιο στρατηγικού σχεδιασμού, ώστε να μπορεί να αντιμετωπίζει μακροχρόνιες εκκρεμότητες χωρίς να εξαρτάται αποκλειστικά από την παρέμβαση τρίτων.
Η παρέμβασή του πραγματοποιήθηκε σε μια περίοδο κατά την οποία οι δραστηριότητες για την ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας–Κύπρου έχουν επαναφέρει στο προσκήνιο τις διαφορετικές θαλάσσιες αξιώσεις Αθήνας και Άγκυρας.
