Το προσωπείο της «ήρεμης δύναμης» κατέρρευσε με κρότο στην Άγκυρα, αποκαλύπτοντας για πολλοστή φορά την αθεράπευτη αναθεωρητική υστερία του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Στο φόντο των ξεκάθαρων και αδιαπραγμάτευτων θέσεων που διατύπωσε ο Έλληνας πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης από το βήμα της ΔΕΘ –υπενθυμίζοντας σε φίλους και εχθρούς ότι το δικαίωμα επέκτασης των ελληνικών χωρικών υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια είναι αναφαίρετο και κυριαρχικό–, ο Τούρκος πρόεδρος απάντησε με γλώσσα περασμένων αιώνων, επιβεβαιώνοντας ότι η γειτονική χώρα παραμένει δέσμια των επικίνδυνων φαντασιών της.
Μετά από μια συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου που μύριζε μπαρούτι, ο Ερντογάν επέλεξε να φορέσει τη προβιά του περιφερειακού ταμία, εξαπολύοντας συγκεκαλυμμένες αλλά σαφέστατες απειλές.
Επιστρατεύοντας το πιο σκοτεινό ιστορικό οπλοστάσιο, ο Τούρκος ηγέτης έφτασε στο σημείο να επικαλεστεί τη μάχη του Μαντζικέρτ και τους... «ήχους των σπαθιών», δηλώνοντας με θράσος ότι τα εδάφη αυτά κατακτήθηκαν με αίμα και ότι η Άγκυρα δεν θα μείνει «αδρανής» απέναντι σε «εχθρικές ενέργειες» και προσπάθειες «περικύκλωσης». Πρόκειται για ένα κρεσέντο ωμού εκφοβισμού, όπου η ψυχραιμία βαφτίζεται «ανοχή» και η διεθνής νομιμότητα αντιμετωπίζεται ως εμπόδιο στα νεοοθωμανικά του σχέδια.
Αυτό το παραληρηματικό κρεσέντο έρχεται να επιβεβαιώσει αυτό που η Αθήνα γνωρίζει καλά: ότι η Τουρκία του Ερντογάν αδυνατεί να χωνέψει πως η Ελλάδα δεν ζητάει την άδεια κανενός για να εξοπλίζεται, ούτε πρόκειται να κάνει ούτε βήμα πίσω από τα κυριαρχικά της δικαιώματα. Οι αFZελείς προσδοκίες ότι η Άγκυρα θα εγκαταλείψει τις απειλές πολέμου και τις γκρι ζώνες διαλύονται στα εξ ων συνετέθησαν μπροστά στην αδιάλλακτη πραγματικότητα ενός καθεστώτος που τρέφεται από την ένταση.
Η απάντηση της ελληνικής πλευράς παραμένει ακλόνητη και ατσάλινη. Όσο ο Ερντογάν απειλεί με «σπαθιά» και ονειρεύεται αυτοκρατορίες, η Ελλάδα θωρακίζεται, χτίζει στρατηγικές συμμαχίες και διαμηνύει προς πάσα κατεύθυνση ότι η κυριαρχία και η εθνική της ακεραιότητα ούτε εκβιάζονται ούτε παζαρεύονται.