Σε δύο (2) εβδομάδες πρόκειται να διεξαχθεί η Σύνοδος Κορυφής του ΝΑΤΟ , με τις ΗΠΑ σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις να ανναγγέλουν την αποδέσμευσή τους από την ασφάλεια της Ευρώπης, συνοδευόμενη από στρατιωτική άμπτωτη από την γηραιά Ήπειρο, εξοπλίζοντας παράλληλα την Τουρκία προκειμένου να τις αντικαταστήσει εν μέρει.
Στο ερώτημα αν η αποχώρηση των ΗΠΑ από την Ευρώπη θα ήταν μια σωστή κίνηση ή αν θα ήταν ένα σοβαρό Στρατηγικό λάθος, επιχειρεί να δώσει απάντηση σε άρθρο του Λιαν έγκριτο Διεθνές ΜΜΕ, επισημαίνοντας:
Οι στρατηγικές μετατοπίσεις των ΗΠΑ
"Οι στρατηγικές μετατοπίσεις που χαρακτηρίζουν τη δεύτερη κυβέρνηση Τραμπ υποδεικνύουν ολοένα και περισσότερο μια σημαντικά μειωμένη παρουσία των ΗΠΑ στην Ευρώπη.
Η αναδιάταξη των δυνάμεων που ανακοίνωσε πρόσφατα ο Υπουργός Χέγκεθ ελπίζουμε ότι θα περιλαμβάνει την επανατοποθέτηση μόνιμων αμερικανικών βάσεων στην Πολωνία και σε άλλες χώρες που πλαισιώνουν το ΝΑΤΟ, αλλά θα συνεπάγεται επίσης μια σημαντική μείωση του ανθρώπινου δυναμικού και του εξοπλισμού των ΗΠΑ στην Ευρώπη.
Ενώ μια τέτοια αναδιάταξη της θέσης των δυνάμεων έχει καθυστερήσει πολύ, η κακή εφαρμογή θα μπορούσε να οδηγήσει σε υπερβολικές περικοπές που, στη χειρότερη περίπτωση, θα οδηγήσουν στην αποχώρηση των Ηνωμένων Πολιτειών από την Ευρώπη.
Η πιθανότητα αυτού του αποτελέσματος έχει αυξηθεί, ειδικά επειδή βασικά πρόσωπα της κυβέρνησης Τραμπ υποστηρίζουν εδώ και χρόνια ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να «στραφούν» προς την Ασία, αφήνοντας την Ευρώπη να χειρίζεται το μεγαλύτερο μέρος της άμυνάς της.
Η σχολή σκέψης Ομπάμα
Από το 2011, όταν η ιδέα της στροφής προς την Ασία προτάθηκε για πρώτη φορά από τον Μπαράκ Ομπάμα, η ιδέα ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να διατηρήσουν σχετικά χαμηλά επίπεδα δαπανών, αναπτύσσοντας παράλληλα μια νέα στρατηγική -μια στρατηγική που, μέσω πολιτικών ελιγμών, ιδίως πιέζοντας την Ευρώπη να κάνει περισσότερα- θα της επέτρεπε να ασφαλίσει την πατρίδα της και να προστατεύσει τα συμφέροντα της παγκοσμίως, έχει κερδίσει υποστηρικτές και δυναμική στην Ουάσινγκτον.
Αυτή η σχολή σκέψης υποστηρίζει ότι τα θέατρα του Ατλαντικού και του Ειρηνικού μπορούν, στην πραγματικότητα, να διαχωριστούν, μειώνοντας τις δεσμεύσεις της συμμαχίας των ΗΠΑ και απελευθερώνοντας τους περιορισμένους στρατιωτικούς πόρους για άλλες περιοχές.
Ενώ αυτή η ιδέα έχει νόημα από την άποψη της διαχείρισης πόρων, είναι, ωστόσο, σε μεγάλο βαθμό αποσυνδεδεμένη από τις γεωπολιτικές πραγματικότητες που πρέπει να αντιμετωπίσουν οι ΗΠΑ για να διασφαλίσουν την εσωτερική ασφάλεια και την ευημερία του έθνους στο μέλλον.
Ωστόσο Ατλαντικός και Ειρηνικός αποτελούν ένα σύνολο διασυνδεδεμένων προβλημάτων και επομένως, η «στροφή» είναι μια άσκηση στρατηγικής κοντόφθαλμης σκέψης.
Η Ευρώπη είναι ο ακρογωνιαίος λίθος των συμμαχιών των ΗΠΑ
Η αποχώρηση των ΗΠΑ από την Ευρώπη θα ήταν ένα σημαντικό στρατηγικό λάθος, επειδή η Ευρώπη δεν είναι, όπως υποστηρίζουν οι υποστηρικτές της στρατηγικής pivot, ένα ολοένα και μικρότερο θέατρο.
Είναι ο ακρογωνιαίος λίθος του αμερικανικού συστήματος συμμαχιών.
Από το 1945, η παγκόσμια δύναμη των ΗΠΑ βασίζεται όχι μόνο στη στρατιωτική ισχύ αλλά και σε ένα δίκτυο συμμαχιών που παρέχουν στην Ουάσιγκτον στρατηγικό βάθος, προωθημένη παρουσία, πολιτική νομιμότητα, βιομηχανική ικανότητα και πρόσβαση στις κρίσιμες περιοχές του κόσμου.
Το ΝΑΤΟ είναι το θεμέλιο αυτού του συστήματος.
Εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες αποσυρθούν από την Ευρώπη, όχι μόνο θα μειώσουν την περιφερειακή τους δέσμευση, αλλά και θα αποδυναμώσουν την αρχιτεκτονική που επιτρέπει στην Αμερική να λειτουργεί ως παγκόσμια δύναμη.
Το επιχείρημα της «Εστίασης στην Κίνα» μειώνει την αμερικανική ισχύ
Το επιχείρημα ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να εγκαταλείψουν την Ευρώπη για να επικεντρωθούν στην Κίνα παρερμηνεύει τη φύση της αμερικανικής ισχύος.
Οι ΗΠΑ είναι ισχυρότερες στην Ασία όταν η Ευρώπη παραμένει σταθερή, το ΝΑΤΟ παραμένει ενωμένο και η Ρωσία διατηρείται υπό έλεγχο.
Εάν η Ευρώπη καταρρεύσει, η Ουάσιγκτον δεν θα μπορέσει να στρέψει την προσοχή της στον Ινδο-Ειρηνικό.
Αντίθετα, θα εστιάσει στην Ευρώπη αργότερα, υπό χειρότερες συνθήκες, με υψηλότερο κόστος και με λιγότερους συμμάχους.
Ο σκοπός της διατήρησης της παρουσίας στην Ευρώπη δεν είναι η φιλανθρωπία προς τους Ευρωπαίους.
Είναι για να αποτραπεί η άνοδος ενός εχθρικού ηγεμόνα στην Ευρασιατική ξηρά, η οποία αποτελεί την κύρια γεωπολιτική απειλή που η αμερικανική στρατηγική επιδιώκει να αποφύγει για πάνω από έναν αιώνα.
Αυτή η θεμελιώδης γεωπολιτική αλήθεια καθοδηγεί την αμερικανική στρατηγική από τότε που ο Γούντροου Γουίλσον αποφάσισε η Αμερική να εισέλθει στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, ενώ ο Ρούσβελτ τόνισε τη στρατηγική «Η Ευρώπη πρώτα» στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και ο Χάρι Τρούμαν δέσμευσε τις Ηνωμένες Πολιτείες στην ανάσχεση της Ρωσίας, κάτι που τελικά οδήγησε στην πτώση της σοβιετικής αυτοκρατορίας και σε μια άνευ προηγουμένου αύξηση της ελευθερίας και της ευημερίας παγκοσμίως.
Η αποχώρηση από την Ευρώπη θα αποδυνάμωνε την αποτροπή στον Ειρηνικό
Αυτό που συχνά παραβλέπουν οι υποστηρικτές της στροφής είναι ότι η αποχώρηση των ΗΠΑ από την Ευρώπη θα είχε σοβαρές αρνητικές συνέπειες στον Ειρηνικό. Θα έστελνε ένα καταστροφικό μήνυμα στους συμμάχους στην Ασία.
Όλοι οι βασικοί σύμμαχοι της Αμερικής εκεί - Ιαπωνία, Νότια Κορέα, Αυστραλία, Ταϊβάν και Φιλιππίνες - θα κατέληγαν όλοι στο ίδιο συμπέρασμα, ότι εάν η Ουάσιγκτον μπορεί να εγκαταλείψει το ΝΑΤΟ, την παλαιότερη και πιο θεσμοθετημένη συμμαχία της, τότε καμία αμερικανική εγγύηση είναι πιθανό να μην διαρκέσει.
Υπό αυτή την έννοια, η αποχώρηση από την Ευρώπη θα αποδυνάμωνε την αποτροπή στον Ινδο-Ειρηνικό και θα έστελνε ένα μήνυμα κατευνασμού στις τρεις εναπομένουσες βασικές περιφερειακές περιοχές, τον Ινδο-Ειρηνικό, την Κορεατική Χερσόνησο και τη Μέση Ανατολή.
Το Πεκίνο, η Πιονγιάνγκ, η Τεχεράνη και, φυσικά, η Μόσχα θα το έβλεπαν ως απόδειξη ότι οι αμερικανικές δεσμεύσεις μπορούν να παραβιαστούν μέσω πίεσης, πολιτικής διχόνοιας ή απλώς εξάντλησης.
Οι Συμμαχίες είναι πολλαπλασιαστής ισχύος όχι βάρος
Η μεγαλύτερη απειλή δεν είναι ότι η Ευρώπη χρησιμοποιεί πάρα πολλούς αμερικανικούς πόρους, αλλά είναι ότι η εγκατάλειψη της Ευρώπης θα υπονόμευε την αξιοπιστία που καθιστά την αμερικανική ισχύ προσιτή.
Οι Συμμαχίες χρησιμεύουν ως πολλαπλασιαστές δύναμης, προσφέρουν βάσεις, πληροφορίες, υλικοτεχνική υποστήριξη, βιομηχανική ικανότητα, νομιμότητα και πολιτική υποστήριξη.
Χωρίς την Ευρώπη, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα αντιμετώπιζαν την Κίνα όχι ως ηγέτιδα ενός παγκόσμιου συνασπισμού, αλλά ως μια πιο απομονωμένη ναυτική δύναμη που προσπαθεί να επιβλέπει την Ευρασία από την ανοιχτή θάλασσα.
Η συμμαχία του ΝΑΤΟ δεν είναι βάρος, αλλά ο πολλαπλασιαστής δύναμης της Αμερικής.
Δίνει στις Ηνωμένες Πολιτείες τον πιο ικανό συνασπισμό προηγμένων δημοκρατικών συμμάχων στον κόσμο, των οποίων οι αμυντικές δαπάνες αυξάνονται απότομα.
Η σωστή απάντηση, επομένως δεν είναι η εγκατάλειψη της Ευρώπης από τις ΗΠΑ, αλλά μια αναπροσαρμοσμένη συμμαχία στην οποία η γηραιά Ήπειρος θα αναλάβει το μεγαλύτερο μέρος του συμβατικού βάρους, ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες θα συνεχίσουν να παρέχουν την πυρηνική ομπρέλα .
Η απάντηση είναι η "μεταφορά βαρών" στην Ευρώπη όχι η εγκατάλειψη
Ο βασικός στρατηγικός στόχος των ΗΠΑ στο θέατρο του Ατλαντικού θα πρέπει επομένως να είναι η μεταφορά βαρών, όχι η εγκατάλειψη.
Η Ευρώπη θα πρέπει να γίνει ο κύριος συμβατικός υπερασπιστής του ευρωπαϊκού θεάτρου, αλλά οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να παραμείνουν δεσμευμένες ως ο πυρηνικός εγγυητής του ΝΑΤΟ, ο στρατηγικός παράγοντας και ο απόλυτος εξισορροπητής.
Αυτό θα επέτρεπε στην Ουάσιγκτον να δώσει προτεραιότητα στον Ινδο-Ειρηνικό χωρίς να καταρρεύσει το σύστημα συμμαχίας που επιτρέπει μια τέτοια ιεράρχηση.
Εν ολίγοις, η αποχώρηση από την Ευρώπη δεν θα έλυνε το πρόβλημα της αμερικανικής υπερέκτασης. Θα το επιδείνωνε. Θα προσκαλούσε τον ρωσικό αναθεωρητισμό, θα διέσπασε το ΝΑΤΟ, θα αναστάτωνε τους Ασιάτες συμμάχους, θα ενθάρρυνε την Κίνα και θα αποδυνάμωνε τη δομή της συμμαχίας που δίνει στις Ηνωμένες Πολιτείες το παγκόσμιο πλεονέκτημά τους.
Η Ευρώπη δεν αποτελεί αντπερισπασμό από τον Ινδο-Ειρηνικό. είναι η στρατηγική βάση που επιτρέπει στις Ηνωμένες Πολιτείες να ανταγωνίζονται εκεί από θέση ισχύος."
Γιατί θα ήταν λάθος η μερική αντικατάστασή των ΗΠΑ από την Τουρκία για την ασφάλεια στην Ευρώπη
Αν για τις ΗΠΑ θα ήταν μεγάλο λάθος η αποχώρησή τους από την Ευρώπη και η αποδεσμευσή τους από την ασφάλεια της γηραιάς Ηπείρου, πολύ μεγαλύτερο και ίσως ανεπανόρθωτο σφάλμα τόσο για τίς ίδιες όσο και για το ΝΑΤΟ, θα ήταν η έστω και μερική αντικατάστασή τους από την Τουρκία, έναν αποδεδειγμένα παντελώς αναξιόπιστο σύμμαχο.
Τι να πρωτοθυμίσουμε για την αναξιόπιστη έως εχθρική στάση της Τουρκίας και του Ερντογάν έναντι των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ;
Παραθέτουμε στη συνέχεια έναν τεράστιο κατάλογο ενεργειών της Τουρκίας που διαχρονικά στρέφονται κατά ΗΠΑ-ΝΑΤΟ Σουηδίας-Φινλανδίας-Ελλάδας-Κύπρου-χωρών της Μεσογείου, ως ακολούθως:
1.Αγορά S-400 με συνοδευόμενη αποπομπή της από το πρόγραμμα των F-35 από τις ΗΠΑ
2. Kατασκευή πυρηνικού σταθμού στο Ακουγιού από την Ρωσική Rosatom, μη επιβολή κυρώσεων κατά της Ρωσίας σε αντίθεση με όλα τα κράτη μέλη του ΝΑΤΟ
3. Συμφωνίες Αστάνα μαζί με Ρωσία και Ιράν για το μέλλον της Συρίας εν απουσία ΕΕ-ΗΠΑ
4. Σθεναρή άρνηση και εκβιασμό προς τις ΗΠΑ για να συνηγορήσει υπέρ της ένταξης Φινλανδίας-Σουηδίας στο ΝΑΤΟ μεσούντος του πολέμου μεταξύ Ουκρανίας-Ρωσίας
5. Άκρως επιθετική συμπεριφορά με διατληρηση του "Casus Belli" κατά της συμμάχου στο ΝΑΤΟ Ελλάδας.
6. Απειλές και επιθετική συμπεριφορά κατά της Κύπρου.
7. Παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο με απόπειρα σφετερισμού μέρους Ελληνικής ΑΟΖ .
8.Εκπόνηση του παράνομου ιδεολογήματος "Γαλάζιας Πατρίδας" στη ΝΑ Μεσόγειο για εκμετάλλευση υδρογονανθράκων από ΑΟΖ που δεν της ανήκει σύμφωναμε το UCLOS .
9.Απειλή για συμμετοχή της στον πόλεμο παρά το πλευρό του Ιράν σύμφωνα με ομολογία Τράμπ.
Αναρρωτιόμαστε με βάση τα παραπάνω, εάν ΗΠΑ-ΝΑΤΟ έχουν τέτοιους συμμάχους όπως η Τουρκία, τί να τους κάνουν άραγε τους εχθρούς;
