Το Αιγαίο δεν αποτελεί μια απλή γεωγραφική περιοχή ανταλλαγής αλιευτικών πληθυσμών, αλλά το κατεξοχήν πεδίο άσκησης κυριαρχικών δικαιωμάτων, όπου η νομιμότητα του Διεθνούς Δικαίου συγκρούεται με την πειρατική πρακτική του αναθεωρητισμού.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Απόσυρση των πυραύλων Patriot: Οι Τούρκοι μιλούν για «επιτυχία» της διπλωματίας της Άγκυρας και θέτουν θέμα και στην Κρήτη
Μετά τη μετωπική παρέμβαση του Υπουργού Ναυτιλίας, Βασίλη Κικίλια, προς τον Ευρωπαίο επίτροπο Αλιείας και Ωκεανών, Κώστα Καδή, οι Βρυξέλλες αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις διπλωματικές γενικότητες και να χαράξουν μια σαφή κόκκινη γραμμή απέναντι στην Άγκυρα.
Το μήνυμα της Κομισιόν δια στόματος του εκπροσώπου της, Ματσιέι Μπερεστέτσκι, συμπυκνώνεται σε δύο λέξεις: μηδενική ανοχή. Το ζήτημα της παρουσίας τουρκικών αλιευτικών σκαφών, συχνά συνοδευόμενων από σκάφη της τουρκικής ακτοφυλακής μέσα σε ζώνες ελληνικής δικαιοδοσίας, παύει να αποτελεί μια διμερή τριβή και αναβαθμίζεται σε ευθεία απειλή κατά της ευρωπαϊκής συνοχής.
Το Σύμφωνο για τη Μεσόγειο και η αλιευτική «πειρατεία»
Η τοποθέτηση των Βρυξελλών εντάσσει την τουρκική προκλητικότητα στο σκληρό νομικό πλαίσιο της Ένωσης. Ο εκπρόσωπος της Κομισιόν συνέδεσε άμεσα τη συζήτηση για τον θαλάσσιο χώρο με το διεθνές δίκαιο και το Σύμφωνο για τη Μεσόγειο.
Η παράνομη, λαθραία και άναρχη αλιεία (IUU fishing) δεν αντιμετωπίζεται απλώς ως παράβαση περιβαλλοντικών ή οικονομικών κανόνων, αλλά ως γεωπολιτικό εργαλείο αμφισβήτησης κυριαρχίας.
«Η συζήτηση για τον θαλάσσιο χώρο συνδέεται άμεσα με το στρατηγικό συμφέρον της Ε.Ε για μια σταθερή Μεσόγειο, όπου τα κυριαρχικά δικαιώματα των κρατών-μελών γίνονται πλήρως σεβαστά», σημείωσε ο κ. Μπερεστέτσκι.
Παρότι ο έλεγχος των εθνικών υδάτων αποτελεί πρωτίστως αρμοδιότητα των εθνικών αρχών, η Ευρωπαϊκή Ένωση δεσμεύεται να συνδράμει θεσμικά. Η ενεργοποίηση εργαλείων επιτήρησης μέσω του Ευρωπαϊκού Ταμείου Θάλασσας, Αλιείας και Υδατοκαλλιέργειας, και ο συντονισμός από την Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Ελέγχου της Αλιείας (EFCA), συνθέτουν ένα ενιαίο ευρωπαϊκό μέτωπο απέναντι στην τουρκική αυθαιρεσία.
Η «Γαλάζια Πατρίδα» στο πιάτο του Αιγαίου
Η παρέμβαση της Αθήνας (και η επακόλουθη ευρωπαϊκή αντίδραση) έρχεται σε μια άκρως οριακή συγκυρία. Η Άγκυρα δεν αρκείται στις μεμονωμένες προκλήσεις στο πεδίο. Αντιθέτως, προετοιμάζεται να κωδικοποιήσει την αλιευτική «πειρατεία» μέσω του επερχόμενου νόμου για τη «Γαλάζια Πατρίδα».
Ο τουρκικός θαλάσσιος χωροταξικός σχεδιασμός επιχειρεί να νομιμοποιήσει, στο εσωτερικό του δίκαιο, αυθαίρετες ζώνες αλιείας που τέμνουν ευθέως τα ελληνικά χωρικά ύδατα. Η Ελλάδα, έχοντας ήδη ορίσει περιορισμένες ζώνες αλιείας σύμφωνες με το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS), ξεκαθαρίζει σε όλα τα ευρωπαϊκά φόρα ότι τα θαλάσσια σύνορά της είναι ταυτόχρονα και τα ανατολικά σύνορα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Όσο η Άγκυρα επιχειρεί να επιβάλει τετελεσμένα ρίχνοντας δίχτυα αμφισβήτησης στο Αιγαίο, η Αθήνα υψώνει διπλωματικό τείχος, καθιστώντας σαφές πως κάθε παράνομο τουρκικό αλιευτικό που παραβιάζει την ελληνική δικαιοδοσία, παραβιάζει ταυτόχρονα το ευρωπαϊκό κεκτημένο. Και απέναντι σε αυτό, ούτε η Ευρώπη μπορεί πλέον να γυρίζει το βλέμμα αλλού.
