Ο πόλεμος στο Ιράν μας αποκάλυψε για μια ακόμη φορά τις σημαντικές δυνατότητες των πυραύλων εδάφους-εδάφους και των drones, προβληματίζοντας την Ελλάδα.
Προβληματισμός στην Ελλάδα από τις δυνατότητες των πυραύλων και drones του Ιράν
Ο λόγος είναι ότι μολονότι το Ισραήλ έχει εκτός από την δική του αντιαεροπορική ομπρέλα προστασίας του "Iron Dome" και επιπλέον την Αμερικανική αντιαεροπορική προστασία- με λίαν εξελιγμένα αντιαεροπορικά συστήματα και μαχητικά αεροσκάφη-, εντούτοις οι πόλεις του δέχονται συνεχώς πλήγματα από τους Ιρανικούς πυραύλους και drones, αφού κάποιοι από αυτούς τελικά καταφέρνουν να τρυπήσουν τις παραπάνω δύο (2) πολυεπίπεδες αεράμυνες.
Και μιλάμε για μια χώρα, το Ιράν, το οποίο δεν διαθέτει πολεμική αεροπορία και πολεμικό ναυτικό, αλλά εντούτοις καταφέρνει πλήγματα ακόμη κατά του Ισραήλ και χωρών του Κόλπου βασιζόμενη μόνο στους πυραύλους και τα drones.
Η εξέλιξη αυτή προκαλεί εύλογα ερωτήματα στη χώρα μας, κατά πόσο η αεράμυνά μας ακόμη και μετά την δημιουργία της "Ασπίδας του Αχιλλέα", θα μπορεί και σε ποιό βαθμό να ανταπεξέλθει στις απειλές από τους πυραύλους εδάφους-εδάφους της και τα χιλιάδες drones της Τουρκίας .
Επιπλέον δημιουργεί το έναυσμα για να στραφεί επιτέλους ΑΜΕΣΑ η χώρα μας στον τομέα απόκτησης πυραύλων εδάφους-εδάφους μεγάλου βεληνεκούς 2000 χλμ και εναέριων drones (UCAV-ΚΑΜΙKAZE) αλλά και USV για το Αιγαίο και UGV για τον στρατό μας σε μεγάλους αριθμούς από χώρες συμμάχους, μέχρις ότου μπορέσει η εγχώρια αμυντική βιομηχανία να μπορέσει να παράγει τα παραπάνω η ίδια.
Επισημαίνουμε τα παραπάνω, αφού οι Τούρκοι συνεχίζουν να αναβαθμίζουν συνεχώς τις δυνατότητες των drones τους., με σχετικό άρθρο Διεθνούς ΜΜΕ να επισημαίνει:
Το τουρκικό drone kamikaze Baykar K2 σε αποστολές Σμήνους Μεγάλης Εμβέλειας
Ο κατασκευαστής αμυντικών συστημάτων Baykar της Τουρκίας παρουσίασε το μη επανδρωμένο αεροσκάφος καμικάζι μεγάλης εμβέλειας K2 στις 14 Μαρτίου 2026, ένα πυρομαχικό που έχει σχεδιαστεί για εκτεταμένες αποστολές κρούσης και συντονισμένες επιχειρήσεις σμήνους.
Το σύστημα σηματοδοτεί τη συνεχή προσπάθεια της Τουρκίας να επεκτείνει το χαρτοφυλάκιο μη επανδρωμένων επιθέσεων, δίνοντας έμφαση σε μεγαλύτερη εμβέλεια και δυνατότητες μαζικής επίθεσης ακριβείας.
Σε αντίθεση με πολλά μικρότερα πυρομαχικά ς που εκτοξεύονται από σωλήνες ή σιδηροτροχιές, το K2 είναι ικανό να απογειώνεται από μικρούς και απροετοίμαστους διαδρόμους φέροντας μια σχετικά μεγάλη κεφαλή, υποδηλώνοντας μια ιδέα που επικεντρώνεται σε εκτεταμένη επιχειρησιακή εμβέλεια και υψηλότερα ωφέλιμα φορτία κρούσης.
Η πλατφόρμα φαίνεται να προορίζεται για μαζική ανάπτυξη σε δικτυωμένες επιχειρήσεις όπου πολλά drones μπορούν να συντονίσουν επιθέσεις εναντίον στόχων υψηλής αξίας ή συστημάτων αεράμυνας.
Η αποκάλυψη επεκτείνει το ταχέως αναπτυσσόμενο οικοσύστημα μη επανδρωμένων επιθέσεων της Baykar, το οποίο ήδη περιλαμβάνει συστήματα όπως το Bayraktar TB2 και το Akinci UAV.
Οι δοκιμές πραγματοποιήθηκαν στην Ανατολική Θράκη
Οι δοκιμές πτήσης της πλατφόρμας πραγματοποιήθηκαν από το Κέντρο Εκπαίδευσης και Δοκιμών Πτήσεων Kεσσάνης στην επαρχία Edirne, όπου πολλά αεροσκάφη K2 πραγματοποίησαν πτήσεις σχηματισμού πάνω από τον Κόλπο Σάρος.
Κατά τη διάρκεια της επίδειξης, πέντε UAV εκτέλεσαν συντονισμένους ελιγμούς, συμπεριλαμβανομένων σχηματισμών δεξιού κλιμακίου, γραμμής και V, διατηρώντας ακριβή τοποθέτηση μεταξύ τους μέσω αισθητήρων επί του σκάφους και αυτόνομου λογισμικού πτήσης.
Οι δοκιμές φέρεται να πραγματοποιήθηκαν σε διάστημα αρκετών ημερών και απέδειξαν την ικανότητα του αεροσκάφους να λειτουργεί συλλογικά διατηρώντας παράλληλα σταθερό σχηματισμό χωρίς την παρέμβαση του πιλότου.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Θα δούμε Ευρωπαϊκά-Ελληνικά πολεμικά πλοία να συνοδεύουν τάνκερ στο Στενό του Όρμούζ;
Χαρακτηριστικά-Στόχοι
Το K2 περιγράφεται από την Baykar ως ένα UAV καμικάζι μεγάλης εμβέλειας με μέγιστο βάρος απογείωσης περίπου 800 κιλά και αναφερόμενη επιχειρησιακή εμβέλεια που υπερβαίνει τα 2.000 χιλιόμετρα.
Εντός αυτού του περιβλήματος μάζας, το σύστημα μπορεί να μεταφέρει κεφαλή 200 κιλών, ένα μέγεθος ωφέλιμου φορτίου που το τοποθετεί πολύ πάνω από τα περισσότερα συμβατικά πυρομαχικά που περιφέρονται.
Η Baykar αναφέρει επίσης ότι η πλατφόρμα μπορεί να φτάσει ταχύτητες που υπερβαίνουν τα 200 χιλιόμετρα την ώρα και να παραμείνει στον αέρα για περισσότερες από 13 ώρες, επιτρέποντας αποστολές βαθέων χτυπημάτων εναντίον στόχων υψηλής αξίας, όπως κόμβοι logistics, εγκαταστάσεις ραντάρ ή ναυτικά σκάφη που επιχειρούν σε μεγάλες αποστάσεις.
Τα πλάνα που δημοσιεύθηκαν κατά την αποκάλυψη υπογραμμίζουν επίσης την ικανότητα του συστήματος να διεξάγει αυτόνομες επιχειρήσεις σμήνους.
Στην ακολουθία επίδειξης, πέντε αεροσκάφη K2 εκτελούν συντονισμένη πτήση και προσγειώνονται μαζί στον ίδιο διάδρομο πριν μετακινηθούν σε έναν σταθμευμένο σχηματισμό.
Η Baykar δηλώνει ότι η ενσωματωμένη αρχιτεκτονική ενσωματώνει λειτουργίες με τεχνητή νοημοσύνη για πλοήγηση, αναγνώριση στόχου και συντονισμό εμπλοκής μεταξύ πολλαπλών αεροσκαφών. Τέτοιες δυνατότητες υποδεικνύουν ότι το σύστημα προορίζεται να λειτουργεί σε συνεργατικές ομάδες και όχι ως μεμονωμένες πλατφόρμες μίας χρήσης.
Το K2 υιοθετεί μια διαμόρφωση χωρίς ουρά με κεκλιμένες πτέρυγες, επιφάνειες ελέγχου των άκρων των πτερύγων και canards προς τα εμπρός ανύψωσης.
Αυτή η διάταξη υποδηλώνει ότι το αεροσκάφος σχεδιάστηκε για να λειτουργεί από μικρούς διαδρόμους ή εκστρατευτικές λωρίδες όπου τα παραδοσιακά συστήματα εκτόξευσης θα ήταν μη πρακτικά. Ένα σταθεροποιημένο ηλεκτροοπτικό αντίζυγο τοποθετημένο κάτω από την άτρακτο παρέχει τον κύριο αισθητήρα για ανίχνευση στόχου και καθοδήγηση τερματικού, ενώ μια πρόσθετη κάμερα με δυνατότητα νύχτας υποστηρίζει επιχειρήσεις σε συνθήκες χαμηλής ορατότητας.
Η αρχιτεκτονική πλοήγησης έχει επίσης σχεδιαστεί για να λειτουργεί σε περιβάλλοντα όπου τα σήματα του Παγκόσμιου Δορυφορικού Συστήματος Πλοήγησης (Global Navigation Satellite System) δεν επιτρέπονται ή παρουσιάζουν έντονες παρεμβολές.
Σε τέτοια σενάρια, το αεροσκάφος βασίζεται στους ενσωματωμένους οπτικούς αισθητήρες του για να σαρώνει οπτικά τα χαρακτηριστικά του εδάφους και να εκτιμά τη θέση του, επιτρέποντάς του να συνεχίζει να πλοηγείται προς τον στόχο του ακόμη και χωρίς σήματα δορυφορικής τοποθέτησης.
Αυτή η προσέγγιση ενισχύει την επιβιωσιμότητα σε περιβάλλοντα ηλεκτρονικού πολέμου όπου η παρεμβολή GNSS έχει γίνει ένα τυπικό αμυντικό μέτρο
Το drone "μάνα" του σμήνους
Μια άλλη λεπτομέρεια που παρατηρήθηκε στο βίντεο επίδειξης αφορά την παρουσία ενός εξωτερικού pod που μεταφέρεται από ένα από τα αεροσκάφη στον σχηματισμό.
Το pod, τοποθετημένο κάτω από την άτρακτο, απουσιάζει από τα άλλα οχήματα στο σμήνος.
Αυτή η διαμόρφωση μπορεί να υποδηλώνει ένα αεροσκάφος ηγέτη εξοπλισμένο με πρόσθετο υλικό επικοινωνιών ή διαχείρισης αποστολών υπεύθυνο για τον συντονισμό της ομάδας.
Σε μια ιδέα κατανεμημένης επίθεσης, ένας τέτοιος κόμβος θα μπορούσε να αναμεταδίδει πληροφορίες στόχευσης, να κατανέμει εργασίες κρούσης και να διατηρεί συνδεσιμότητα δεδομένων σε ολόκληρο τον σχηματισμό.
Η πλατφόρμα μπορεί να λειτουργεί μέσω συνδέσεων επικοινωνίας τόσο σε οπτική επαφή όσο και μέσω δορυφορικών συνδέσεων, επιτρέποντας έλεγχο πέρα από την οπτική επαφή κατά τη διάρκεια αποστολών μεγάλης εμβέλειας.
Το περιβάλλον επίδειξης προσφέρει μια ακόμη ένδειξη για τον προβλεπόμενο ρόλο του συστήματος.
Τo Κ2 δύναται να ενεργεί από το TCG Anadolu
Αρκετές σκηνές στο βίντεο δοκιμών δείχνουν το αεροσκάφος K2 τοποθετημένο στον ίδιο ψεύτικο διάδρομο που χρησιμοποιήθηκε κατά τη διάρκεια των επίγειων δοκιμών του μη επανδρωμένου αεροσκάφους μάχης Bayraktar TB3.
Το UCAV σύντομης απογείωσης και προσγείωσης Bayraktar TB3 σχεδιάστηκε ειδικά για επιχειρήσεις από την αποβάθρα ελικοπτέρων προσγείωσης TCG Anadolu του Τουρκικού Ναυτικού.
Η παρουσία του K2 στο ίδιο περιβάλλον υποδηλώνει ότι η πλατφόρμα θα μπορούσε τελικά να λειτουργήσει από το Anadolu ως τελεστής κρούσης μεγάλης εμβέλειας.
Σε μια τέτοια διαμόρφωση, τα αεροσκάφη TB3 εξοπλισμένα με προηγμένους αισθητήρες θα μπορούσαν να παρέχουν δεδομένα αναγνώρισης και στόχευσης, ενώ ομάδες UAV K2 διεξάγουν αποστολές επιθέσεων μεγάλων αποστάσεων.
Λειτουργώντας από ένα μεγάλο αμφίβιο πλοίο με κατάστρωμα τοποθετημένο εκτός της εμβέλειας εχθρικών πυραύλων, αυτά τα συστήματα θα επέτρεπαν στις ναυτικές δυνάμεις να διεξάγουν επιθέσεις με αντιπαράθεση εναντίον παράκτιων στόχων ή θαλάσσιων απειλών χωρίς να εκθέτουν τα επανδρωμένα αεροσκάφη σε πυκνά δίκτυα αεράμυνας.
.
