Δυστυχία δεν υπάρχει εκεί που ένας άνθρωπος κοιμάται, τραγουδάει, ή όταν είναι χαρούμενος.
Δυστυχία δεν υπάρχει εκεί που μια ροδιά κουνάει τα κλαδιά της. Εκεί που δυο άνθρωποι βοηθιούνται, εκεί που υπάρχει Ειρήνη, εκεί που οι άνθρωποι αγαπάνε τον Χριστό. Δυστυχία δεν υπάρχει.
Κείμενο μαθητή της Πέμπτης Τάξης του Δημοτικού Σχολείου που γράφτηκε τριάντα χρόνια πριν, το 1986! Τελικά μόνο όταν είμαστε παιδιά ξέρουμε τι μας χρειάζεται για να είμαστε ευτυχισμένοι, μετά δυστυχώς κάποιοι καταφέρνουν να μας κάνουν να ξεχάσουμε.
Όταν οι μαθητές ρώτησαν τον Χριστό, ποιος άραγε είναι ο μεγαλύτερος στη Βασιλεία των ουρανών, τότε ο Ιησούς προσκάλεσε ένα παιδί το έβαλε όρθιο στο μέσον αυτών και είπε: «Σας διαβεβαιώνω ότι εάν δεν αλλάξετε φρονήματα και πορεία εις την ζωή σας και δεν γίνετε απλοί και άδολοι σαν τα παιδιά, δεν θα εισέλθετε εις την Βασιλεία των ουρανών”…» (Μτ. 18, 1-4), και συνέχισε o Κύριος:
«Όποιος λοιπόν ταπεινώσει τον εαυτόν του σαν αυτό το παιδάκι, αυτός είναι μεγαλύτερος εις την Βασιλεία των ουρανών.
Και εκείνος που θα υποδεχθεί προς χάριν μου ένα τέτοιο παιδί η έναν, σαν το παιδί, απλούν άνθρωπο, δέχεται εμέ.
Όποιος όμως σκανδαλίσει και παρασύρει εις την αμαρτία ένα από τους μικρούς και απλοϊκούς αυτούς, που πιστεύουν εις εμέ, είναι προτιμότερο δι' αυτόν να κρεμασθεί στον τράχηλό της μυλόπετρας από εκείνες που γυρίζει ο όνος στον μύλο, και να καταποντισθεί εις την ανοικτή θάλασσα.
Αλίμονο στον κόσμο από τα σκάνδαλα· διότι ένεκα της διαφθοράς των ανθρώπων, κατ' ανάγκην θα έλθουν σκάνδαλα και πειρασμοί. Αλίμονο όμως στον άνθρωπο εκείνον, δια του οποίου έρχεται το σκάνδαλο...»(Μτ. 18, 5-7) (Ερμηνευτική απόδοση Ιωάννης Κολιτσάρας).
Α.Δ.
