"τίς ἀποκυλίσει ἡμῖν τὸν λίθον ἐκ τῆς θύρας τοῦ μνημείου; "
Η Εκκλησία μας για να τιμήσει ιδιαιτέρως την γυναίκα, όρισε αυτή την Κυριακή ως ημέρα των Μυροφόρων και δικαίως έπραξε. Είναι οι γυναίκες , οι οποίες από τις πρώτες ημέρες του δημοσίου βίου του Κυρίου μας, τον περιέβαλλαν με στοργήν και αγάπη.
Αφοσιώθηκαν χωρίς επιφυλάξεις στον Διδάσκαλό τους, τον "Ραβουνί" τους, διότι στο πρόσωπό του είδαν τον Υιόν του Θεού, επίστευσαν ακλόνητα και πρόσφεραν την ψυχή και την καρδιά τους σε Αυτόν. Τέτοια ήσαν τα αισθήματά τους απέναντι στον Διδάσκαλό τους, ώστε απέβησαν πηγή ηρωισμών και ηφαίστειον αγάπης.
Από τότε, στα ίχνη τους βλέπουμε ατέλειωτες σειρές γυναικών σε όλους τους αιώνες από όλες τις τάξεις και ηλικίες να μιμούνται τις Μυροφόρες γυναίκες σε όλα. Στην πίστη, στα έργα, την αγάπη, την αφοσίωση, τις θυσίες και τους ηρωισμούς.
Η θέση της χριστιανής γυναίκας βρίσκεται κοντά στις Μυροφόρες, στο πλευρό του Χριστού. Η καρδιά της γυναίκας κοντά στο Χριστό γίνεται πραγματικό μυροδοχείο, όπως της αξίζει και της αρμόζει.
Χωρίς να κάνουμε ανασκόπηση ιστορική για το ποια ήταν η θέση της γυναίκας κατά την προχριστιανικήν εποχήν και οι διαθέσεις του κόσμου απέναντί της, καλόν θα είναι να λεχθούν έστω ολιγα, χάριν την αληθείας. Ακόμη και στις πλέον πολιτισμένες περιόδους, η γυναίκα ήταν περιορισμένη στους γυναικονίτες, δεν είχαν ανάμειξη στα κοινά, ακόμη την υπεχρέωναν να συναποθάνει με τον άνδρα της, διότι δεν ήταν κυρία της ζωής της, δεν εξουσίαζε τη ζωή της. Την θεωρούσαν ως όργανον ικανοποιήσεως των ενστίκτων των ανδρών. Ηταν αποξενωμένη από όλα, την μόρφωση, την παιδεία, ακόμη και το να προσφέρει την καρδιά της για το κοινό καλό. Εύκολα αντιλαμβανόμεθα την τραγική θέση της γυναίκας προ Χριστού. Κι αν αυτή ήταν η θέση της στον ειδωλολατρικό κόσμο, την ίδια θέση εν πολλοίς είχε και στο θεοκρατικό σύστημα των Ιουδαίων.
Οι Ισραηλίτες προ πολλού είχαν λησμονήσει ότι ο Θεός έπλασε τη γυναίκα εκ της πλευράς του ανδρός, για να βρίσκεται διαρκώς παρά το πλευρό του. Σαν βοηθό την χαρακτήρισε κατά την Δημιουργία, η αμαρτία όμως, την εξευτέλισε στα χέρια του ανδρός της. Δεν αντελήφθησαν όλοι, οι προ Χριστού, ότι η κατάπτωσις της γυναίκας είχε φυσικό επακόλουθο την εξαθλίωσιν ολοκλήρου της κοινωνίας.
Η γυναίκα αποτελεί τεράστιο κεφάλαιο ανυπολογίστου αξίας. Και αυτό το κεφάλαιο το επαναφέρει ο Χριστός εις την ανθρωπότητα με απαρχή τις Μυροφόρες. Οι γυναίκες που εισήλθαν εις την χορείαν των Αποστόλων και έλαβαν τιμητικές θέσεις εις την χριστιανικήν δράσιν, υπήρξαν οι πρώτες φεμινίστριες με την πλήρη και την καλήν έννοιαν του όρου. Ο Χριστιανισμός θέλησε η γυναίκα να αποκτήσει πρωτίστως μια τιμητική θέση ευϋπόληπτον μέσα στην οικογένεια και την κοινωνία. Θέλησε να την απαλλάξει από κάθε μορφή εκμεταλλεύσεως ηθικής ή υλικής και όλα αυτά τα βρήκε κοντά στο Χριστό. Και τι ζητούν οι σημερινές φεμινίστριες; Την εξωθούν στο άλλο άκρο. Την χειραφέτηση, την εξίσωση προς τον άνδρα κατά τρόπον παράδοξον και αφύσικον. Με αποτέλεσμα αργά ή γρήγορα να γεύεται όχι μόνον αυτή , αλλά η οικογένεια και ο κόσμος ολόκληρος την πίκρα αυτής της προσπάθειας. Την συμφέρει να γίνει και να μείνει μυροφόρος. Να παραμείνει κοντά στο Χριστό, ο οποίος την ανέσυρε από την ταπείνωση δεχόμενος μάλιστα και την ευγνώμονα εκδήλωση του αλαβάστρινου δοχείου του μύρου. Ενθυμούμενη τις ευεργεσίες του Χριστού μας ανταποκρίνεται η Χριστιανή γυναίκα στην αποστολή που Αυτός της ανέθεσε και μεγαλουργεί: αναμορφώνει την κοινωνία, εξωραϊζει τα ήθη, χαλιναγωγεί και τιθασεύει τον άνδρα, θερμαίνει καρδιές, φλογίζει ψυχές, απαλύνει τον πόνο, χαρίζει την γαλήνην, προλαμβάνει καταστροφές μόνο με την δύναμη της γεμάτης πίστεως καρδιάς της.
Η γυναίκα που είναι αντίθετη προς την πορείαν των Μυροφόρων μπορεί να μεταβάλλει την αγάπη της σε αρρωστημένο πάθος, σε κόλαση. Όταν όμως αγαπά όπως οι Μυροφόροι του Ευαγγελίου, μεταβάλλεται σε άγγελο, γίνεται μύρο πολύτιμο για την κοινωνία. Η πιστή γυναίκα γίνεται η φωνή του Θεού, η καρδιά που ζεσταίνει και συγκρατεί το σπίτι. Γίνεται ο χαρμόσυνος άγγελος που μεταφέρει από γενεάς εις γενεάν τον χαρμόσυνο ύμνον της αναστάσεως.
Ο Θεός για την πνευματικήν και ηθικήν συγκρότηση του κόσμου, μαζί με τον νουν και τη λογική πρόσθεσε ισότιμα την καρδιά και το αίσθημα. Εάν στον άνδρα επικρατεί η κρίσις, στη γυναίκα κυριαρχεί η καρδιά. Με αυτή ανεβαίνει μέχρι του βαθμού της Μυροφόρου. Και είναι μυροφόρος όταν ως μνηστή αναβιβάζει και εμπνέει τον αυριανό σύζυγο, τον συγκρατεί και τον επηρεάζει στο δρόμο της αρετής. Όταν ως μάνα αγωνίζεται να κάμει τα παιδιά της ανθρώπους και ολοκληρωμένους χριστιανούς. Οταν παρηγορεί τον πονεμένο αδελφό που βρίσκεται στο κρεββάτι του πόνου. Από τη χριστιανή γυναίκα περιμένουν πολλά ο Θεός, αλλά και οι άνθρωποι. Το "ζητήσατε τη γυναίκα" είναι αλήθεια, με την εξής διαφορά, ότι εμείς ως χριστιανοί δεν θα την ψάξουμε να την βρούμε οπουδήποτε, αλλά θα την ζητήσουμε και θα την βρούμε εκεί όπου υπάρχει ηρωισμός, εκεί όπου υπάρχουν έργα αγάπης.
Κήρυγμα της Κυριακής των Μυροφόρων
Πρωτ. Παναγιώτου Δ. Ρούβαλη
