Του Βασίλη Καπούλα
Σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες η πτώση του μαχητικού MiG-29K στη Μεσόγειο που είχε απονηωθεί από το αεροπλανοφόρο "Ναύαρχος Κουζνέτσοφ" οφείλεται στην κράτηση των δύο κινητήρων. Nα πούμε πως το ατύχημα αυτό στάθηκε η αφορμή να εντατικοποιηθούν οι μελέτες για τα νέας γενιάς αεροπλανοφόρα.
Η πτώση του μαχητικού δεν οφείλεται σε λάθος του χειριστή που είχε 200 από/προσνηώσεις στο αεροπλανοφόρο με μαχητικό του τύπου στην διάρκεια δοκιμών στην βόρεια θάλασσα και θεωρείται από πλέον έμπειρους.
Όπως και για το ίδιο το αεροσκάφος ο ίδιος πιλότος είχε δηλώσει ότι είναι από τα καλύτερα μαχητικά για να πετάξεις διεθνώς και μια τεχνική βλάβη που μπορεί να οφείλεται σε μια σειρά λόγων δεν μπορεί να δείξει κάτι αρνητικό για ένα ουσιαστικά νέο τύπο.
Οι δοκιμές των πιλότων σε ναυτικό περιβάλλον είχαν πραγματοποιηθεί αρχικά στο κέντρο εκπαίδευσης στην Κριμαία πριν τοποθετηθούν στο αεροπλανοφόρο.
Το σύστημα ανάσχεσης και υποβοήθησης προσνήωσης των μαχητικών επί του αεροπλανοφόρου βασίζεται σε 4 καλώδια του συστήματος "Svetlana-2" που υψώνονται 12 εκατοστά από την επιφάνεια του καταστρώματος και σε απόσταση 12 μέτρων το ένα από το άλλο 46 μέτρα πριν το τέλος της επιφάνειας προσνήωσης.
Έτσι ο πιλότος μπορεί να «πιάσει» σε ένα από αυτά για να πραγματοποιήσει την προσνήωση με το προτιμητέο καλώδιο που πιάνει ο γάντζος του μαχητικού να είναι ο δεύτερος ή ο τρίτος με τον πρώτο να δημιουργεί ένα ιδιαίτερα βίαιο περιβάλλον προσνήωσης και το τέταρτο να αποτελεί λύση ανάγκης.
Επομένως ο πιλότος ουσιαστικά οφείλει να προσνηώσει το μαχητικό σε 36 μέτρα μήκους με ελεύθερο χώρο μεταξύ των πτερύγων να είναι μεταξύ 3-1 μέτρου σε κάθε πλευρά.
Έτσι το μαχητικό MiG-29K που έχει βάρος 18,5 τόνους, εκπέτασμα 11μ. και μήκος 17μ. έχει πιο δύσκολο έργο σε σχέση με τα αμερικανικά που στα μεγαλύτερα αεροπλανοφόρα έχουν μήκος προσνήωσης 56μ δηλαδή 10 μέτρα περισσότερο από το ρωσικό οδηγώντας έτσι την γωνία προσβολής με το αεροπλανοφόρο κατά 4ο.
Επίσης με το πιάσιμο του σκοινιού το μαχητικό σβήνει ουσιαστικά τους κινητήρες (μειώνει ακαριαία την ταχύτητα) κάτι που και σε αυτή την περίπτωση έγινε όταν το Mig-29 έπιασε το καλώδιο μείωσε τη ταχύτητα αλλά εκεί έγινε το μοιραίο, δηλαδή έσπασε το καλώδιο και η ταχύτητα για να απονηωθεί το αεροσκάφος ήταν ιδιαίτερα χαμηλή για να βοηθήσει να κερδίσει ύψος και να επαναλάβει τη διαδικασία καθώς ουσιαστικά εκεί το αεροσκάφος ανεμοπορεί.
Το Mig-29 προσγειώνεται με ταχύτητα 250χλμ/ω με ασκήσεις φορτίων 4-5g. Έτσι τα αεροσκάφη για να πετύχουν την καλύτερη σχέση ύψους από το κατάστρωμα-καλώδιο/ ταχύτητας μπορεί να εκτελέσουν μέχρι και τρεις στροφές από το αεροπλανοφόρο με προτιμότερες τις δύο.
Έτσι στις 13 Νοεμβρίου την στιγμή που προσγειώνονταν τα αεροσκάφη το πρώτο αεροσκάφος «έπιασε» κανονικά το καλώδιο, το δεύτερο όμως πιάνοντας το δεύτερο καλώδιο έσπασε και έτσι ξαναέπιασε το τέταρτο όμως έτσι το τρίτο μαχητικό δεν είχε το δεύτερο καλώδιο για να πιαστεί, το τρίτο το είχε προσπεράσει, και εβρισκόμενο στην φάση της ανεμοπορίας καθώς είχε ρίξει τις στροφές των κινητήρων στην προσπάθεια να δώσει απότομα πλήρη ώση για να απονηωθεί και πάλι, το σύστημα τροφοδοσίας καυσίμων σταμάτησε με αποτέλεσμα να σβήσουν οι κινητήρες.
Έτσι ο πιλότος απλά τράβηξε το σύστημα εκτίναξης για να σωθεί αφήνοντας το μαχητικό να πέσει στη θάλασσα.
Σύμφωνα με ειδικούς το MiG-29KR / Kubra (NATO Fulcrum-D) δεν έπρεπε να μεταβεί στην Μεσόγειο καθώς βρίσκεται ακόμα στο στάδιο αποδοχής/δοκιμών και τα Su-33 του "Admiral Kuznetsov" ήταν αρκετά.
Περισσότερα όμως στοιχεία θα λάβουν οι αρχές για τα αίτια της πτώσης από τα «μαύρα κουτιά» με άλλους να φέρνουν μνήμες των αεροσκαφών κάθετης απονήωσης STOVLYak-38 ου είχαν πέσει στην διάρκεια προσγειώσεων με αποτέλεσμα να έχουν χαθεί πιλότοι του σοβιετικού τότε ναυτικού.
