Προσθέστε το pentapostagma.gr ως προτιμώμενη πηγή στα αποτελέσματα αναζήτησης στην Google. Μια σημαντική εξέλιξη στη θεραπεία του καρκίνου του παγκρέατος δημιουργεί νέες ελπίδες για ασθενείς με μεταστατική νόσο, οι οποίοι έχουν ήδη υποβληθεί σε θεραπεία. Το φάρμακο daraxonrasib παρουσίασε εντυπωσιακά αποτελέσματα σε μεγάλη κλινική μελέτη, σχεδόν διπλασιάζοντας τη διάμεση επιβίωση σε σύγκριση με τη χημειοθεραπεία. Η εξέλιξη αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον και για την Ελλάδα, καθώς, σύμφωνα με τον χειρουργό Γρηγόρη Τσιώτο, έχουν ήδη εγκριθεί τα πρώτα αιτήματα ασθενών για πρόσβαση στη θεραπεία.
Μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ και στη δημοσιογράφο Έφη Φουσέκη, ο επίκουρος καθηγητής Χειρουργικής της Mayo Clinic και πρόεδρος του Ελληνικού Ινστιτούτου Παγκρέατος εξηγεί ότι πρόκειται για μια σημαντική πρόοδο απέναντι σε μία από τις πιο επιθετικές μορφές καρκίνου, για την οποία οι διαθέσιμες θεραπευτικές επιλογές παραμένουν περιορισμένες, ιδιαίτερα όταν η νόσος έχει εξαπλωθεί.
«Το daraxonrasib είναι το πρώτο φάρμακο μετά από πάρα πολλά χρόνια που δείχνει να έχει ουσιαστικά αποτελέσματα στον καρκίνο του παγκρέατος», αναφέρει χαρακτηριστικά.
Το φάρμακο έλαβε έγκριση από τον Αμερικανικό Οργανισμό Τροφίμων και Φαρμάκων (FDA) στις 26 Αυγούστου 2026, ενώ στις 15 Οκτωβρίου η αρμόδια επιτροπή του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Φαρμάκων (EMA) εξέδωσε θετική γνωμοδότηση, εισηγούμενη την ευρωπαϊκή αδειοδότησή του.
Η μελέτη που έδειξε σχεδόν διπλάσια επιβίωση
Το ενδιαφέρον για το daraxonrasib ενισχύθηκε μετά τη δημοσιοποίηση των αποτελεσμάτων μιας πολυκεντρικής, τυχαιοποιημένης κλινικής μελέτης, τα οποία παρουσιάστηκαν τον Μάιο του 2026 στο ετήσιο συνέδριο της Αμερικανικής Εταιρείας Κλινικής Ογκολογίας (ASCO), στο Σικάγο. Η μελέτη δημοσιεύθηκε ηλεκτρονικά στις 31 Μαΐου στο επιστημονικό περιοδικό New England Journal of Medicine.
Συμμετείχαν συνολικά 500 ασθενείς με μεταστατικό καρκίνο του παγκρέατος, οι οποίοι είχαν ήδη λάβει θεραπεία. Από αυτούς, οι 248 έλαβαν το νέο φάρμακο και οι 252 χημειοθεραπεία.
Στην υποομάδα ασθενών με μεταλλάξεις RAS G12, η διάμεση συνολική επιβίωση έφτασε τους 13,2 μήνες με το daraxonrasib, έναντι 6,6 μηνών με τη χημειοθεραπεία. Στο σύνολο των συμμετεχόντων, τα αντίστοιχα αποτελέσματα ήταν 13,2 και 6,7 μήνες.
Ο κ. Τσιώτος χαρακτηρίζει ιδιαίτερα σημαντική τη βελτίωση, επισημαίνοντας ότι μέχρι σήμερα η αντιμετώπιση της μεταστατικής νόσου βασιζόταν κυρίως σε χημειοθεραπευτικά σχήματα, με περιορισμένη διάρκεια αποτελεσματικότητας.
Όπως εξηγεί, όταν η νόσος συνέχιζε να εξελίσσεται παρά τις προηγούμενες θεραπείες, οι επιλογές γίνονταν ακόμη λιγότερες. Σε αυτό το στάδιο εντάσσεται η νέα θεραπευτική δυνατότητα, με αποτελέσματα που, σύμφωνα με τον ίδιο, προκάλεσαν ιδιαίτερη συγκίνηση στην επιστημονική κοινότητα.
Ο Έλληνας χειρουργός περιγράφει μάλιστα την αντίδραση των περίπου 1.200 ογκολόγων που παρακολούθησαν την παρουσίαση στο συνεδριακό κέντρο McCormick του Σικάγου, αναφέροντας ότι σηκώθηκαν όρθιοι και χειροκρότησαν τα ευρήματα.
Η επιστημονική συζήτηση, ωστόσο, δεν περιορίζεται στη χρήση του φαρμάκου σε ασθενείς που έχουν ήδη λάβει θεραπεία. Σύμφωνα με τον κ. Τσιώτο, σε μεγάλα ογκολογικά κέντρα των ΗΠΑ εξετάζεται και το ενδεχόμενο η χορήγησή του σε πρωιμότερη φάση της νόσου να προσφέρει ακόμη μεγαλύτερο όφελος. Πρόκειται για προοπτική που ο ίδιος θέτει ως υπόθεση και όχι ως αποδεδειγμένο αποτέλεσμα.
Πώς μπορούν να αποκτήσουν πρόσβαση οι ασθενείς στην Ελλάδα
Ιδιαίτερη σημασία έχει η δυνατότητα χορήγησης του daraxonrasib στην Ελλάδα πριν από την ολοκλήρωση της διαδικασίας ευρωπαϊκής αδειοδότησης.
Σύμφωνα με τον Γρηγόρη Τσιώτο, έχουν ήδη εγκριθεί εννέα ή δέκα ατομικά αιτήματα ασθενών, γεγονός που, όπως υποστηρίζει, κατατάσσει την Ελλάδα μεταξύ των πρώτων ευρωπαϊκών χωρών που επιτρέπουν τόσο πρώιμη πρόσβαση στη θεραπεία.
Ο ίδιος περιγράφει μια διαδικασία που ξεκινά από τον θεράποντα ογκολόγο. Ο γιατρός καταρτίζει ηλεκτρονικό φάκελο, στον οποίο καταγράφονται οι θεραπείες που έχουν προηγηθεί και η σημερινή κατάσταση του ασθενούς, όπως αποτυπώνεται σε πρόσφατη αξονική τομογραφία.
Ο φάκελος υποβάλλεται στον ΕΟΠΥΥ και, σύμφωνα με την περιγραφή του, εξετάζεται από τρεις ογκολόγους που αξιολογούν το αίτημα χορήγησης. Εφόσον υπάρξει έγκριση, αυτή καταχωρίζεται ηλεκτρονικά στον ΑΜΚΑ του ασθενούς και το φάρμακο παραλαμβάνεται μέσω του Ινστιτούτου Φαρμακευτικής Έρευνας και Τεχνολογίας (ΙΦΕΤ), ώστε να χορηγηθεί από τον θεράποντα ογκολόγο.
Η δυνατότητα αυτή αφορά την εξέταση εξατομικευμένων αιτημάτων και δεν σημαίνει ότι το φάρμακο διατίθεται ήδη γενικευμένα στην ελληνική αγορά.
Γιατί ο καρκίνος του παγκρέατος παραμένει τόσο δύσκολος στην αντιμετώπισή του
Ο καρκίνος του παγκρέατος εξακολουθεί να αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες προκλήσεις για την Ογκολογία, όχι μόνο εξαιτίας της επιθετικής βιολογικής συμπεριφοράς του, αλλά και επειδή συχνά διαγιγνώσκεται όταν έχει ήδη προχωρήσει.
Ο κ. Τσιώτος εξηγεί ότι η νόσος μπορεί να προκαλέσει συμπτώματα καθυστερημένα ή με εκδηλώσεις που δεν αναγνωρίζονται εξαρχής ως σχετιζόμενες με το πάγκρεας. Αναφέρει ενδεικτικά τον επίμονο πόνο στην κοιλιά ή στη μέση, την ανεξήγητη και αιφνίδια εμφάνιση διαβήτη, τα λιπαρά κόπρανα, τη μειωμένη όρεξη και την απώλεια βάρους.
Ένα ακόμη πρόβλημα, όπως σημειώνει, είναι ότι κατά τη διάγνωση ο όγκος μπορεί ήδη να έχει επεκταθεί σε σημαντικά αγγεία μέσα ή γύρω από το πάγκρεας, καθιστώντας ιδιαίτερα δύσκολη τη χειρουργική αντιμετώπιση.
Ο ίδιος αναφέρεται και στο έργο της εξειδικευμένης χειρουργικής ομάδας με την οποία συνεργάζεται, υποστηρίζοντας ότι, σε επιλεγμένες περιπτώσεις, η αφαίρεση αγγείων μαζί με τον παγκρεατικό όγκο μπορεί να επιτρέψει επεμβάσεις σε ασθενείς που αρχικά θεωρούνταν ανεγχείρητοι.
Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της κλινικής του, τα οποία, όπως αναφέρει, έχουν δημοσιευθεί σε αμερικανικά και ευρωπαϊκά επιστημονικά περιοδικά, η συγκεκριμένη χειρουργική προσέγγιση έχει συνδεθεί με τετραπλασιασμό της επιβίωσης στους ασθενείς που περιγράφει. Προσθέτει ότι υπάρχουν ασθενείς που ζουν έξι, επτά, οκτώ ή ακόμη και δώδεκα χρόνια μετά την αντιμετώπισή τους.
Ο κ. Τσιώτος υπογραμμίζει τη σημασία της συνεργασίας διαφορετικών ιατρικών ειδικοτήτων και της μεγάλης εμπειρίας στην αντιμετώπιση των παγκρεατικών όγκων, επισημαίνοντας ότι η εξειδίκευση αποτελεί καθοριστικό παράγοντα για τα αποτελέσματα των επεμβάσεων.
Σε αυτό το ήδη δύσκολο θεραπευτικό πεδίο έρχεται τώρα να προστεθεί το daraxonrasib, με τη δημοσιευμένη κλινική μελέτη να καταγράφει ουσιαστική βελτίωση στην επιβίωση ασθενών με μεταστατική νόσο που είχαν υποβληθεί σε προηγούμενη θεραπεία.
