Ο “βρετανικός” τρόπος εξουδετέρωσης ιρακινώνπυραύλων SCUD το 1990 ως λύση στο πρόβλημα των τουρκικών

https://www.pentapostagma.gr/ethnika-themata/ellinotoyrkika/7108745_o-bretanikos-tropos-exoydeterosis-irakinon-ballistikon

-------

Στον πρώτο πόλεμο τού Κόλπου που διεξήγαγαν οι ΗΠΑ κατά του καθεστώτος του Σαντάμ Χουσείν στο Ιράκ στα τέλη του 1990, προτού ξεκινήσουν οι συμβατικές στρατιωτικές επιχειρήσεις από τους χιλιάδες στρατιώτες της Συμμαχίας, ακόμα και πριν τις αεροπορικές επιχειρήσεις (SEAD) και (DEAD) κατά των ιρακινών ραντάρ, είχε λάβει χώρα ένα τρομερό σχέδιο που αφορούσε το τρομερό όπλο του Σαντάμ, το οποίο έκρινε τον πόλεμο.

Στο αρχηγείο του ΝΑΤΟ, υψηλόβαθμοι αξιωματικοί των ΗΠΑ, της Βρετανίας κυρίως, αποφάσισαν να θέσουν σε εφαρμογή ένα “αντάρτικης εμπνεύσεως” σχέδιο εξουδετέρωσης τους, πριν από οποιαδήποτε στρατιωτική επιχείρηση εντός ιρακινού εδάφους

Ομάδες Βρετανών κομάντος της επίλεκτης δυνάμεως SAS, με Ιρακινή καταγωγή, αραβικά χαρακτηριστικά, και σαφή γνώση τής τοπικής γλώσσας σε επίπεδο μητρικής, γνώστες ακόμα και ιδιωματισμών, με γνώση των ιδιαιτεροτήτων τής περιοχής, θα δρούσαν κατά των συστοιχιών των ιρακινών πυραύλων SCUD, υπό κάλυψη αφανών ιδιοτήτων ( ποιμένες, πωλητές τού δρόμου, εργάτες, αχθοφόροι, κά).

Αυτοί οι “αθέατοι” Βρετανοί με ιρακινοί καταγωγή κομάντος, τίναξαν στον αέρα μεγάλο αριθμό πυραύλων SCUD, ακόμη και μέσα στα προστατευκά σιλό τους, πολλές ημέερες πριν την έναρξη τού πολέμου κατά του Ιράκ και οποιασδήποτε αεροπορικής επιχειρήσεως της συμμαχίας.

Το πρόβλημα της Ελλάδος με τους τουρκικούς βαλλιστικούς πυραύλους και η βρετανική "λύση" σε περίπτωση μετωπικής πολεμικής κρίσης με την Τουρκία.

Είναι πλέον ζήτημα επιβίωσης σε περίπτωση ελληνοτουρκικής στρατιωτικής κρίσης, να εξασφαλιστεί ότι τα ελληνικά μαχητικά αεροσκάφη υπό οποιεσδήποτε συνθήκες θα είναι ικανά να υλοποιήσουν τα καθήκοντα τους.

Αυτό προϋποθέτει άθικτες αεροπορικές βάσεις και αεροδιαδρόμους από τουρκικούς βαλλιστικούς πυραύλους, σε ένα σοβαρό θέμα για την ελληνική άμυνα.

Σκοπός των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων θα πρέπει να είναι η καταστροφή των συστοιχιών τουρκικών πυραύλων κοντά στα παράλια πάση θυσία σε περίπτωση πολεμικής κρίσης.

Εκτιμάται ότι οι Τούρκοι δεν θα είχαν κανένα ταμπού ή αναστολή, να πράξουν κάτι αντίστοιχο με τους Βρετανούς κομάντος της SAS εντός ελληνικής επικράτειας, με την ανάληψη δράσης κατά ελληνικών πολιτικών και στρατιωτικών υποδομών.

Άλλωστε η στυγνή ομολογία Τούρκων αξιωματούχων ότι την δεκαετία του 1990, “έκαιγαν” τα ελληνικά δάση στα νησιά μας (για να μην μπορεί να καλυφθούν οι ελληνικές δυνάμεις σε περίπτωση στρατιωτικής ρήξης), μας δείχνει μέχρι που μπορούν να φτάσουν οι γείτονες, αλλά το ερώτημα εδώ είναι, τα δικά μας όρια όμως μέχρι που φτάσουν;