Προσθέστε το pentapostagma.gr ως προτιμώμενη πηγή στα αποτελέσματα αναζήτησης στην Google. Η 15η Αυγούστου του 1940 έχει χαραχτεί στη συλλογική εθνική μνήμη όχι μόνο ως η κορυφαία γιορτή της Ορθοδοξίας, αλλά και ως η ημέρα της απόλυτης ιταλικής θρασύτητας. Πριν από 86 χρόνια, το φασιστικό καθεστώς της Ρώμης επέλεξε τη μεγαλύτερη θρησκευτική γιορτή του Ελληνισμού για να εκδηλώσει τις επεκτατικές του διαθέσεις, τορπιλίζοντας στο λιμάνι της Τήνου το ελληνικό καταδρομικό «Έλλη».
Ο Ιταλός δικτάτορας Μπενίτο Μουσολίνι, έχοντας ήδη κατακτήσει τη Λιβύη, την Αιθιοπία και την Αλβανία, έψαχνε την αφορμή για να βάλει πόδι στην Ελλάδα, αμφισβητώντας τη βρετανική κυριαρχία στη Μεσόγειο. Πριν από το χτύπημα της Τήνου, η ιταλική αεροπορία είχε ήδη «δοκιμάσει» τα αντανακλαστικά της Αθήνας. Στις 12 Ιουλίου, ιταλικά βομβαρδιστικά χτύπησαν το βοηθητικό πλοίο «Ωρίων» και το αντιτορπιλικό «Ύδρα» στην Κρήτη, ενώ στις 30 Ιουλίου βομβάρδισαν τα αντιτορπιλικά «Βασιλεύς Γεώργιος» και «Βασίλισσα Όλγα» στη Ναύπακτο.
Ο άνανδρος τορπιλισμός εν μέσω εορτασμών
Η τελική εντολή για την προβοκάτσια δόθηκε από τον Ιταλό διοικητή των Δωδεκανήσων, Τσέζαρε Μαρία Ντε Βέκι. Τη νύχτα της 14ης Αυγούστου, το ιταλικό υποβρύχιο «Ντελφίνο», υπό τις διαταγές του υποπλοιάρχου Τζουζέπε Αϊκάρντι, απέπλευσε από τη ναυτική βάση στο Παρθένι της Λέρου.
Το πρωί της 15ης Αυγούστου, το υποβρύχιο βρισκόταν σε κατάδυση έξω από την Τήνο. Στις 08:25 π.μ., λίγα λεπτά πριν ξεκινήσει η λιτάνευση της εικόνας της Μεγαλόχαρης και με την παραλία κατάμεστη από χιλιάδες πιστούς, το «Ντελφίνο» εξαπέλυσε τρεις τορπίλες κατά του ελληνικού καταδρομικού των 2.115 τόνων, το οποίο βρισκόταν αγκυροβολημένο στον όρμο. Μία από τις τορπίλες βρήκε στόχο, διαλύοντας το μηχανοστάσιο και τις δεξαμενές καυσίμων του πλοίου. Το «Έλλη» βυθίστηκε μία ώρα αργότερα.
Ο απολογισμός της επίθεσης ήταν ένας υπαξιωματικός και οκτώ ναύτες νεκροί, ενώ 24 μέλη του πληρώματος τραυματίστηκαν. Ακόμη μία γυναίκα, η οποία βρισκόταν στην προκυμαία όπου εξερράγη η δεύτερη τορπίλη, άφησε την τελευταία της πνοή από καρδιακή προσβολή.
Η γελοία ιταλική προπαγάνδα και η ελληνική στάση
Αμέσως μετά το χτύπημα, το «Ντελφίνο» διέφυγε σαν κλέφτης, κατευθυνόμενο προς τη Σύρο και επιστρέφοντας τελικά στη Λέρο. Σε μια προσπάθεια να θολώσει τα νερά —καθώς το χτύπημα προκάλεσε διεθνή κατακραυγή, με τον γερμανικό Τύπο να εκφράζει ανοιχτά τη συμπάθειά του προς την Ελλάδα— η ιταλική κυβέρνηση εξαπέλυσε μια πρωτοφανή εκστρατεία προπαγάνδας. Η Ρώμη είχε το θράσος να διακινεί το σενάριο ότι ο τορπιλισμός ήταν έργο... της Μεγάλης Βρετανίας, δήθεν για να προκαλέσει ρήξη στις ελληνοϊταλικές σχέσεις και αναστάτωση στα Βαλκάνια.
Η ελληνική ηγεσία, γνωρίζοντας απόλυτα ποιος κρυβόταν πίσω από το χτύπημα από τα θραύσματα των ιταλικών τορπιλών, επέλεξε την ψυχραιμία. Η εντολή του Ιωάννη Μεταξά ήταν σαφής: «Προς διατήρησιν ακμαίου του ελληνικού φρονήματος και της θρησκευτικής πίστεως, ο Έλλην Πρωθυπουργός διέταξε, παρά την βύθισιν του εύδρομου, να μη ματαιωθή η λιτανεία, ήτις πράγματι ετελέσθη πάνδημος και κατανυκτική».
Η ιταλική μαχαιριά απέτυχε παταγωδώς στον πραγματικό της στόχο. Αντί να λυγίσει την Ελλάδα, συσπείρωσε τον λαό, μετέτρεψε τη θλίψη σε οργή και προετοίμασε το εθνικό έδαφος για το ιστορικό «ΟΧΙ» λίγους μήνες αργότερα.
