Μια συγκλονιστική ιστορική αποκάλυψη, που βασίζεται σε επίσημες εκθέσεις των αμερικανικών αρχών και δημοσιεύματα των New York Times, φέρνει στο φως τον σκοτεινό ρόλο των «ουδέτερων» κρατών κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.
Τα στοιχεία σοκάρουν, γιατί η ναζιστική Γερμανία διοχέτευσε τεράστιες ποσότητες λεηλατημένου χρυσού, προερχόμενου ακόμη και από τα προσωπικά αντικείμενα και τα χρυσά δόντια των θυμάτων των στρατοπέδων συγκέντρωσης, προκειμένου να χρηματοδοτήσει την πολεμική της μηχανή. Ανάμεσα στους μεγαλύτερους κερδισμένους αυτής της μακάβριας συναλλαγής ήταν και η Τουρκία.
Το ιστορικό παράδοξο της Άγκυρας, η οποία κατάφερε να παραμείνει επιτήδεια ουδέτερη σχεδόν μέχρι το τέλος του πολέμου, κρύβει πίσω του έναν μυθικό πλούτο που αποκτήθηκε με το αίμα εκατομμυρίων αθώων.
Το «άλμα» των 189 τόνων: Πώς η Τουρκία θησαύρισε στον πόλεμο
Η οικονομική πραγματικότητα της Τουρκίας μεταμορφώθηκε ριζικά κατά τη διάρκεια της παγκόσμιας σύρραξης, αποδεικνύοντας ότι η ουδετερότητά της είχε πολύ συγκεκριμένο (και υψηλό) τίμημα:
Η εκτόξευση των χρυσών αποθεμάτων
Πριν από την έναρξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, η Τουρκία διέθετε μόλις 27 τόνους χρυσού στα κρατικά της ταμεία. Μέχρι τη συνθηκολόγηση της Γερμανίας, τα αποθέματά της είχαν εκτοξευθεί στους 216 τόνους! Η διαφορά αυτή, ύψους 189 τόνων, αντικατοπτρίζει το μέγεθος των συναλλαγών της με το ναζιστικό καθεστώς.
Το τρίγωνο του λαθρεμπορίου: Ελβετία, Γερμανικές τράπεζες και χρώμιο
Γιατί όμως ο Χίτλερ είχε τόσο μεγάλη ανάγκη να πληρώσει την Τουρκία με χρυσό; Η απάντηση κρύβεται στις ζωτικές προμήθειες και τις πρώτες ύλες που ήταν απαραίτητες για τη γερμανική πολεμική βιομηχανία.
Το Πολύτιμο Χρώμιο: Η Τουρκία ήταν ο βασικός προμηθευτής της ναζιστικής Γερμανίας σε χρώμιο, ένα στρατηγικής σημασίας μετάλλευμα που ήταν απολύτως αναγκαίο για την κατασκευή θωρακίσεων, αρμάτων μάχης (Panzer), αεροπλάνων και πυρομαχικών.
Η Ανάγκη για Σκληρό Νόμισμα: Ο Χίτλερ χρειαζόταν να ξεπλύνει τον κλεμμένο χρυσό για να αποκτήσει συνάλλαγμα και να αγοράσει πολεμικό υλικό. Δύο κολοσσιαίες γερμανικές τράπεζες, η Dresdner Bank και η Deutsche Bank, ανέλαβαν το έργο αυτό, πουλώντας τον λεηλατημένο χρυσό στην Τουρκία.
Το Ελβετικό Κανάλι: Οι αμερικανικές εκθέσεις (με κυριότερη την ιστορική έκθεση Eizenstat του 1997) αποδεικνύουν ότι τα τρία τέταρτα αυτών των ματωμένων μεταφορών έγιναν μέσω της Εθνικής Τράπεζας της Ελβετίας, η οποία λειτουργούσε ως το μεγάλο «πλυντήριο» του Γ’ Ράιχ. Συνολικά, χρυσός αξίας 300 εκατομμυρίων δολαρίων τότε (πάνω από 2,6 δισεκατομμύρια δολάρια σε σημερινή αξία) μοιράστηκε σε Τουρκία, Πορτογαλία, Ισπανία και Σουηδία.
Ο Λογαριασμός «Melmer»: Χρυσά Δόντια και κοσμήματα από τα κρεματόρια
Η πιο εφιαλτική πτυχή της υπόθεσης αφορά την προέλευση αυτών των ράβδων χρυσού. Ένα μεγάλο μέρος του πλούτου που κατέληξε στην Άγκυρα και τα άλλα ουδέτερα κράτη προερχόταν από τον διαβόητο λογαριασμό «Melmer Account».
Η φρίκη των SS
Ο λογαριασμός αυτός ελεγχόταν απευθείας από τα SS. Εκεί κατέληγαν όλα τα τιμαλφή που άρπαζαν οι Ναζί από τους Εβραίους και τα άλλα θύματα στα στρατόπεδα θανάτου. Τα κοσμήματα, οι βέρες, ακόμα και τα χρυσά δόντια που αφαιρούνταν από τις σορούς των θυμάτων λιώνονταν, μετατρέπονταν σε ράβδους χρυσού και στέλνονταν στις «ουδέτερες» χώρες για να πληρωθούν τα εφόδια του γερμανικού στρατού.
Η μεταπολεμική ασυλία και η άρνηση αποζημίωσης
Ενώ άλλες χώρες που κράτησαν παρόμοια στάση στον πόλεμο –με πρώτη και καλύτερη τη Σουηδία– συμμορφώθηκαν μεταπολεμικά με τις διεθνείς πιέσεις και επέστρεψαν μέρος των περιουσιακών στοιχείων ή προχώρησαν σε αποζημιώσεις, η Τουρκία, εκμεταλλευόμενη τις γεωπολιτικές ισορροπίες του Ψυχρού Πολέμου, απέφυγε κάθε ουσιαστικό έλεγχο.
Οι δύο γερμανικές τράπεζες που πρωτοστάτησαν στο real estate του ματωμένου χρυσού με την Άγκυρα (Deutsche Bank και Dresdner Bank) συνέχισαν ανενόχλητες τις δραστηριότητές τους, χωρίς να συμμετάσχουν σε διεθνείς διαπραγματεύσεις για την αποκατάσταση των θυμάτων του Ολοκαυτώματος.
