Η πράξη τους έγινε λίγες εβδομάδες μετά την κατάληψη της πρωτεύουσας και καταγράφηκε ως ένα από τα πρώτα μεγάλα σύμβολα αντίστασης κατά της ναζιστικής κατοχής.
Η Αθήνα βρισκόταν ήδη υπό γερμανική κατοχή από τις 27 Απριλίου 1941. Η σβάστικα στην Ακρόπολη είχε ισχυρό συμβολικό βάρος: δήλωνε την υποταγή της πόλης και της χώρας στον κατακτητή. Μέσα σε αυτό το κλίμα φόβου, δύο 19χρονοι φοιτητές αποφάσισαν να προχωρήσουν σε μια ενέργεια υψηλού κινδύνου. Σύμφωνα με μεταγενέστερες αφηγήσεις, κινήθηκαν τη νύχτα, απέφυγαν τη γερμανική φρουρά και κατάφεραν να αφαιρέσουν τη σημαία από τον ιστό.
Η ενέργεια δεν είχε στρατιωτικό αποτέλεσμα, είχε όμως μεγάλη πολιτική και ψυχολογική σημασία. Σε μια στιγμή που η κατεχόμενη Ελλάδα βίωνε το σοκ της ήττας και της εισβολής, το κατέβασμα της ναζιστικής σημαίας λειτούργησε ως μήνυμα ότι η αντίσταση ήταν δυνατή. Για τους Γερμανούς, ήταν πλήγμα στο κύρος της κατοχικής εξουσίας. Για τους Έλληνες, έγινε σύμβολο ανυπακοής και αξιοπρέπειας.
Οι δράστες δεν εντοπίστηκαν αμέσως. Οι κατοχικές αρχές καταδίκασαν ερήμην τους υπεύθυνους σε θάνατο, χωρίς τότε να γνωρίζουν ποιοι ήταν. Ο Γλέζος και ο Σάντας θα συνδεθούν έκτοτε με την αντιστασιακή μνήμη, ενώ η πράξη τους θα αποκτήσει μεταπολεμικά ιδιαίτερη θέση στη δημόσια ιστορία της Κατοχής.
Η εικόνα της σβάστικας που κατεβαίνει από την Ακρόπολη έμεινε ως ένα από τα πιο δυνατά σύμβολα της Αντίστασης. Δεν ήταν μια οργανωμένη επιχείρηση μεγάλων δυνάμεων, αλλά η απόφαση δύο νεαρών ανθρώπων να αμφισβητήσουν, με προσωπικό κίνδυνο, την εικόνα της ναζιστικής κυριαρχίας στην καρδιά της Αθήνας.
