Το κοινοβούλιο μετατράπηκε για άλλη μια φορά στον απόλυτο ναό της υποκρισίας και σε ένα καλοστημένο θέατρο σκιών.
Το κυβερνητικό σχέδιο συγκάλυψης για τις υποκλοπές πέρασε αέρα, η αντιπολίτευση έκανε την καθιερωμένη της ηρωική έξοδο, και όσοι νομίζουν ότι βρήκαν ήρωα στο πρόσωπο του Αντώνη Σαμαρά, μάλλον ξεχνούν ότι όλοι αυτοί τρώνε από την ίδια μαρμίτα.
Η συγκάλυψη Βορίδη και οι λαγοί της αντιπολίτευσης
Ο Μάκης Βορίδης ανέλαβε χωρίς καμία ντροπή τον ρόλο του υπερασπιστή του συστήματος. Επικαλέστηκε την περιβόητη «εθνική ασφάλεια» για να μπλοκάρει κάθε έρευνα, κλειδώνοντας την Εξεταστική στους 151 ψήφους. Μας λένε στα μούτρα μας ότι η παρακολούθηση υπουργών και στρατηγών είναι «εθνικό μυστικό» για να σώσουν τις καρέκλες τους.
Απέναντι σε αυτό το ξεδιάντροπο κουκούλωμα, το ΠΑΣΟΚ, ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ, έκαναν ακριβώς αυτό που τους βολεύει: το έβαλαν στα πόδια. Ο Νίκος Ανδρουλάκης αποκάλεσε τον πρωθυπουργό «Νίξον της Ελλάδας», ο Σωκράτης Φάμελλος ούρλιαζε για «πραξικόπημα» και μετά πήραν τα σακάκια τους και βγήκαν έξω. Άδειασαν τα έδρανα, έκαναν τη χάρη στην κυβέρνηση να ψηφίσει μόνη της και πήγαν για καφέ, αποδεικνύοντας ότι η αντίσταση τους εξαντλείται στα τηλεοπτικά μικρόφωνα.
Το όψιμο δράμα και το θέατρο του Σαμαρά
Και μέσα σε όλο αυτόν τον βούρκο, είδαμε να στήνεται και το απόλυτο εσωκομματικό σόου. Ο Αντώνης Σαμαράς πήρε τον λόγο, φόρεσε τη στολή του αδέκαστου πατριώτη και άρχισε να κατακεραυνώνει το Μέγαρο Μαξίμου. Χλεύασε τη δήλωση του πρωθυπουργού για το «ποιος θα σηκώσει το τηλέφωνο στις 3 τα ξημερώματα», λέγοντας:
«Χτύπησε το τηλέφωνο για να του πουν ότι κάποιοι παρακολουθούν το μισό υπουργικό συμβούλιο... και τον πρώην πρωθυπουργό, δηλαδή εμένα;»
Καλά τα εντυπωσιακά λόγια και οι καταγγελίες για «χώρα σε υποχώρηση» και «υποκλίσεις» στην Τουρκία, αλλά ας μην γελιόμαστε.
Ο Μεσσήνιος πολιτικός δεν έπεσε χθες από τον Άρη. Ήταν πρωθυπουργός αυτής της χώρας και είναι βασικό γρανάζι της ίδιας παράταξης που τώρα καταγγέλλει. Το να θυμάται την ευαισθησία του για τη Δημοκρατία και τα εθνικά θέματα όποτε βολεύει την προσωπική του ατζέντα και το εσωκομματικό του ξεκαθάρισμα λογαριασμών, δεν τον κάνει ήρωα. Τον κάνει απλώς άλλον έναν παίκτη στη σκακιέρα της εξουσίας.
Οι μεν κουκουλώνουν, οι δε φυγομαχούν και οι τρίτοι ψαρεύουν στα θολά νερά για να σώσουν την υστεροφημία τους.
