Σήμερα 29 Ιουνίου κάποιοι βγάζουν ανακοινώσεις για την Ημέρα Φορολογικής Ελευθερίας. Το Κέντρο Φιλελευθέρων Μελετών το λέει καθαρά 179 μέρες δουλειάς φέτος πήγαν κατευθείαν για φόρους και εισφορές. Μία μέρα λιγότερο από πέρσι. Κάποιοι το παρουσιάζουν σαν μικρή νίκη. Εμείς εδώ το βλέπουμε πιο απλά. Σχεδόν μισό χρόνο από τη ζωή μας δίνεται στο κράτος πριν καν προλάβουμε να το χαρεί ο καθένας μας.
Μισό χρόνο για το κράτος, τι γυρίζει πίσω;
Αυτό είναι το μεγάλο ερώτημα που κανείς δεν θέλει να απαντήσει στα πανηγύρια. Δίνουμε 179 μέρες από τη ζωή μας και τι παίρνουμε πίσω; Νοσοκομεία που λείπουν γιατροί και υλικά, δρόμους γεμάτους λακκούβες, τρένα που ακόμα θυμόμαστε τις τραγωδίες τους, δημόσιες υπηρεσίες που κινούνται με ρυθμούς χελώνας. Το μόνο που λειτουργεί ρολόι είναι η εφορία. Εκεί είναι γρήγοροι, ακριβείς και αμείλικτοι.
Το κράτος παίρνει σαν άπληστο, αλλά όταν έρχεται η ώρα να δώσει πίσω, ξαφνικά γίνεται φτωχό και ανίκανο. Αυτή η έλλειψη ανταποδοτικότητας είναι που καίει περισσότερο τον κόσμο. Δεν είναι μόνο οι φόροι. Είναι ότι νιώθεις ότι πληρώνεις για κάτι που δεν βλέπεις πουθενά.
Ο ΦΠΑ που θησαυρίζει από την ακρίβεια
Και δεν τελειώνει εδώ. Το κράτος έχει βρει και τρόπο να βγάζει λεφτά χωρίς να κουνήσει δαχτυλάκι. Όταν ο πληθωρισμός ανεβάζει τις τιμές στο ράφι, ο ΦΠΑ ανεβαίνει αυτόματα μαζί τους. Δεν χρειάζεται νέο νομοσχέδιο, δεν χρειάζεται απόφαση. Απλά εισπράττουν περισσότερα επειδή εμείς πληρώνουμε τον καφέ και τη βενζίνη χρυσάφι.
Φέτος τα έσοδα από έμμεσους φόρους ξεπέρασαν και πάλι τους στόχους. Το 71,5% αυτών των χρημάτων έρχεται από ΦΠΑ. Δεν είναι απλή «καλή εισπραξιμότητα». Είναι υπερκέρδος πάνω στον πόνο της καθημερινότητας. Όσο πιο ακριβά γίνονται τα πάντα, τόσο πιο γεμάτα τα κρατικά ταμεία.
Τιμωρούν τους συνεπείς γιατί δεν πιάνουν το μαύρο
Αντί να κυνηγήσουν το μεγάλο μαύρο χρήμα και τη φοροδιαφυγή που όλοι ξέρουμε πού κρύβεται, το κράτος προτιμά την εύκολη λύση. Ρημάζει με έμμεσους φόρους τον μισθωτό, τον επαγγελματία και τον νοικοκυραίο που δεν έχει πού να κρυφτεί. Αυτοί πληρώνουν πάντα μπροστά. Οι υπόλοιποι βρίσκουν τρόπους.
Αυτό δεν είναι δίκαιο σύστημα. Είναι τιμωρία για όσους μένουν συνεπείς. Και όσο συνεχίζεται αυτή η λογική, τόσο περισσότεροι θα ψάχνουν τρόπους να αποφύγουν το βάρος.
Μένουν 186 μέρες. Και η καθημερινότητα συνεχίζεται
Μένουν 186 μέρες φέτος. Δεν είναι και τεράστιο περιθώριο για να πάρει ανάσα ο κόσμος.
Το ζήτημα δεν είναι αν θα κερδίσουμε άλλη μία μέρα του χρόνου. Το ζήτημα είναι αν κάποια στιγμή θα δούμε ένα κράτος που να αξίζει αυτά που του δίνουμε. Γιατί μέχρι τότε, οι 179 μέρες θα συνεχίζουν να βαραίνουν περισσότερο από ό,τι δείχνουν τα νούμερα.
