Η κλιματική κρίση και η απειλητική, πλέον, πραγματικότητα της λειψυδρίας στην Ελλάδα δεν αποτελούν μόνο ένα μείζον περιβαλλοντικό και κοινωνικό πρόβλημα, αλλά διαμορφώνουν το πεδίο για την επόμενη μεγάλη επιχειρηματική σύγκρουση. Το νερό, ο αποκαλούμενος και «μπλε χρυσός», βρίσκεται στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος των ισχυρότερων κατασκευαστικών και ενεργειακών ομίλων της χώρας, καθώς ανοίγει μια τεράστια αγορά έργων και υπηρεσιών διαχείρισης, η αξία της οποίας εκτιμάται σε 4 δισεκατομμύρια ευρώ για τα επόμενα χρόνια.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Ο Τραμπ έκοψε τον βήχα στον Νετανιάχου για το Ιράν
Στο επίκεντρο των εξελίξεων βρίσκεται η στρατηγική κίνηση του Ομίλου ΑΚΤΩΡ, ο οποίος, υπό τη νέα του διοικητική δομή, προχωρά σε μια βαρυσήμαντη συμμαχία με τον γαλλικό κολοσσό Suez. Στόχος είναι η διεκδίκηση της μερίδας του λέοντος στα έργα εκσυγχρονισμού, ψηφιοποίησης και διαχείρισης των υδάτινων πόρων της χώρας.
Η Συμμαχία ΑΚΤΩΡ - Suez: Ένα Νέο Μοντέλο Διαχείρισης
Η συνεργασία μεταξύ της ΑΚΤΩΡ και της Suez δεν είναι απλώς μια εργολαβική κοινοπραξία, αλλά μια στρατηγική σύμπραξη που φιλοδοξεί να φέρει τεχνογνωσία αιχμής στην Ελλάδα. Η γαλλική εταιρεία, ηγέτης παγκοσμίως στον τομέα του περιβάλλοντος και των υδάτων, θα συνεισφέρει την τεχνολογία των «έξυπνων μετρητών» και των προηγμένων συστημάτων παρακολούθησης δικτύων.
Το σχέδιο εστιάζει στην αντιμετώπιση ενός από τα μεγαλύτερα παθογενή προβλήματα του ελληνικού συστήματος ύδρευσης: το λεγόμενο «Μη Ανταποδοτικό Νερό». Πρόκειται για το νερό που χάνεται λόγω διαρροών στα παλαιωμένα δίκτυα, παράνομων συνδέσεων ή σφαλμάτων στη μέτρηση. Στην Ελλάδα, οι απώλειες αυτές είναι δραματικές, φτάνοντας σε ορισμένες περιοχές (ειδικά σε επαρχιακές ΔΕΥΑ) ακόμη και το 40% έως 50%. Η πρόταση της κοινοπραξίας υπόσχεται τη μείωση αυτών των απωλειών μέσω ψηφιακής χαρτογράφησης και άμεσων παρεμβάσεων, εξοικονομώντας πολύτιμους πόρους και χρήματα.
Η Κινητοποίηση των Μεγάλων Ομίλων
Ωστόσο, η ΑΚΤΩΡ δεν παίζει μόνη της σε αυτό το γήπεδο. Όλοι οι ισχυροί «παίκτες» των υποδομών (όπως η ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ, η METLEN και η INTRAKAT) αντιλαμβάνονται ότι η διαχείριση των υδάτων θα αποτελέσει τον επόμενο μεγάλο πυλώνα κερδοφορίας, μετά την ενέργεια και τις παραχωρήσεις αυτοκινητοδρόμων.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Αμερικανικά αεροσκάφη εθεάθησαν κοντά στα σύνορα του Ιράν
Το ενδιαφέρον εστιάζεται σε τρεις βασικούς άξονες:
Έργα ΣΔΙΤ (Σύμπραξη Δημόσιου και Ιδιωτικού Τομέα): Η κατασκευή και λειτουργία φραγμάτων, λιμνοδεξαμενών και δικτύων ύδρευσης/άρδευσης.
Αφαλατώσεις: Η νησιωτική χώρα αντιμετωπίζει οξύτατο πρόβλημα, και η λύση των σύγχρονων μονάδων αφαλάτωσης, που λειτουργούν με Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας, είναι μονόδρομος.
Επεξεργασία Λυμάτων: Η επαναχρησιμοποίηση του νερού από τους βιολογικούς καθαρισμούς για άρδευση ή βιομηχανική χρήση.
Ο Ρόλος της ΕΥΔΑΠ και η Κυβερνητική Στρατηγική
Σημαντικό ρόλο στην εξίσωση καλείται να διαδραματίσει και η ΕΥΔΑΠ, η οποία διαθέτει την εμπειρία και το δίκτυο, αλλά χρειάζεται εκσυγχρονισμό. Η κυβέρνηση, έχει θέσει το ζήτημα του νερού ψηλά στην ατζέντα, προωθώντας τη συγχώνευση των κατακερματισμένων Δημοτικών Επιχειρήσεων Ύδρευσης και Αποχέτευσης (ΔΕΥΑ) σε ισχυρότερα σχήματα, ώστε να γίνουν βιώσιμες και να μπορούν να προσελκύσουν επενδύσεις.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Οι «27» συζητούν για την ευρωπαϊκή ανταγωνιστικότητα
Η νέα Ρυθμιστική Αρχή Αποβλήτων, Ενέργειας και Υδάτων (ΡΑΑΕΥ) αναλαμβάνει πλέον εποπτικό ρόλο, καθορίζοντας κανόνες κοστολόγησης και ελέγχου, ανοίγοντας ουσιαστικά την πόρτα για την εμπλοκή ιδιωτικών κεφαλαίων στη διαχείριση, πάντα υπό αυστηρό κρατικό έλεγχο ως προς το δημόσιο αγαθό.
Το Στοίχημα της Επόμενης Μέρας
Η αγορά του νερού μετασχηματίζεται βίαια λόγω της ανάγκης. Τα έργα που αναμένονται να προκηρυχθούν (όπως το μεγάλο έργο ύδρευσης της Κέρκυρας, τα φράγματα στην Κρήτη και η διαχείριση του Εξωτερικού Υδροδοτικού Συστήματος της Αθήνας) αποτελούν το πεδίο δόξης λαμπρό για τους κατασκευαστικούς ομίλους.
Η συμμαχία ΑΚΤΩΡ-Suez δείχνει τον δρόμο: το μέλλον δεν βρίσκεται μόνο στο «μπετόν» των φραγμάτων, αλλά στην τεχνολογία, την ψηφιοποίηση και την έξυπνη διαχείριση κάθε σταγόνας. Ο ανταγωνισμός αναμένεται σκληρός, καθώς το ζήτημα της λειψυδρίας δεν είναι πλέον μια θεωρητική απειλή, αλλά μια άμεση επιχειρηματική και εθνική πρόκληση που απαιτεί λύσεις και κεφάλαια εδώ και τώρα.
