Το ερώτημα αν η Ευρώπη και μεμονωμένες χώρες κινδυνεύουν να μετατραπούν σε «ισλαμικά κράτη», αποτελεί ένα πολύπλοκο ζήτημα που απασχολεί έντονα τον δημόσιο διάλογο, την πολιτική και την ανάλυση κινδύνου στην Ευρώπη, ειδικά με δεδομένη την άνοδο του πολιτικού Ισλάμ και τις δημογραφικές αλλαγές.
Σε ερώτηση δημοσιογράφου σε Βέλγο πολιτικό : «Είναι δυνατόν το Βέλγιο να ακολουθήσει την Αίγυπτο και την Τουρκία και να γίνει μια μη χριστιανική χώρα;», η απάντηση ήταν καταιγιστική.
Βέλγος πολιτικός Sam van Rooy: «Σίγουρα. Αν δεν αλλάξουμε ριζικά τις πολιτικές μας, αν δεν σταματήσουμε τη μαζική μετανάστευση, τότε θα γίνουμε μια μουσουλμανική χώρα — μια εξισλαμισμένη χώρα — όπου δεν υπάρχει θέση για μειονότητες όπως οι Χριστιανοί, οι άθεοι ή οι Εβραίοι. Θα γίνουμε η Μέση Ανατολή. Προειδοποιώ για αυτό εδώ και δεκαετίες».
Ο κίνδυνος για χώρες της Νότιας Ευρώπης, όπως η Ελλάδα, η Ιταλία, και η Ισπανία είναι πολύ μεγαλύτερος αυτήν την περίοδο, αφού οι ροές δεν σταματούν αλλοιώνοντας την εθνολογική σύνθεση των χωρών αυτών.
Ο μουσουλμανικός πληθυσμός στην Ευρώπη αναμένεται να αυξηθεί, αλλά οι προβλέψεις δείχνουν ότι θα παραμείνει μειοψηφία, για αρκετά χρόνια.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Ο πόλεμος των αιθέρων ξεκίνησε! Πώς η Γαλλική "αλαζονεία" τινάζει στον αέρα την Ευρωπαϊκή Άμυνα
Ο ρυθμός γεννήσεων και η γήρανση όμως του πληθυσμού στην Ευρώπη, θα επισπεύσει την αύξηση των Μουσουλμάνων και την μείωση των γηγενών Ευρωπαίων χριστιανών, αλλάζοντας πολύ πιο σύντομα από ότι πιστεύεται τις ισορροπίες στον πληθυσμό.
Έρευνες (π.χ. Pew Research Center) δείχνουν ότι ακόμη και σε σενάρια υψηλής μετανάστευσης, ο μουσουλμανικός πληθυσμός στην ΕΕ θα μπορούσε να φτάσει γύρω στο 11-14% έως το 2050.
Η αύξηση δεν είναι ομοιόμορφη. Χώρες όπως η Σουηδία, η Γαλλία και η Γερμανία παρουσιάζουν πολύ υψηλότερα ποσοστά, ενώ η Ανατολική Ευρώπη παραμένει με πολύ χαμηλά ποσοστά.
Πολιτική και Κοινωνική Επιρροή (Το «Μοντέλο Τουρκίας»)
Υπάρχουν ανησυχίες για την πολύ σοβαρή επιρροή οργανώσεων που συνδέονται με το πολιτικό Ισλάμ (όπως η Μουσουλμανική Αδελφότητα και η τουρκική οργάνωση Gorus) σε ευρωπαϊκό έδαφος, οι οποίες στοχεύουν στην ενίσχυση της ισλαμικής ταυτότητας και την άσκηση επιρροής στα ευρωπαϊκά πολιτικά δρώμενα.
Η Τουρκία κατηγορείται συχνά ότι χρησιμοποιεί το προσφυγικό και θρησκευτικές οργανώσεις (π.χ. DITIB) ως εργαλεία άσκησης εξωτερικής πολιτικής και επιρροής στις μουσουλμανικές κοινότητες της Ευρώπης.
Η Ευρώπη αντιμετωπίζει προκλήσεις ασφαλείας από ριζοσπαστικές ισλαμιστικές ιδεολογίες, γεγονός που έχει οδηγήσει σε μέτρα για το κλείσιμο ριζοσπαστικών τζαμιών και την απαγόρευση εξωτερικής χρηματοδότησης, ειδικά στη Γαλλία.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση και τα κράτη-μέλη λαμβάνουν μέτρα για την αντιμετώπιση του εξτρεμισμού και την προάσπιση των κοσμικών και δημοκρατικών αξιών, αλλά οι ροές αυξάνονται και μεγαλώνουν καθημερινά, και αυτό αλλάζει ραγδαία όλες τις προβλέψεις.
Ο φόβος της «ισλαμοποίησης» στην Ευρώπη χρησιμοποιείται συχνά από εθνικιστικά κόμματα, ενώ άλλοι ειδικοί αναλυτές υποστηρίζουν ότι πρόκειται για υπερβολή και ότι η ενσωμάτωση είναι εφικτή, κάτι που φυσικά επουδενί ανταποκρίνεται στην ωμή πραγματικότητα.
Το πολιτικό Ισλάμ καταλαμβάνει σοβαρό "χώρο" σε πόλεις της Ευρώπης, κάνει την εμφάνιση του στους δρόμους και ανέρχεται τις πολιτικές βαθμίδες των κρατών, ειδικά στην Βρετανία, με 15 δημάρχους της χώρας να είναι Μουσουλμάνοι.
Αυτό που φοβίζει πολλούς ειδικούς, είναι η κρυφή ατζέντα που κρύβουν αυτοί που ελέγχουν τις μουσουλμανικές μάζες στην Ευρώπη, καθώς και τα απώτερα σχέδια τους.
Συνοπτικά, αν και η Ευρώπη βιώνει σημαντικές δημογραφικές και πολιτισμικές αλλαγές με την αύξηση του μουσουλμανικού πληθυσμού και την επιρροή του πολιτικού Ισλάμ, η μετατροπή σε "ισλαμικό κράτος" δεν θεωρείται άμεσος δημογραφικός κίνδυνος, αλλά έμμεσος για τα επόμενα χρόνια.
