Προσθέστε το pentapostagma.gr ως προτιμώμενη πηγή στα αποτελέσματα αναζήτησης στην Google. Εάν κάποιος επιχειρούσε να γράψει ένα σύγχρονο λαϊκό παραμύθι βασισμένο στην ωμή πραγματικότητα με θέμα «το καλό εναντίον του κακού», θα έβρισκε αμέτρητα παραδείγματα από την πολιτική σκηνή για να περιγράψει πώς δύο έθνη μπορούν να μετατραπούν στα πιο μισητά στον κόσμο εξαιτίας της συμπεριφοράς των ηγετών τους.
Όπως επισημαίνει σε ανάλυσή του ο Philip Giraldi, η παράξενη και αιματοβαμμένη σχέση ανάμεσα στις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ —μια συμμαχία που ουδόλως εξυπηρετεί τα πραγματικά αμερικανικά συμφέροντα— αποτελεί το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα μιας σύμπραξης που βασίζεται στο κοινό μίσος και στην επιθυμία καταστροφής άλλων λαών, όπως αναφέρει το dissident.one
Η τερατώδης και άρρηκτη αυτή σχέση μεταξύ Ουάσινγκτον και Τελ Αβίβ απειλεί να μετατραπεί σε μια πλήρη στρατιωτική και πολιτική υποταγή, ενισχύοντας την ικανότητα του Ισραήλ να χειραγωγεί την υπερδύναμη των Ηνωμένων Πολιτειών. Κοινό χαρακτηριστικό και των δύο κυβερνήσεων είναι η αχαλίνωτη επιθυμία κυριαρχίας πέρα από τα σύνορά τους, συνοδευόμενη από την πλήρη περιφρόνηση των διεθνών κανόνων, της ευπρέπειας και των δημοκρατικών θεσμών.
Το κοινό αφήγημα δύο αδίστακτων ηγετών
Ένα εντυπωσιακό παράδειγμα της δολοφονικής νοοτροπίας που διακατέχει τόσο τον Ντόναλντ Τραμπ όσο και τον Μπενιαμίν Νετανιάχου ήρθε στο φως όταν ο Αμερικανός πρόεδρος εξέφρασε την απόλυτη υποστήριξή του στον Ισραηλινό πρωθυπουργό. Επρόκειται για μια σύμπραξη δύο ανδρών που επιχειρούν να προωθήσουν τις πολιτικές τους καριέρες — καριέρες που ο υπόλοιπος κόσμος θα ευχόταν να είχαν ήδη τερματιστεί.
Και οι δύο ηγέτες αντιμετωπίζουν σοβαρή εσωτερική φθορά από τους ψηφοφόρους τους, κυρίως επειδή η εμμονή τους με την αδιάκοπη αιματοχυσία, είτε στη Μέση Ανατολή είτε αλλού, δεν εξυπηρετεί κανένα απολύτως στρατηγικό ή ηθικό σκοπό. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι πολίτες επωμίζονται το τεράστιο οικονομικό και φορολογικό βάρος των ατέλειωτων συγκρούσεων. Στο Ισραήλ, αντίθετα, η κοινωνική πλειοψηφία υποστηρίζει με φανατισμό την εξόντωση των αντιπάλων της, απαιτώντας ηγέτες που θα συνεχίσουν τον όλεθρο.
Το σχέδιο εξόντωσης του Ιράν και η «δουλειά» που πρέπει να τελειώσει
Σε κοινή τηλεφωνική επικοινωνία τους, ο Νετανιάχου και ο Τραμπ δεσμεύτηκαν να «τελειώσουν τη δουλειά», η οποία δεν είναι άλλη από την πλήρη «εξάλειψη» του ιρανικού καθεστώτος. Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός δήλωσε χαρακτηριστικά στον Τραμπ ότι το Ιράν αποτελεί «το κεφάλι αυτού του δηλητηριώδους χταποδιού» και ότι η πτώση του θα φέρει την «ειρήνη» στην περιοχή, ζητώντας την αμέριστη αμερικανική συνδρομή.
Από την πλευρά του, ο Ντόναλντ Τραμπ επαίνεσε τον Νετανιάχου αποκαλώντας τον «μεγάλο μαχητή» και σταθερό εταίρο. Ωστόσο, ο Νετανιάχου γνωρίζει πολύ καλά ότι η συνέχιση του πολέμου στον Λίβανο, στη Συρία και στο Ιράν, σε συνδυασμό με την άνευ όρων αμερικανική στήριξη, αποτελεί για τον ίδιο το μοναδικό μέσο πολιτικής επιβίωσης και αποφυγής της φυλάκισης για υποθέσεις διαφθοράς.
Αυτό που υποσχέθηκαν οι δύο ηγέτες ισοδυναμεί με την ολοκληρωτική καταστροφή ενός έθνους 90 εκατομμυρίων ανθρώπων, κατά παράβαση της Σύμβασης της Γενεύης, του Συντάγματος των ΗΠΑ και του διεθνούς δικαίου. Ο Νετανιάχου κατάφερε να πείσει μια αμερικανική ηγεσία ότι ο πόλεμος αυτός θα ήταν γρήγορος και εύκολος, οδηγώντας σε τεράστιες ζημιές στην παγκόσμια οικονομία και πολλαπλασιάζοντας τα ανθρώπινα θύματα.
Η επικίνδυνη κλιμάκωση και η σκιά του πολέμου
Στο πλαίσιο της έμπρακτης στήριξης προς το Ισραήλ, ο Υπουργός Πολέμου των ΗΠΑ, Πιτ Χέγκσεθ, πραγματοποίησε αιφνιδιαστική επίσκεψη στη βάση Όβντα στο νότιο Ισραήλ, συναντώμενος με τον Νετανιάχου και Αμερικανούς στρατιωτικούς. Η παρουσία του Χέγκσεθ —ο οποίος αποτελεί τον υπέρμαχο της επανάληψης των μαζικών βομβαρδισμών κατά του Ιράν— προαναγγέλλει την επικείμενη αναζωπύρωση μιας ευρείας κλίμακας πολεμικής σύρραξης.
Η πολιτική αυτή υπογραμμίζει την αμείλικτη πραγματικότητα: η αμερικανική εξωτερική πολιτική παραμένει απόλυτα υποτελής στις επιδιώξεις του Ισραήλ, αδιαφορώντας για τις γενοκτονίες, τις δολοφονίες αμάχων και την καταστροφή ολόκληρων λαών. Το ερώτημα που παραμένει μετέωρο είναι πόσοι ακόμη αθώοι άνθρωποι θα χάσουν τη ζωή τους στον βωμό αυτών των αδίστακτων γεωπολιτικών παιχνιδιών.
