Είμαστε πολύ κοντά σε έναν «περιφερειακό πόλεμο» μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας μαζί με τους συμμάχους τους, είτε με αφορμή την Συρία, είτε με προληπτικό πλήγμα εντός τουρκικού εδάφους.
Ο λόγος είναι τα υπέρμετρα τουρκικά σχέδια, η απίστευτη αλαζονεία που έχει κατακλύσει την πολιτική και στρατιωτική ηγεσία της Τουρκίας, αλλά και η σταδιακή αποχώρηση των ΗΠΑ από την περιοχή, ειδικά μετά την οριστική λήξη της αναμέτρησης με το Ιράν.
Ο Ι. Καραγκιούλ (το τσιράκι του Ερντογάν στα ΜΜΕ) δεν απειλεί απλά αλλά έστειλε τελεσίγραφο του αφεντικού του με αναφορά στην κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης λέγοντας ότι "η σύγχρονη Τουρκία θα αλλάξει την εποχή σβήνοντας το Ισραήλ από τον χάρτη, καλώντας τη Δύση να αναθεωρήσει τη στάση της προτού χάσει τα πάντα".
Ο Καραγκιούλ μίλησε για την γέννηση ενός νέου χάρτη δυνάμεων, όπου ο περιορισμός του Ισραήλ αποτελεί κοινή προτεραιότητα για την περιοχή. Στο επίκεντρο αυτού του οράματος βρίσκεται η δημιουργία μιας οικονομικής και αμυντικής «Υπερζώνης» από την Κεντρική Ασία έως την Αφρική.
Ένας τέτοιος συνασπισμός, με τη συμμετοχή της Τουρκίας, της Σαουδικής Αραβίας, της Αιγύπτου, του Πακιστάν, της Συρίας και του Ιράκ, θα μπορούσε να μπλοκάρει τις ξένες παρεμβάσεις και να θέσει υπό πλήρη έλεγχο όλα τα κρίσιμα θαλάσσια περάσματα, από το Σουέζ και τον Περσικό Κόλπο μέχρι τα Δαρδανέλια.
Το οθωμανικό DNA και η απειλή εξαφάνισης του Ισραήλ
Στο κείμενό του δίνεται ιδιαίτερη έμφαση στην επιστροφή της Άγκυρας στο ιστορικό της DNA, με τον Καραγκιούλ να της αποδίδει ηγετικό ρόλο σε μια γεωγραφική έκταση που ξεκινά από το Σινικό Τείχος και φτάνει μέχρι τη Βιέννη. Υποστηρίζει ότι η Τουρκία πρέπει να αναπτύξει δυνάμεις απευθείας στα σύνορα του Ισραήλ, μέσω της Συρίας και του Λιβάνου, εγκλωβίζοντας το εβραϊκό κράτος.
Το άρθρο καταλήγει με μια ευθεία ιστορική αναλογία, σημειώνοντας ότι όπως η Οθωμανική Αυτοκρατορία άλλαξε τον ρου της ιστορίας με την Άλωση της Κωνσταντινούπολης, έτσι θα γίνει και με την εξαφάνιση του Ισραήλ.
Η Ελλάδα, το Ισραήλ και η Κύπρος συγκροτούν έναν ισχυρό αμυντικό άξονα στην Ανατολική Μεσόγειο που προκαλεί έντονη νευρικότητα και οργισμένες αντιδράσεις στην Τουρκία. Σύμφωνα με πρόσφατες αναλύσεις και ρεπορτάζ από το Πενταπόσταγμα, η στρατιωτική συνεργασία Αθήνας και Τελ Αβίβ αλλάζει ριζικά τις ισορροπίες δυνάμεων, με τους Τούρκους αναλυτές να εκφράζουν φόβους για γεωπολιτικό αποκλεισμό.
Σε σενάριο σύγκρουσης, η Τουρκία κινδυνεύει να χάσει άμεσα τον έλεγχο του FIR Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου.
Η εισαγωγή προηγμένων ισραηλινών οπλικών συστημάτων στερεί από την Άγκυρα το πλεονέκτημα που είχε στα drones (UAV).Αντιδράσεις στη «Γαλάζια Πατρίδα»: Η Άγκυρα θεωρεί ότι η τριμερής συνεργασία Ελλάδας-Ισραήλ-Κύπρου στοχεύει απευθείας στα δικά της επεκτατικά σχέδια.
Η συνθήκη της Λωζάννης και τα τουρκικά σχέδια
Οι τουρκικές προσπάθειες για αμφισβήτηση και «αναθεώρηση» της Συνθήκης της Λωζάνης αποτελούν πάγια τακτική της Άγκυρας, όπως αναδεικνύεται συχνά μέσα από την αρθρογραφία του Pentapostagma.gr.
Η Τουρκία επιχειρεί συστηματικά να παρερμηνεύσει ή να παρακάμψει τη διεθνή συνθήκη του 1923, εστιάζοντας κυρίως στην αποστρατικοποίηση των ελληνικών νησιών, στο καθεστώς κυριαρχίας στο Αιγαίο και στη φύση των διεθνών Στενών.
Η Άγκυρα υποστηρίζει ψευδώς ότι η Ελλάδα παραβιάζει τη Συνθήκη της Λωζάνης αναβαθμίζοντας τις υποδομές και τη στρατιωτική παρουσία στα νησιά του ανατολικού Αιγαίου.
Ωστόσο, διεθνείς αναλυτές και νομικοί ξεκαθαρίζουν ότι το Άρθρο 13 της Συνθήκης επιτρέπει ρητά την ύπαρξη ελληνικού στρατού για τη διατήρηση της τάξης.
Η Σύμβαση του Μοντρέ: Οι Τούρκοι συχνά «ξεχνούν» ότι το καθεστώς ολικής αποστρατικοποίησης ορισμένων νησιών αντικαταστάθηκε και ρυθμίστηκε εκ νέου με τη μεταγενέστερη Σύμβαση του Μοντρέ το 1936.
Στο πλαίσιο της αναθεωρητικής της πολιτικής, η Τουρκία επιχειρεί μονομερώς να αλλάξει γεωγραφικούς όρους που ορίζονται από τις Διεθνείς Συνθήκες, βαφτίζοντας για παράδειγμα τα «Στενά» ως αποκλειστικά «Τουρκικά Στενά».
Ενώ η Άγκυρα κατηγορεί την Ελλάδα, η ίδια καταπατά θεμελιώδη άρθρα της ίδιας της Συνθήκης της Λωζάνης:
Καταπάτηση του Άρθρου 14: Το συγκεκριμένο άρθρο προέβλεπε ειδικό καθεστώς αυτοδιοίκησης και προστασίας για την ελληνική μειονότητα στην Ίμβρο και την Τένεδο, το οποίο η Τουρκία εκμηδένισε πλήρως με την πολιτική των προηγούμενων δεκαετιών.
Οικουμενικό Πατριαρχείο: Η Τουρκία συνεχίζει να απορρίπτει τον διεθνή και οικουμενικό ρόλο του Οικουμενικού Πατριαρχείου, εμμένοντας σε μια αυστηρή και περιοριστική δική της ερμηνεία.
: Απόστρατοι Τούρκοι αξιωματούχοι και αναλυτές φτάνουν στο σημείο να εκτοξεύουν απειλές ακόμα και για ναυτικούς αποκλεισμούς ελληνικών νησιών, όπως της Λέσβου και του Καστελλορίζου, ενισχύοντας το αφήγημα της «Γαλάζιας Πατρίδας».
