Το σκηνικό στήθηκε στην καρδιά της Ευρώπης, μακριά από τα πεδία των μαχών, με την Ελβετία να φιλοξενεί άλλη μια παράσταση ωμού γεωπολιτικού κυνισμού. Ενώ ο πλανήτης καταναλώνει καθημερινά τη ρητορική του μίσους και των απειλών, Ουάσιγκτον και Τεχεράνη κάθισαν στο ίδιο τραπέζι, ολοκλήρωσαν με συνοπτικές διαδικασίες τις τεχνικές τους συνομιλίες και τώρα περνούν στο κυρίως πιάτο: τη μοιρασιά.
Ο αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών του Ιράν, Καζέμ Γκαριμπαμπάντι, δεν έκρυψε την ικανοποίησή του. Ανακοίνωσε περιχαρής την «επιτυχή ολοκλήρωση» της πρώτης φάσης, ξεμπροστιάζοντας ουσιαστικά το δυτικό αφήγημα. Εκεί που υποτίθεται ότι οι ΗΠΑ θα επέβαλαν τη σκληρή τους γραμμή απέναντι στο ιρανικό καθεστώς, δημιουργήθηκαν τέσσερις φιλικές «ομάδες εργασίας».
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Οργώνουν τα τανκς - Ο Νετανιάχου «κλειδώνει» τη ζώνη ασφαλείας
Το χρυσό συγχωροχάρτι και οι ομάδες εργασίας
Η ατζέντα αυτών των ομάδων τα λέει όλα. Δεν μιλάμε απλώς για μια εκεχειρία, αλλά για το απόλυτο ξήλωμα των κυρώσεων. Ο Γκαριμπαμπάντι επιβεβαίωσε ότι τα τραπέζια των διαπραγματεύσεων θα εστιάσουν στο πυρηνικό πρόγραμμα, στην άρση των οικονομικών μπλόκων και –εδώ είναι το πραγματικό σκάνδαλο– στην «ανοικοδόμηση και την οικονομική ανάπτυξη της χώρας».
Με απλά λόγια, το αμερικανικό κατεστημένο συζητά πώς θα ρίξει φρέσκο χρήμα και επενδύσεις σε ένα κράτος που μέχρι χθες ονόμαζε πυρήνα της παγκόσμιας αποσταθεροποίησης. Το Ιράν εξασφαλίζει την οικονομική του επιβίωση και την απελευθέρωση των παγωμένων του κεφαλαίων, δίνοντας ως αντάλλαγμα υποσχέσεις συμμόρφωσης που θα ελέγχονται στα χαρτιά.
Η «Αγία Τριάδα» της διαμεσολάβησης
Για να δοθεί το απαραίτητο κύρος σε αυτή τη συναλλαγή, η επόμενη φάση ανεβαίνει στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο. Την εποπτεία αναλαμβάνει μια επιτροπή βαρέων βαρών: ο αντιπρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, ο υπουργός Εξωτερικών του Ιράν, ο πρόεδρος της ιρανικής Βουλής και οι πρωθυπουργοί του Πακιστάν και του Κατάρ.
Οι μεσάζοντες δεν επιλέχθηκαν τυχαία. Το Πακιστάν και το Κατάρ, χώρες με βαθιές, σκιώδεις διασυνδέσεις στον ισλαμικό κόσμο, αναλαμβάνουν τον ρόλο του εγγυητή, νομιμοποιώντας διεθνώς μια συμφωνία που μυρίζει πετρέλαιο και γεωπολιτικό συμβιβασμό.
