Πρωτοφανή απειλή πολέμου εναντίον του Ομάν εξαπέλυσε ο Ντόναλντ Τραμπ, βάζοντας στο στόχαστρο έναν από τους πιο σταθερούς και ιστορικούς συμμάχους των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή.
Η αιτία πίσω από την οργισμένη αντίδραση του Αμερικανού προέδρου είναι οι πληροφορίες που θέλουν το Μουσκάτ να διεξάγει μυστικές συνομιλίες με την Τεχεράνη. Αντικείμενο αυτών των επαφών είναι ο κοινός έλεγχος και η επιβολή τελών (διοδίων) στα εμπορικά πλοία που διέρχονται από τα στρατηγικής σημασίας Στενά του Ορμούζ.
Η γεωγραφική θέση του σουλτανάτου, το οποίο ελέγχει τη μία πλευρά του στενού, του δίνει αναπόφευκτα κεντρικό ρόλο στη διαχείριση της παγκόσμιας ναυσιπλοΐας. Η Τεχεράνη επιδιώκει να θεσμοθετήσει την παρουσία της στην περιοχή, ρυθμίζοντας την ασφάλεια και εισπράττοντας τέλη διέλευσης, και για τον σκοπό αυτό έχει συμπεριλάβει το Ομάν στις σχετικές συζητήσεις.
Από διαμεσολαβητής, στόχος των ΗΠΑ
Ιστορικά, το Ομάν λειτουργούσε ως η «Ελβετία της Μέσης Ανατολής». Χάρη στην ουδετερότητά του, αποτελούσε τον βασικό δίαυλο επικοινωνίας ανάμεσα σε ορκισμένους εχθρούς, μεταφέροντας μηνύματα μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν, ή μεταξύ της Σαουδικής Αραβίας και των ανταρτών της Υεμένης. Ακόμη και τα προηγούμενα χρόνια, το Μουσκάτ διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στις άτυπες πυρηνικές διαπραγματεύσεις Ουάσιγκτον - Τεχεράνης.
Σήμερα, όμως, αυτή η ανεξάρτητη στάση ενοχλεί έντονα τον Λευκό Οίκο. Το Ομάν κράτησε αποστάσεις από τις Συμφωνίες του Αβραάμ και αρνήθηκε να ευθυγραμμιστεί πλήρως με τις αμερικανοϊσραηλινές πολιτικές. Η Ουάσιγκτον ξεκαθαρίζει πλέον ότι δεν πρόκειται να δεχθεί καμία συμφωνία που θα περιορίζει τον αμερικανικό έλεγχο στη θαλάσσια οδό ή θα νομιμοποιεί την περιφερειακή κυριαρχία του Ιράν.
Έτσι, το Ομάν πληρώνει πλέον το τίμημα της διπλωματικής του ανεξαρτησίας. Παύει να είναι απλώς ένας διακριτικός οικοδεσπότης ειρηνευτικών συνομιλιών και μετατρέπεται σε αποδέκτη ασφυκτικών αμερικανικών πιέσεων, καθώς οι κινήσεις του ανοίγουν τον δρόμο για μια Μέση Ανατολή λιγότερο εξαρτημένη από τις ΗΠΑ.
