Προσθέστε το pentapostagma.gr ως προτιμώμενη πηγή στα αποτελέσματα αναζήτησης στην Google. Μια νέα εσωκομματική αντιπαράθεση αναπτύσσεται στους Δημοκρατικούς των Ηνωμένων Πολιτειών μετά τις ενδιάμεσες εκλογές της 3ης Νοεμβρίου. Η επιστροφή του κόμματος στην πλειοψηφία της Βουλής των Αντιπροσώπων και της Γερουσίας συνοδεύεται από αυξανόμενες πιέσεις προς την παραδοσιακή ηγεσία του, με επίκεντρο την οικονομική πολιτική, τις σχέσεις με το Ισραήλ και τη στάση της Ουάσιγκτον στους πολέμους της Μέσης Ανατολής.
Σε άρθρο του στο Middle East Eye, ο δημοσιογράφος Τζο Γκιλ εξετάζει κατά πόσον η νέα γενιά προοδευτικών Δημοκρατικών μπορεί να μεταβάλει την πολιτική κατεύθυνση του κόμματος, ιδιαίτερα σε ζητήματα εξωτερικής πολιτικής.
Η βασική θέση του είναι ότι η εκλογική ήττα των Ρεπουμπλικανών δεν συνεπάγεται αυτόματα αλλαγή της αμερικανικής στρατηγικής απέναντι στο Ισραήλ. Για να συμβεί κάτι τέτοιο, υποστηρίζει, οι νέοι εκπρόσωποι του κόμματος θα πρέπει να αμφισβητήσουν επιλογές που ακολούθησαν και προηγούμενες κυβερνήσεις των Δημοκρατικών.
Η νέα γενιά και η αμφισβήτηση της κομματικής ηγεσίας
Ο Γκιλ τοποθετεί στο επίκεντρο του άρθρου του πολιτικούς που συνδέονται με την προοδευτική πτέρυγα, αναφέροντας ως χαρακτηριστικό παράδειγμα τον Αμπντούλ Ελ Σαγέντ, ο οποίος εξελέγη γερουσιαστής στο Μίσιγκαν.
Ο Ελ Σαγέντ συγκαταλέγεται στους πολιτικούς που ζητούν αλλαγή της ηγεσίας των Δημοκρατικών στη Γερουσία, υποστηρίζοντας μια ατζέντα με μεγαλύτερη έμφαση στη δημόσια υγειονομική περίθαλψη, στο κόστος ζωής και στη διαφοροποίηση της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής.
Στο ίδιο πολιτικό ρεύμα ο Γκιλ εντάσσει προσωπικότητες που επηρεάστηκαν από την εκλογική επιτυχία του Ζόραν Μαμντάνι στη Νέα Υόρκη και από το κίνημα που αναπτύχθηκε γύρω από τον Μπέρνι Σάντερς.
Το ερώτημα, σύμφωνα με τον αρθρογράφο, δεν είναι μόνο ποια πρόσωπα θα αναλάβουν ηγετικές θέσεις, αλλά εάν οι νεοεκλεγέντες θα μπορέσουν να επιβάλουν διαφορετικές πολιτικές προτεραιότητες.
Στο επίκεντρο η αμερικανική υποστήριξη προς το Ισραήλ
Μεγάλο μέρος του άρθρου επικεντρώνεται στις αποφάσεις της κυβέρνησης Τζο Μπάιντεν κατά τη διάρκεια του πολέμου στη Γάζα.
Ο Γκιλ ασκεί έντονη κριτική στον πρώην πρόεδρο και στον πρώην υπουργό Εξωτερικών Άντονι Μπλίνκεν για τη στρατιωτική και διπλωματική υποστήριξη που παρείχαν στο Ισραήλ.
Ειδικότερα, αμφισβητεί τη θέση του Μπλίνκεν ότι ο στόχος των ισραηλινών στρατιωτικών επιχειρήσεων ήταν η Χαμάς και όχι η εξόντωση των Παλαιστινίων.
Ο πρώην υπουργός Εξωτερικών, μιλώντας στις 8 Νοεμβρίου σε εκδήλωση των Εβραϊκών Ομοσπονδιών της Βόρειας Αμερικής, αναγνώρισε την ύπαρξη περιφρόνησης για την ευημερία των Παλαιστινίων, αλλά διέκρινε αυτή τη στάση από την πρόθεση σκόπιμης εξόντωσής τους.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Τραμπ–Νετανιάχου: Τηλεφωνική ένταση για το Ιράν
Η τοποθέτηση προκάλεσε την κριτική του Γκιλ, ο οποίος θεωρεί ότι η αμερικανική κυβέρνηση δεν αντιμετώπισε επαρκώς τις συνέπειες των ισραηλινών επιχειρήσεων στη Γάζα.
Ο χαρακτηρισμός της ισραηλινής εκστρατείας ως γενοκτονίας αποτελεί αντικείμενο σοβαρών διεθνών καταγγελιών και νομικών διαδικασιών. Το Ισραήλ απορρίπτει την κατηγορία και υποστηρίζει ότι οι επιχειρήσεις του στρέφονται κατά της Χαμάς.
AIPAC, Τζέφρις και οι πιέσεις για αλλαγή
Στο εσωτερικό του Δημοκρατικού Κόμματος, ένα δεύτερο πεδίο αντιπαράθεσης αφορά τη χρηματοδότηση των προεκλογικών εκστρατειών και την επιρροή οργανώσεων που υποστηρίζουν τη συμμαχία ΗΠΑ–Ισραήλ.
Ο Γκιλ ασκεί κριτική στον Χακίμ Τζέφρις, ο οποίος διεκδικεί την προεδρία της Βουλής των Αντιπροσώπων, επικαλούμενος τις σχέσεις του με την AIPAC και προηγούμενες δημόσιες τοποθετήσεις του υπέρ του Ισραήλ.
Η AIPAC δραστηριοποιείται στην αμερικανική πολιτική σκηνή προωθώντας τη διατήρηση στενών σχέσεων μεταξύ Ουάσιγκτον και Τελ Αβίβ. Οι δραστηριότητές της έχουν αποτελέσει αντικείμενο κριτικής από πολιτικούς που ζητούν αυστηρότερους κανόνες χρηματοδότησης και διαφορετική στάση απέναντι στον πόλεμο στη Γάζα.
Ο αρθρογράφος υποστηρίζει ότι η αμφισβήτηση της συγκεκριμένης πολιτικής επιρροής αποτελεί κεντρικό στοιχείο της διαμάχης ανάμεσα στην προοδευτική πτέρυγα και στην παραδοσιακή ηγεσία των Δημοκρατικών.
Ωστόσο, η νέα κοινοβουλευτική ομάδα δεν εμφανίζεται ενωμένη πίσω από ένα κοινό πρόγραμμα εξωτερικής πολιτικής, ούτε έχει αποφασίσει συνολική αναθεώρηση της σχέσης των Ηνωμένων Πολιτειών με το Ισραήλ.
Ο Βαν Χόλεν διεκδικεί την ηγεσία στη Γερουσία
Η εσωκομματική αντιπαράθεση αποκτά πλέον συγκεκριμένη πολιτική διάσταση.
Ο Δημοκρατικός γερουσιαστής Κρις Βαν Χόλεν ανακοίνωσε ότι διεκδικεί τη θέση του επικεφαλής της πλειοψηφίας στη Γερουσία, αμφισβητώντας τον Τσακ Σούμερ.
Ο Βαν Χόλεν υποστηρίζει ότι οι Δημοκρατικοί οφείλουν να ανταποκριθούν στο αίτημα των ψηφοφόρων για αλλαγή, δίνοντας προτεραιότητα στις ανάγκες της εργατικής τάξης και σε μια διαφορετική προσέγγιση της εξωτερικής πολιτικής.
Την υποψηφιότητά του στηρίζουν ο Μπέρνι Σάντερς και ο νεοεκλεγείς Ελ Σαγέντ.
Ο Σούμερ, από την πλευρά του, επιδιώκει να παραμείνει στην ηγεσία, θεωρώντας ότι διαθέτει την απαιτούμενη υποστήριξη από τους συναδέλφους του.
Η εκλογή του επικεφαλής θα πραγματοποιηθεί με εσωκομματική ψηφοφορία και θα δείξει κατά πόσον η απαίτηση για ανανέωση μεταφράζεται σε αλλαγή προσώπων στην κορυφή της Γερουσίας.
Τι σημαίνουν οι νέες ισορροπίες για τη Μέση Ανατολή
Στο τελευταίο μέρος του άρθρου του, ο Τζο Γκιλ συνδέει την εκλογική ενίσχυση των προοδευτικών Δημοκρατικών με τις μελλοντικές σχέσεις των Ηνωμένων Πολιτειών με το Ισραήλ και τις αραβικές χώρες.
Εκτιμά ότι ενδεχόμενη ενίσχυση της προοδευτικής πτέρυγας θα μπορούσε να οδηγήσει σε αυστηρότερους όρους για την αμερικανική υποστήριξη προς το Ισραήλ, καθώς και σε διαφορετική προσέγγιση των περιφερειακών συγκρούσεων.
Η εκτίμηση αυτή αφορά ένα πιθανό μελλοντικό σενάριο και όχι αποφασισμένη αλλαγή πολιτικής. Η κυβέρνηση Τραμπ εξακολουθεί να καθορίζει την αμερικανική εξωτερική πολιτική, ενώ οι Δημοκρατικοί θα αποκτήσουν τις νέες κοινοβουλευτικές τους αρμοδιότητες με τη συγκρότηση του Κογκρέσου το 2027.
Το επόμενο διάστημα, οι εσωκομματικές διαδικασίες για την επιλογή ηγεσίας και οι θέσεις που θα παρουσιάσουν οι νέοι γερουσιαστές θα προσφέρουν σαφέστερη εικόνα για την κατεύθυνση του κόμματος.
Η διαφωνία για τη Μέση Ανατολή, την οικονομική πολιτική και τη χρηματοδότηση των εκλογικών εκστρατειών αποτελεί ήδη μέρος της πολιτικής συζήτησης στους Δημοκρατικούς. Το κατά πόσον αυτές οι διαφορετικές προσεγγίσεις θα μετατραπούν σε συγκεκριμένες νομοθετικές πρωτοβουλίες παραμένει ανοιχτό.
