Όταν μια κάμπια είναι έτοιμη να γίνει πεταλούδα, σχηματίζει ένα σκληρό κέλυφος γύρω από το σώμα της, όπου η νύμφη μεταμορφώνεται στην ενήλικη μορφή της.
Η Λε Στιλ, που καλωσορίζει κάμπιες και πεταλούδες στον κήπο της, είναι εξοικειωμένη με τις χρυσαλίδες. Αλλά αυτή ήταν η πρώτη φορά που έβλεπε μία στο έδαφος, και ανησυχούσε για το τι θα συνέβαινε αν η χρυσαλλίδα παρέμενε στο χώμα.
Αφού μάζεψε προσεκτικά τη χρυσαλλίδα με ένα χαρτομάντιλο, η γυναίκα έδεσε το άγκιστρο του κουκουλιού στις χαλαρωμένες ίνες στην άκρη δύο μπατονέτων. Μόλις βεβαιώθηκε ότι το χρυσαλλίδα ήταν ασφαλισμένη, την έβαλε σε ένα ασφαλές σημείο στον κήπο της.
Την επόμενη μέρα το πρωί, η Λε Στιλ παρατήρησε ότι η χρυσαλλίδα είχε αλλάξει χρώμα από έντονο πράσινο σε μια πιο σκούρα, μαύρο-πορτοκαλί απόχρωση, σημάδι ότι η ανάπτυξη προχωρούσε ομαλά.
Την τρίτη μέρα με τη χρυσαλλίδα, η Λε Στιλ κατάλαβε ότι η πεταλούδα ήταν έτοιμη να βγει.
Την έλεγχε κάθε λίγα λεπτά, περιμένοντας με ανυπομονησία την άφιξη του εντόμου.
Η γυναίκα έφυγε για λιγότερο από μία ώρα όταν επέστρεψε, η χρυσαλλίδα ήταν άδεια. Αρχικά, ήταν συντετριμμένη που έχασε τη μεγάλη στιγμή. Αλλά στη συνέχεια, εντόπισε μια εκπληκτική πεταλούδα μονάρχη που δοκίμαζε το νέο της ζευγάρι φτερών.
Η Λε Στιλ δεν μπορούσε παρά να πιστέψει ότι η πεταλούδα είχε μείνει εκεί για να της πει «ευχαριστώ» και «αντίο».
