Προσθέστε το pentapostagma.gr ως προτιμώμενη πηγή στα αποτελέσματα αναζήτησης στην Google. Η επίσκεψη του Γερμανού καγκελάριου Φρίντριχ Μερτς στο Κίεβο αποκτά ιδιαίτερη στρατηγική σημασία, καθώς το Βερολίνο επιχειρεί να περάσει σε ένα νέο επίπεδο στρατιωτικής και βιομηχανικής συνεργασίας με την Ουκρανία. Στο επίκεντρο βρίσκεται η οριστικοποίηση μιας σημαντικής συμφωνίας για drones, αλλά και η αποδέσμευση νέας βοήθειας προς το Κίεβο, την ώρα που οι ρωσικές αεροπορικές επιθέσεις εντείνονται.
Ο Μερτς έφθασε στην ουκρανική πρωτεύουσα την Κυριακή, συνοδευόμενος από στελέχη γερμανικών αμυντικών εταιρειών, στέλνοντας ένα σαφές μήνυμα ότι η στήριξη του Βερολίνου δεν περιορίζεται πλέον στις παραδόσεις οπλικών συστημάτων. Η Γερμανία επιδιώκει βαθύτερη σύνδεση της δικής της αμυντικής βιομηχανίας με εκείνη της Ουκρανίας, η οποία έχει αποκτήσει τεράστια πολεμική εμπειρία στην ανάπτυξη και χρήση μη επανδρωμένων συστημάτων.
Στο επίκεντρο η μεγάλη συμφωνία για τα drones
Η συμφωνία που συζητούν Βερολίνο και Κίεβο δεν εμφανίστηκε ξαφνικά. Ήδη από τον Απρίλιο, οι δύο χώρες είχαν συμφωνήσει σε ένα ευρύτερο πλαίσιο αμυντικής συνεργασίας, με τον Ουκρανό πρόεδρο Βολοντίμιρ Ζελένσκι να εκτιμά ότι η συμφωνία για τα drones θα μπορούσε να εξελιχθεί σε μία από τις μεγαλύτερες του είδους της στην Ευρώπη.
Οι διαπραγματεύσεις συνεχίστηκαν τους επόμενους μήνες και στις αρχές Σεπτεμβρίου ο Ζελένσκι ανακοίνωσε ότι οι ομάδες των δύο χωρών βρίσκονταν στο στάδιο οριστικοποίησης του κειμένου. Σύμφωνα με τις μέχρι σήμερα πληροφορίες, η συνεργασία αναμένεται να καλύπτει κοινή ανάπτυξη διαφορετικών τύπων drones, πυραυλικών συστημάτων και σχετικού λογισμικού.
Το σχέδιο βασίζεται σε ήδη υπάρχουσες γερμανοουκρανικές συνεργασίες. Μεταξύ αυτών βρίσκεται πρόγραμμα για την προμήθεια περίπου 15.000 αναχαιτιστικών drones Strila, σχεδιασμένων για την αντιμετώπιση επιθετικών μη επανδρωμένων αεροσκαφών τύπου Shahed. Παράλληλα, η Γερμανία χρηματοδοτεί παραγγελία 50.000 ουκρανικών επιθετικών drones Shrike, μία από τις μεγαλύτερες γνωστές παραγγελίες τέτοιων συστημάτων που έχει χρηματοδοτήσει δυτική κυβέρνηση για λογαριασμό της Ουκρανίας.
Από την αποστολή όπλων στη συμπαραγωγή
Η αλλαγή είναι ουσιαστική. Στα πρώτα χρόνια του πολέμου, το βασικό ερώτημα ήταν πόσα όπλα μπορούσε να παραδώσει η Ευρώπη στην Ουκρανία. Πλέον, η συζήτηση μετατοπίζεται στην κοινή παραγωγή, στην τεχνολογική συνεργασία και στην ανταλλαγή πολεμικής τεχνογνωσίας.
Τον Απρίλιο παρουσιάστηκαν στον Μερτς και στον Ζελένσκι επτά τύποι μη επανδρωμένων συστημάτων ουκρανικής κατασκευής — έξι εναέρια και ένα επίγειο — για τα οποία είχαν ήδη υπογραφεί μνημόνια σχετικά με πιθανές κοινές ουκρανογερμανικές επιχειρήσεις.
Παράλληλα, το πλαίσιο στρατηγικής συνεργασίας των δύο χωρών προβλέπει στενότερη συνεργασία στην αεράμυνα, στην παραγωγή drones, στα πυρομαχικά και στα όπλα μεγάλου βεληνεκούς. Στα σχέδια περιλαμβάνονται ακόμη κοινή έρευνα και ανάπτυξη, ανταλλαγή δεδομένων και δημιουργία κοινών επιχειρήσεων παραγωγής.
Για τη Γερμανία, επομένως, η ουκρανική εμπειρία αποτελεί και ένα είδος εργαστηρίου σύγχρονου πολέμου. Η μαζική χρήση φθηνών drones, αναχαιτιστικών UAV, ηλεκτρονικού πολέμου και συστημάτων μεγάλης εμβέλειας έχει μεταμορφώσει το πεδίο της μάχης και προσφέρει τεχνογνωσία που ενδιαφέρει άμεσα τις ευρωπαϊκές ένοπλες δυνάμεις.
Νέα γερμανική βοήθεια και το πρόβλημα της ουκρανικής αεράμυνας
Η επίσκεψη πραγματοποιείται σε μία ιδιαίτερα κρίσιμη περίοδο. Η Ρωσία έχει εντείνει τις επιθέσεις με πυραύλους και drones εναντίον ουκρανικών πόλεων και ενεργειακών υποδομών, ενώ το Κίεβο αντιμετωπίζει διαρκή ανάγκη για περισσότερα μέσα αεράμυνας.
Σύμφωνα με τις πληροφορίες που συνοδεύουν την επίσκεψη Μερτς, το Βερολίνο σχεδιάζει να διαθέσει περίπου 1 δισ. ευρώ από ήδη εγκεκριμένους πόρους για πρόσθετη στρατιωτική βοήθεια, ενώ προβλέπονται και περίπου 350 εκατ. ευρώ για την αποκατάσταση κατεστραμμένων ενεργειακών εγκαταστάσεων. Σχεδιάζονται επίσης παραδόσεις χιλιάδων αναχαιτιστικών drones και περαιτέρω υποστήριξη δυνατοτήτων μεγαλύτερου βεληνεκούς.
Η ανάγκη είναι πιεστική. Οι τελευταίες ρωσικές επιθέσεις έχουν αναδείξει ξανά το πρόβλημα των περιορισμένων αποθεμάτων αναχαιτιστικών πυραύλων, ιδιαίτερα για συστήματα Patriot, ενώ η Ουκρανία προσπαθεί παράλληλα να αυξήσει την εγχώρια παραγωγή φθηνότερων αναχαιτιστικών drones.
Ένας πόλεμος οικονομικής αντοχής
Πίσω από τις στρατιωτικές συμφωνίες βρίσκεται και μια δύσκολη οικονομική πραγματικότητα. Η Ουκρανία εκτιμά ότι το συνολικό κόστος του πολέμου για το 2026 θα φτάσει περίπου τα 155 δισ. δολάρια, ενώ αντιμετωπίζει χρηματοδοτικό κενό περίπου 27 δισ. δολαρίων για να εξασφαλίσει τη συνέχιση των στρατιωτικών επιχειρήσεων στις αρχές του 2027.
Αυτό σημαίνει ότι η δυτική βοήθεια δεν αφορά μόνο την παράδοση όπλων. Αφορά την ικανότητα του ουκρανικού κράτους να συνεχίσει έναν πόλεμο που έχει εξελιχθεί σε αναμέτρηση στρατιωτικής, βιομηχανικής και οικονομικής αντοχής.
Τα drones αποκτούν σε αυτή την εξίσωση ακόμη μεγαλύτερη σημασία, επειδή επιτρέπουν την παραγωγή μεγάλου αριθμού σχετικά οικονομικών οπλικών συστημάτων, μειώνοντας σε ορισμένες αποστολές την εξάρτηση από πολύ ακριβότερους πυραύλους.
Η Γερμανία αναλαμβάνει μεγαλύτερο ρόλο
Η πολιτική διάσταση της επίσκεψης Μερτς είναι εξίσου σημαντική. Η γερμανική κυβέρνηση αντιμετωπίζει πλέον την άμυνα της Ουκρανίας ως ζήτημα που συνδέεται άμεσα με την ασφάλεια της ίδιας της Γερμανίας και συνολικά της Ευρώπης. Η κοινή δήλωση στρατηγικής εταιρικής σχέσης των δύο χωρών χαρακτηρίζει τη ρωσική επίθεση απειλή για την ευρωπαϊκή ασφάλεια και προβλέπει βαθύτερη αμυντική συνεργασία.
Η επίσκεψη στο Κίεβο έρχεται, επομένως, να μετατρέψει αυτή την πολιτική θέση σε συγκεκριμένες βιομηχανικές και στρατιωτικές συμφωνίες.
Η γερμανοουκρανική συνεργασία στα drones μπορεί να αποτελέσει ένα από τα σημαντικότερα μοντέλα της νέας ευρωπαϊκής αμυντικής βιομηχανίας: ευρωπαϊκή χρηματοδότηση και βιομηχανική υποδομή από τη μία πλευρά, ουκρανική τεχνογνωσία πραγματικού πολέμου και ταχύτητα ανάπτυξης από την άλλη.
Και αυτό ίσως αποτελεί το σημαντικότερο μήνυμα της παρουσίας Μερτς στο Κίεβο. Η ευρωπαϊκή υποστήριξη προς την Ουκρανία περνά σταδιακά από τη λογική της προσωρινής βοήθειας σε εκείνη μιας μακροχρόνιας αμυντικής σύμπραξης, η οποία μπορεί να επηρεάσει όχι μόνο την εξέλιξη του πολέμου, αλλά και τη μορφή της ευρωπαϊκής άμυνας για πολλά χρόνια μετά το τέλος του.
