Προσθέστε το pentapostagma.gr ως προτιμώμενη πηγή στα αποτελέσματα αναζήτησης στην Google. Η Αμερικανίδα ηθοποιός Μπάρμπαρα Μπάρι (Barbara Barrie), η οποία άφησε το δικό της ανεξίτηλο αποτύπωμα στο θέατρο Μπρόντγουεϊ, την τηλεόραση και τον κινηματογράφο, άφησε την τελευταία της πνοή σε ηλικία 95 ετών. Το τέλος της, ωστόσο, γράφτηκε με τους δικούς της, αυστηρούς όρους, σε μια απόφαση που αποδεικνύει το θάρρος με το οποίο αντιμετώπισε την ασθένειά της.
Όπως επιβεβαίωσε η κόρη της, Τζέιν Χάρνικ, στους New York Times, η ηθοποιός είχε διαγνωστεί πρόσφατα με καρκίνο σε τελικό στάδιο. Αντιμέτωπη με τη μη αναστρέψιμη κατάσταση της υγείας της, η Μπάρι αποφάσισε να μην παραδοθεί στην ταλαιπωρία της νόσου. Την Τετάρτη 28 Οκτωβρίου, στο διαμέρισμά της στο Μανχάταν, έφυγε από τη ζωή επιλέγοντας τον ιατρικά υποβοηθούμενο θάνατο, έχοντας κοντά της τα αγαπημένα της πρόσωπα.
Μια καριέρα γεμάτη διακρίσεις
Γεννημένη στο Σικάγο το 1931 ως Μπάρμπαρα Μπέρμαν, ξεκίνησε την πορεία της από τη δημοσιογραφία προτού την κερδίσει οριστικά η υποκριτική. Το ταλέντο της την οδήγησε στο Μπρόντγουεϊ το 1955, ενώ η πρώτη της μεγάλη κινηματογραφική εμφάνιση ήρθε έναν χρόνο αργότερα στην εμβληματική ταινία Giant (1956).
Η καταξίωση δεν άργησε να έρθει. Το 1964 κέρδισε το Βραβείο Καλύτερης Ηθοποιού στο Φεστιβάλ των Καννών για τον πρωταγωνιστικό της ρόλο στην ταινία One Potato, Two Potato, ένα τολμηρό για την εποχή δράμα γύρω από τις διαφυλετικές σχέσεις. Το 1970 κατέκτησε μια υποψηφιότητα για βραβείο Tony συμμετέχοντας στο θρυλικό μιούζικαλ Company του Στίβεν Σόντχαϊμ, ενώ η κορυφαία στιγμή της στο Χόλιγουντ ήρθε το 1979, όταν διεκδίκησε το Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου για την ερμηνεία της στην ταινία Breaking Away. Παράλληλα, διέγραψε λαμπρή πορεία στην τηλεόραση με ρόλους σε επιτυχημένες σειρές όπως το Barney Miller και το Suddenly Susan.
Ο ακτιβισμός και η μάχη με την ασθένεια
Η σχέση της με τον καρκίνο είχε ξεκινήσει δεκαετίες νωρίτερα. Το 1994 η Μπάρι είχε διαγνωστεί με καρκίνο του ορθού, μια εμπειρία που την άλλαξε ριζικά. Αρνούμενη να κρατήσει την ασθένεια κρυφή –όπως συνηθιζόταν ταμπού την εποχή εκείνη– μετέτρεψε την περιπέτειά της σε σταυροφορία ενημέρωσης.
Συνέγραψε δύο βιβλία (Second Act το 1997 και Don't Die of Embarrassment το 1999), παροτρύνοντας τον κόσμο να μιλά ανοιχτά για τα συμπτώματα και να υποβάλλεται σε προληπτικές εξετάσεις. «Αν καταφέρω να ενημερώσω τον κόσμο γι' αυτό, αυτή θα είναι η παρακαταθήκη μου», είχε δηλώσει χαρακτηριστικά. Μια παρακαταθήκη που, μαζί με τις σπουδαίες ερμηνείες της, την καθιστά μια από τις πιο γενναίες μορφές της αμερικανικής βιομηχανίας του θεάματος.
