Η αυθαιρεσία στη διεθνή διπλωματία έχει πολύ κοντά ποδάρια. Η Τρίπολη πίστεψε πως με τις πλάτες της Άγκυρας θα μπορούσε να τραβάει αυθαίρετες γραμμές στον χάρτη της Μεσογείου αγνοώντας τους πάντες. Ο λογαριασμός όμως ήρθε και είναι εξαιρετικά βαρύς. Η Ιταλία και η Τυνησία κατέθεσαν επίσημες ρηματικές διακοινώσεις στον ΟΗΕ πετώντας ουσιαστικά στον κάλαθο των αχρήστων τις μονομερείς διεκδικήσεις της Λιβύης.
Το σχέδιο ήταν απλό αλλά απύθμενα αλαζονικό. Η Λιβύη πήγε τον περασμένο Μάιο στα Ηνωμένα Έθνη για να νομιμοποιήσει τις φαντασιώσεις του τουρκολιβυκού μνημονίου. Η διεθνής κοινότητα όμως δεν λειτουργεί με τους κανόνες του παζαριού.
Η ρωμαϊκή και τυνησιακή σφαλιάρα
Η Ρώμη δεν είχε καμία διάθεση να αφήσει το ζήτημα να περάσει έτσι. Οι Ιταλοί διπλωμάτες υπενθύμισαν στην Τρίπολη τις αποφάσεις της Χάγης από το 1985 ξεκαθαρίζοντας πως τα κυριαρχικά τους δικαιώματα δεν μπαίνουν σε καμία διαπραγμάτευση. Η λιβυκή απόπειρα να μετατοπίσει τη γραμμή της υφαλοκρηπίδας προς τα βόρεια έπεσε πάνω σε έναν νομικό τοίχο.
Σύμφωνα και με πληροφορίες από τον Στέφανο Νικολαΐδη, η σκυτάλη πήρε αμέσως μετά η Τύνιδα η οποία ακύρωσε με τη σειρά της τα λιβυκά σχέδια πατώντας πάνω σε άλλη απόφαση του 1982. Οι γείτονες της Λιβύης στέλνουν ακριβώς το ίδιο μήνυμα. Οι θαλάσσιες ζώνες δεν χαράσσονται με τα χρωματιστά μολύβια του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Απαιτούν σεβασμό στο Διεθνές Δίκαιο και ειλικρινείς συμφωνίες με τα παράκτια κράτη.
Το δώρο στην Αθήνα και τα αμερικανικά γεωτρύπανα
Για την ελληνική διπλωματία όλη αυτή η εξέλιξη μεταφράζεται σε ένα ανέλπιστο στρατηγικό δώρο. Η Αθήνα φώναζε εξαρχής πως το περιβόητο μνημόνιο αποτελεί νομικό έκτρωμα και τώρα βλέπει ισχυρούς παίκτες της περιοχής να συντάσσονται στην ίδια ακριβώς γραμμή. Το αφήγημα πως η Τουρκία πιέζει αποκλειστικά την Ελλάδα καταρρέει καθώς αποδεικνύεται πως η συμπεριφορά της ενοχλεί ολόκληρη τη λεκάνη της Μεσογείου.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Ανάλυση: Η εκεχειρία πνέει τα λοίσθια – Ιράν και ΗΠΑ χάρισαν στην Τουρκία το ΝΑΤΟ στο πιάτο
Η Ελλάδα ενισχύει πλέον τη θέση της διατηρώντας ανοιχτούς διαύλους τόσο με την κυβέρνηση της Τρίπολης όσο και με τον στρατάρχη Χαφτάρ στη Βεγγάζη. Παράλληλα δημιουργεί αληθινά τετελεσμένα στο πεδίο. Η αδειοδότηση των θαλάσσιων οικοπέδων νοτίως της Κρήτης στην αμερικανική Chevron αποτελεί την πιο σκληρή και πρακτική απάντηση στους χάρτες της Άγκυρας. Η μέση γραμμή επιβάλλεται στην πράξη.
Ο τελικός στόχος της εθνικής μας στρατηγικής παραμένει το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. Μέχρι να φτάσουμε όμως σε αυτό το σημείο τα νομικά εκτρώματα του τουρκολιβυκού συμφώνου βουλιάζουν μέρα με τη μέρα στα νερά της Μεσογείου χάνοντας κάθε ίχνος διεθνούς νομιμοποίησης.
