Το βρετανικό κάστρο των πολιτικών ψευδαισθήσεων μόλις κατέρρευσε με κρότο.
Η αιφνιδιαστική παραίτηση του Κιρ Στάρμερ από τον πρωθυπουργικό θώκο της Βρετανίας, μόλις 24 μήνες αφότου το σύστημα τον παρουσίασε ως τον απόλυτο λυτρωτή, έστειλε ωστικό κύμα πανικού στις πρωτεύουσες της Δύσης. Το αμερικανικό CNN, σε μια προσπάθεια να αναλύσει το φιάσκο, αναρωτιέται μεγαλοφώνως αν οι δυτικές κοινωνίες έχουν καταστεί πλέον «μη κυβερνήσιμες».
Η αλήθεια, βέβαια, είναι πολύ πιο απλή και αμείλικτη. Οι λαοί δεν έγιναν ξαφνικά άναρχοι. Απλώς μπούχτισαν να εκλέγουν ηγέτες που υπόσχονται ουρανούς με άστρα στις προεκλογικές πλατείες και, την επομένη των εκλογών, παραδίδουν τα κλειδιά της χώρας στη σκληρή γραφειοκρατία, τον πληθωρισμό και την αλλοίωση της εθνικής τους ταυτότητας.
Το χάσμα ανάμεσα στις κάλπες και την πραγματικότητα
Η διάγνωση είναι πλέον ορατή διά γυμνού οφθαλμού, από το Λονδίνο μέχρι το Βερολίνο και την Ουάσιγκτον. Το χάσμα ανάμεσα σε αυτά που ζητά ο μέσος πολίτης και σε αυτά που τελικά νομοθετούν τα κοινοβούλια έχει λάβει διαστάσεις αβύσσου.
Το κοινωνικό καζάνι βράζει. Η ανεξέλεγκτη ακρίβεια που ροκανίζει το οικογενειακό εισόδημα, η στασιμότητα των μισθών, οι οικονομικές ανισότητες και η βίαιη δημογραφική αλλοίωση μέσω του μεταναστευτικού, έχουν δημιουργήσει ένα εκρηκτικό μείγμα. Όταν οι πολιτικοί ταγοί αναλαμβάνουν την εξουσία, γίνονται αμέσως διαχειριστές μιας διεθνοποιημένης μιζέριας, ανίκανοι να κόψουν τον γόρδιο δεσμό. Το αποτέλεσμα; Κυβερνητική φθορά σε χρόνο μηδέν και πολιτική αποκαθήλωση.
Η παρέλαση των αποτυχημένων και το κενό εξουσίας
Η περίπτωση του Στάρμερ δεν είναι η εξαίρεση, αλλά ο απόλυτος κανόνας μιας σάπιας πολιτικής μηχανής. Το διεθνές δίκτυο παραλληλίζει απόλυτα την πτώση του Βρετανού ηγέτη με το ναυάγιο του Εμανουέλ Μακρόν στη Γαλλία. Ο άνθρωπος που πουλήθηκε ως το προοδευτικό αντίδοτο, ετοιμάζεται να αποχωρήσει αφήνοντας πίσω του μια χώρα παραδομένη στο χάος, την ανασφάλεια και τις διαλυμένες γειτονιές, στρώνοντας το κόκκινο χαλί στην Εθνική Συσπείρωση της Λεπέν.
Η γερμανική ατμομηχανή δεν πάει πίσω. Ο καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς βλέπει ήδη το πολιτικό του κεφάλαιο να εξανεμίζεται, καθώς η ισχυρότερη οικονομία της Ευρώπης παραπαίει. Την ίδια στιγμή, στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, ο Ντόναλντ Τραμπ δέχεται τα πυρά της ανάλυσης, καθώς φαίνεται να αναλώνεται στις παγκόσμιες γεωπολιτικές σκακιέρες, τη σύγκρουση με το Ιράν και τις προσωπικές βεντέτες, την ώρα που το αμερικανικό νοικοκυριό στενάζει από το αυξημένο κόστος επιβίωσης.
Οι νέοι «αντισυστημικοί» και το τέλος της ανοχής
Αυτό το γενικευμένο, συστημικό βραχυκύκλωμα είναι η χαρά των δυνάμεων που αμφισβητούν ευθέως το status quo. Το Reform UK του Νάιτζελ Φάρατζ, το AfD στη Γερμανία και άλλα πατριωτικά κινήματα σε όλη την Ευρώπη, θερίζουν την οργή που έσπειραν οι παραδοσιακές κυβερνήσεις. Όταν το σύστημα αρνείται να προστατεύσει την πατρίδα και τον πολίτη του, οι ψηφοφόροι απλώς του γυρίζουν την πλάτη αναζητώντας ριζοσπαστικές λύσεις.
Μέσα σε αυτά τα συντρίμμια, η Βρετανία ψάχνει τον επόμενο ένοικο της Ντάουνινγκ Στριτ. Ο Άντι Μπέρναμ, ο επικρατέστερος διάδοχος, πασχίζει να φορέσει τον μανδύα του αντισυστημικού, παρότι αποτελεί σάρκα από τη σάρκα της πολιτικής ελίτ. Το αν θα καταφέρει να πείσει μια οργισμένη κοινωνία ότι θα της λύσει τα προβλήματα στέγασης και ασφάλειας, παραμένει εξαιρετικά αμφίβολο.
