Σε ραγδαία αύξηση των στρατιωτικών της δαπανών προχωρά η Άγκυρα, με τον αμυντικό προϋπολογισμό για το 2025 να εκτινάσσεται στα 30 δισεκατομμύρια δολάρια.
Το συγκεκριμένο ποσό υπερβαίνει το άθροισμα των αμυντικών προϋπολογισμών όλων των γειτονικών της κρατών, επιβεβαιώνοντας τη σταθερή επιδίωξη της τουρκικής ηγεσίας να διευρύνει το στρατιωτικό της αποτύπωμα.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
ΗΠΑ και Ιράν: Εκπνέει η διορία του Τραμπ για το Κογκρέσο
Σύμφωνα με τα διαθέσιμα στοιχεία, η Τουρκία έχει αυξήσει τις αμυντικές της δαπάνες κατά 94% μέσα στην τελευταία δεκαετία, καταγράφοντας ρυθμούς που ξεπερνούν κατά πολύ τον παγκόσμιο μέσο όρο και επηρεάζουν τις ισορροπίες από τα Βαλκάνια έως τον Καύκασο.
Η πολεμική βιομηχανία στην υπηρεσία της πολιτικής
Η εξοπλιστική κούρσα της Τουρκίας βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στην ενίσχυση της εγχώριας πολεμικής βιομηχανίας, με αιχμή του δόρατος προγράμματα όπως το μαχητικό αεροσκάφος KAAN και η μαζική παραγωγή μη επανδρωμένων αεροσκαφών. Τα συστήματα αυτά προβάλλονται συστηματικά στο εσωτερικό της χώρας ως σύμβολα εθνικής ισχύος και στρατηγικής αυτονομίας.
Παράλληλα, στο μικροσκόπιο τίθεται η άμεση διασύνδεση της πολιτικής ηγεσίας με τους μεγάλους αμυντικούς εργολάβους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η εταιρεία Baykar, κατασκευάστρια των γνωστών drones, η οποία συνδέεται στενά με το στενό οικογενειακό περιβάλλον του Τούρκου προέδρου. Αυτή η διαπλοκή κρατικών πόρων και ιδιωτικών συμφερόντων εγείρει ερωτήματα για τον τρόπο με τον οποίο το δημόσιο χρήμα χρησιμοποιείται για την εδραίωση της πολιτικής επιρροής.
Το οικονομικό αντίδοτο και οι πιέσεις στους πολίτες
Η διόγκωση του οπλοστασίου έρχεται σε ευθεία αντίθεση με τη ραγδαία επιδείνωση της τουρκικής οικονομίας. Την ώρα που ο πληθωρισμός συμπιέζει ασφυκτικά τα νοικοκυριά και η αγοραστική δύναμη των πολιτών εξανεμίζεται, η κυβέρνηση συνεχίζει να διοχετεύει τεράστια ποσά στις ένοπλες δυνάμεις.
Πρόσφατα, η κυβέρνηση επιχείρησε να αντλήσει επιπλέον έσοδα για το αμυντικό ταμείο, καταθέτοντας νομοσχέδιο για την επιβολή ενός άμεσου τέλους στις πιστωτικές κάρτες των πολιτών. Η πρόταση αυτή προκάλεσε έντονες αντιδράσεις και λαϊκή οργή, αναγκάζοντας το κυβερνητικό επιτελείο να προχωρήσει σε άτακτη υποχώρηση και να αποσύρει το μέτρο.
Παρά την απόσυρση, η πρωτοβουλία κατέδειξε την πρόθεση της Άγκυρας να χρηματοδοτήσει τα εξοπλιστικά της προγράμματα μετακυλίοντας το κόστος απευθείας στους φορολογούμενους, προτάσσοντας τις νεο-οθωμανικές φιλοδοξίες έναντι της κοινωνικής σταθερότητας.
