Η δημοσιοποίηση των αποσφραγισμένων εγγράφων για την υπόθεση του Τζέφρι Επστάιν δεν φέρνει στο φως μόνο ονόματα διασήμων και πολιτικών, αλλά επαναφέρει στο προσκήνιο με ένταση το μεγαλύτερο ερώτημα που πλανάται πάνω από τη δράση του Αμερικανού χρηματιστή: Μήπως το κύκλωμα μαστροπείας δεν ήταν παρά η βιτρίνα μιας γιγαντιαίας επιχείρησης κατασκοπείας;
Το ρεπορτάζ του «Πρώτου Θέματος» εξετάζει τα στοιχεία που συνδέουν τον Επστάιν και τη συνεργάτιδά του, Γκισλέιν Μάξγουελ, με τις ισραηλινές μυστικές υπηρεσίες (Μοσάντ) και ενδεχομένως την αμερικανική CIA, υποστηρίζοντας τη θεωρία ότι ο Επστάιν ήταν ένας υψηλόβαθμος πληροφοριοδότης που συγκέντρωνε ενοχοποιητικά στοιχεία, για την παγκόσμια ελίτ.
Η Θεωρία της «Παλιίδας» (Honey Trap)
Στον κόσμο των μυστικών υπηρεσιών, η μέθοδος είναι γνωστή ως «Honey Trap» (παγίδα με μέλι). Πρόκειται για την πρακτική χρήσης ερωτικών συνευρέσεων, συχνά με ανήλικα ή νεαρά άτομα, προκειμένου να παγιδευτούν ισχυροί άνδρες (πολιτικοί, επιχειρηματίες, επιστήμονες) και στη συνέχεια να εκβιαστούν.
Σύμφωνα με αναλυτές και πρώην πράκτορες που επικαλείται το δημοσίευμα, οι επαύλεις του Επστάιν στη Νέα Υόρκη, στο Παλμ Μπιτς και στο ιδιωτικό του νησί, Little St. James, ήταν καλωδιωμένες με κάμερες και μικρόφωνα. Ο στόχος δεν ήταν απλώς η ικανοποίηση των διεστραμμένων ορέξεων των καλεσμένων, αλλά η καταγραφή τους σε ενοχοποιητικές στιγμές. Το υλικό αυτό θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί από ξένες υπηρεσίες πληροφοριών για να ασκηθεί πίεση ή να εκμαιευθούν κρατικά μυστικά.
Ο Ρόλος - Κλειδί της Γκισλέιν και του Ρόμπερτ Μάξγουελ
Ο συνδετικός κρίκος με τις υπηρεσίες πληροφοριών φαίνεται να είναι η Γκισλέιν Μάξγουελ. Ο πατέρας της, ο μεγιστάνας των ΜΜΕ Ρόμπερτ Μάξγουελ, ήταν αποδεδειγμένα ένας «Super Spy» που εργαζόταν για τη Μοσάντ (καθώς και για την MI6 και την KGB).
Ο Ρόμπερτ Μάξγουελ κηδεύτηκε στο Ισραήλ με τιμές αρχηγού κράτους, παρουσία της ηγεσίας των μυστικών υπηρεσιών.
Η θεωρία θέλει την κόρη του, Γκισλέιν, να συνεχίζει το «έργο» του πατέρα της μετά τον μυστηριώδη θάνατό του, αναλαμβάνοντας τον ρόλο του χειριστή του Επστάιν και εισάγοντάς τον στους κύκλους της διεθνούς κατασκοπείας.
Η Ομολογία του Αλεξάντερ Ακόστα
Ένα από τα πιο ισχυρά επιχειρήματα υπέρ της θεωρίας της κατασκοπείας προέρχεται από τον πρώην Υπουργό Εργασίας των ΗΠΑ, Αλεξάντερ Ακόστα. Το 2008, ως Εισαγγελέας στη Φλόριντα, ο Ακόστα ενέκρινε την περιβόητη συμφωνία ασυλίας (plea deal) που επέτρεψε στον Επστάιν να πέσει στα μαλακά για τα αδικήματα σεξουαλικής κακοποίησης.
Όταν ρωτήθηκε χρόνια αργότερα γιατί προχώρησε σε μια τόσο επιεική συμφωνία, ο Ακόστα φέρεται να δήλωσε στους συνεργάτες της μεταβατικής ομάδας του Τραμπ: «Μου είπαν ότι ο Επστάιν ανήκε στις μυστικές υπηρεσίες και ότι το θέμα ήταν πάνω από τις αρμοδιότητές μου ». Αυτή η δήλωση θεωρείται από πολλούς ως η de facto επιβεβαίωση ότι ο Επστάιν απολάμβανε κρατικής προστασίας λόγω των υπηρεσιών που προσέφερε.
Οι Σχέσεις με το Ισραήλ και τον Εχούντ Μπαράκ
Το ρεπορτάζ επισημαίνει τις στενές σχέσεις του Επστάιν με ανώτατους Ισραηλινούς αξιωματούχους, και συγκεκριμένα με τον πρώην Πρωθυπουργό Εχούντ Μπαράκ.
Ο Μπαράκ επισκεπτόταν συχνά τα σπίτια του Επστάιν στη Νέα Υόρκη.
Υπήρξαν οικονομικές δοσοληψίες, με τον Επστάιν να χρηματοδοτεί επιχειρηματικές δραστηριότητες που συνδέονταν με τον Μπαράκ.
Ο πρώην πράκτορας των ισραηλινών μυστικών υπηρεσιών, Ari Ben-Menashe, έχει δηλώσει δημόσια σε συνεντεύξεις του ότι ο ίδιος γνώρισε τον Επστάιν και την Μάξγουελ στην ισραηλινή κατασκοπεία τη δεκαετία του '80. Ο Ben-Menashe ισχυρίζεται ότι ο Επστάιν και η Μάξγουελ λειτουργούσαν ως πράκτορες για τη Μοσάντ, με αποστολή να παγιδεύουν σημαντικές προσωπικότητες για να εξυπηρετούν τα συμφέροντα του Ισραήλ.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Τέλος εποχής για τη New START και διεθνής ανησυχία: Καταγγελίες ΗΠΑ κατά Κίνας για πυρηνικές δραστηριότητες
Γιατί η CIA;
Αν ο Επστάιν δούλευε για τη Μοσάντ, γιατί οι αμερικανικές υπηρεσίες τον ανέχονταν; Η απάντηση που δίνεται είναι ότι στον κόσμο της κατασκοπείας υπάρχει συχνά συνεργασία και ανταλλαγή πληροφοριών. Είναι πιθανό η CIA να γνώριζε τη δράση του και να την επέτρεπε, είτε επειδή λάμβανε μέρος των πληροφοριών που συνέλεγε ο Επστάιν, είτε επειδή τον χρησιμοποιούσε και η ίδια ως περιουσιακό στοιχείο, για δικούς της σκοπούς.
Το γεγονός ότι ο Επστάιν κατάφερε να αποφύγει τη φυλακή για δεκαετίες, παρά τις σοβαρότατες καταγγελίες, και τελικά βρέθηκε νεκρός στο κελί του υπό συνθήκες που πολλοί αμφισβητούν, ενισχύει την άποψη ότι γνώριζε πάρα πολλά για ανθρώπους με τεράστια εξουσία. Το ερώτημα πλέον δεν είναι αν είχε σχέσεις με μυστικές υπηρεσίες, αλλά ποιοι ακριβώς κρατούσαν τα ηνία του και ποιοι ωφελήθηκαν από τη σιωπή του.
