Προσθέστε το pentapostagma.gr ως προτιμώμενη πηγή στα αποτελέσματα αναζήτησης στην Google. Μια νέα, μάλλον… πρωτότυπη ανάγνωση της ακρίβειας στα καύσιμα έφερε στο προσκήνιο ο βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας Σπύρος Κουλκουδίνας.
Το σκεπτικό είναι σχεδόν αφοπλιστικά απλό: αν οι δρόμοι παραμένουν γεμάτοι αυτοκίνητα, τότε προφανώς η κοινωνία αντέχει την ακριβή βενζίνη. Και αν κάποιος δεν μπορεί να διαθέσει 10 ευρώ για τη διαδρομή προς και από τη δουλειά του, υπάρχει πάντα το λεωφορείο.
Ο βουλευτής, μιλώντας στο κανάλι της Βουλής, επικαλέστηκε μάλιστα τη λεωφόρο Συγγρού ως έναν από τους «δείκτες» αντοχής της οικονομίας, υποστηρίζοντας ότι δεν έχει παρατηρηθεί αντίστοιχη αύξηση στη χρήση των μέσων μαζικής μεταφοράς.
Με άλλα λόγια, η γεμάτη Συγγρού γίνεται περίπου… οικονομικός δείκτης. Τα αυτοκίνητα κυκλοφορούν, άρα η βενζίνη πληρώνεται. Και αν κάποιος δυσκολεύεται να την πληρώσει, σύμφωνα με τη συγκεκριμένη τοποθέτηση, μπορεί απλώς να αλλάξει τρόπο μετακίνησης.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Σοκ στην υπόθεση Μαζωνάκη! «Το πρόσωπό του είχε σημάδια επεκτεινόμενης σήψης» – Τι είδαν οι ιατροδικαστές
Η νέα «συνταγή»: Δεν σου φτάνει η βενζίνη; Άλλαξε μέσο!
Η φράση του βουλευτή ήταν σαφής: «Αν δεν το αντέχεις να δώσεις 10 ευρώ βενζίνη για να πας και να έρθεις στη δουλειά σου», τότε μπορείς να χρησιμοποιήσεις τα μέσα μαζικής μεταφοράς.
Και κάπως έτσι, η συζήτηση για το κόστος των καυσίμων μετατρέπεται από ζήτημα ακρίβειας σε… ζήτημα ατομικής επιλογής.
Δεν βγαίνει ο μισθός; Προσαρμόσου.
Δεν φτάνουν τα χρήματα για το ρεζερβουάρ; Πάρε λεωφορείο.
Η βενζίνη ακριβαίνει; Κοίτα τη Συγγρού.
Μια απλή λύση για ένα σύνθετο πρόβλημα.
Μόνο που η εικόνα της κυκλοφορίας στους δρόμους δεν αρκεί από μόνη της για να αποδείξει ότι τα νοικοκυριά δεν πιέζονται από τις τιμές των καυσίμων. Η ίδια η τοποθέτηση προκάλεσε έντονες αντιδράσεις από κόμματα της αντιπολίτευσης και πολιτικούς φορείς.
Η ειρωνεία της υπόθεσης
Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι το επιχείρημα καταλήγει σχεδόν σε ένα παράδοξο:
Όσο υπάρχουν αυτοκίνητα στους δρόμους, η ακρίβεια δεν φαίνεται να υπάρχει.
Και όσο κάποιος συνεχίζει να πληρώνει τη βενζίνη για να φτάσει στη δουλειά του, η οικονομία εμφανίζεται να «αντέχει».
Το ότι κάποιος μπορεί να πληρώνει ακριβά τα καύσιμα επειδή δεν έχει άλλη πρακτική επιλογή για να πάει στη δουλειά του είναι μια διαφορετική παράμετρος. Και ακριβώς εκεί εστιάζεται η κριτική που ασκήθηκε μετά τις δηλώσεις.
Η αντιπολίτευση έκανε λόγο για κυνική αντιμετώπιση της ακρίβειας, υποστηρίζοντας ότι η δυσκολία των πολιτών να καλύψουν το κόστος μετακίνησης δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται απλώς με την προτροπή να χρησιμοποιούν τα ΜΜΜ.
Και αν δεν έχεις αυτοκίνητο;
Εδώ βρίσκεται και η πιο ειρωνική πλευρά της υπόθεσης.
Για όσους ήδη χρησιμοποιούν λεωφορείο ή μετρό, η «λύση» είναι προφανώς… ήδη εφαρμοσμένη.
Για όσους όμως χρειάζονται αυτοκίνητο για να φτάσουν στην εργασία τους, να μεταφέρουν παιδιά, να κινηθούν εκτός αστικών κέντρων ή απλώς δεν έχουν επαρκή συγκοινωνιακή κάλυψη, το δίλημμα δεν είναι τόσο απλό.
Κι έτσι η ακριβή βενζίνη μετατρέπεται σε έναν ακόμη λογαριασμό που πρέπει να χωρέσει σε έναν ήδη πιεσμένο οικογενειακό προϋπολογισμό.
Η δεύτερη πράξη: «Με διαστρεβλώνουν»
Μετά τις αντιδράσεις, ο Σπύρος Κουλκουδίνας επανήλθε με γραπτή δήλωση, υποστηρίζοντας ότι ορισμένα μέσα απομόνωσαν φράσεις από το συνολικό πλαίσιο της τοποθέτησής του και μίλησε για «συνειδητή προσπάθεια διαστρέβλωσης».
Ωστόσο, η επίμαχη φράση για τα 10 ευρώ της βενζίνης και τη χρήση των ΜΜΜ έχει ήδη προκαλέσει πολιτική αντιπαράθεση.
Και κάπως έτσι, μέσα στην ακρίβεια των καυσίμων, γεννήθηκε μια νέα πολιτική… μαθηματική εξίσωση:
Ακριβή βενζίνη + γεμάτη Συγγρού = η οικονομία αντέχει.
Και αν δεν βγαίνει ο λογαριασμός;
Πάρε το λεωφορείο.
