Προσθέστε το pentapostagma.gr ως προτιμώμενη πηγή στα αποτελέσματα αναζήτησης στην Google. Με αφορμή τον θάνατο του γιου της Σίντι Κρόφορντ, ο Βασίλης Ζούλιας αναφέρθηκε στον εθισμό, χαρακτηρίζοντάς τον «σύγχρονη ασθένεια» και περιγράφοντας τη ζωή ενός εξαρτημένου ως «ένα απόλυτα μαρτυρικό σκοτάδι».
Ο θάνατος του 27χρονου Πρίσλεϊ Γκέρμπερ, γιος του διάσημου μοντέλου και του Ράντε Γκέρμπερ, μέσα σε κλινική απεξάρτησης, προκάλεσε την αντίδραση του σχεδιαστή, ο οποίος προχώρησε τη Δευτέρα 21 Σεπτεμβρίου σε μία ανάρτηση στα social media. Με αφορμή την είδηση, ο Βασίλης Ζούλιας μοιράστηκε με τους διαδικτυακούς του φίλους τις σκέψεις του για τον εθισμό, αναφερόμενος αρχικά στην αντιμετώπιση του ζητήματος και στη διαφορετική στάση που, όπως σημειώνει, υπάρχει μεταξύ Ελλάδας και ΗΠΑ.
Όπως έγραψε αρχικά: «Έφυγε δυστυχώς και ο γιος της Σίντι Κρόφορντ από αυτήν την σύγχρονη ασθένεια του εθισμού. Η ειδοποιός διαφορά έγκειται στο ότι στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού μιλάνε ανοιχτά για τέτοια θέματα κάτι που έκανε αυτό το δυστυχισμένο παιδί εδώ και καιρό. Εδώ στόματα ερμητικά κλειστά. Το μήνυμα; Ότι όσο πλούσιος, όμορφος, διάσημος και σε αυτή την περίπτωση νέος να είσαι η αρρώστια έχει τα ίδια αποτελέσματα για όλους. Μην ακούσω τώρα μα τα είχε όλα, γιατί κτλ. Τα έχω πει πολλές φορές θα τα πω άλλη μια».
Δείτε την ανάρτησή του
Στη συνέχεια, ο σχεδιαστής περιέγραψε, με βάση τη δική του εμπειρία, τις συνθήκες που βιώνει ένας άνθρωπος που βρίσκεται αντιμέτωπος με τον εθισμό, μιλώντας για τον πόνο, τη μοναξιά και την αδυναμία να διαχειριστεί την κατάσταση χωρίς βοήθεια: «Ο εθισμένος ζει σε ένα απόλυτα μαρτυρικό σκοτάδι που δυστυχώς δεν εξηγείται εύκολα. Ο πόνος είναι συνεχής. Η απόλυτη μοναξιά επίσης. Ο πόνος φεύγει με τη χρήση. Για να γίνει ακόμη πιο αφόρητος μέσα στη χρήση. Στο τέλος όπως στη δική μου περίπτωση δεν αντέχεις ούτε να πίνεις, ούτε να μην πίνεις. Και απλά θέλεις να τελειώνεις με όποιο τρόπο. Εγώ πήδηξα στο κενό ας πούμε. Έζησα».
Αναφερόμενος στη δική του αντιμετώπιση του εθισμού, ο σχεδιαστής τόνισε πως η αναζήτηση βοήθειας από ανθρώπους με αντίστοιχη εμπειρία ήταν καθοριστική για τον ίδιο, υποστηρίζοντας ότι οι οικογένειες και όσοι αντιμετωπίζουν εξάρτηση χρειάζεται να απευθύνονται στις κατάλληλες ομάδες υποστήριξης.
«Η λύση; Ζήτησα βοήθεια από ειδικούς που είναι αποκλειστικά άνθρωποι που έχουν περάσει το ίδιο. Κανένας άλλος δεν μπορεί να καταλάβει και να βοηθήσει. Κανένας και ακούστε το αυτό. Οι γονείς απευθυνθείτε σε οικογενειακές ομάδες. Οι χρήστες σε χρήστες που έχουν αναρρώσει. Αυτά τα ολίγα» κατέληξε ο σχεδιαστής.
