Το ελληνικό δημόσιο σχολείο περνάει –θέλουμε δεν θέλουμε– στη «νέα εποχή».
Μία εποχή όπου η βιολογική πραγματικότητα μπαίνει στο περιθώριο και η προσωπική ταυτότητα του εκπαιδευτικού γίνεται το επίκεντρο της σχολικής κοινότητας. Το πρόσωπο των ημερών; Η Ανδρομέδα Balls. Βιολογικός άνδρας που επέλεξε να ζει ως γυναίκα, με ύψος 1.92μ. που με τα τακούνια των drag shows σκαρφαλώνει στα 2.10μ., και παράλληλα... δασκάλα σε δημόσιο δημοτικό σχολείο της χώρας.
Και κάπου εδώ, η κοινή λογική πάει περίπατο και ξεκινά το θέατρο του παραλόγου, με θεατές (και πειραματόζωα) μικρά παιδιά.
Από τη Σκηνή του Drag στα Θρανία: Η «Ευκολία» του Δημοσίου
Γιατί όμως σε δημόσιο σχολείο; Η απάντηση της ίδιας είναι αφοπλιστικά ειλικρινής και αναδεικνύει την απόλυτη παθογένεια του συστήματος: «Είναι πιο εύκολο να εργαστείς στο δημόσιο αν έχεις τα χαρτιά». Στον ιδιωτικό τομέα, βλέπετε, οι «φασαρίες» και οι αντιδράσεις είναι ρίσκο για την επιχείρηση. Το κράτος, αντίθετα, αποτελεί το απόλυτο καταφύγιο. Εκεί, τα «χαρτιά» λειτουργούν ως ομπρέλα προστασίας απέναντι σε κάθε κριτική, επιτρέποντας στην εκάστοτε περσόνα –εν προκειμένω στη Miss Hellas Drag 2024– να επιβάλει την παρουσία της στην έδρα, ανεξάρτητα από τα πρότυπα που μεταδίδει.
Η Εφεύρεση της «Νέας Γλώσσας» και τα... Non-Binary Ζώα
Το πραγματικό ζήτημα δεν είναι η ενήλικη ζωή του καθενός, αλλά το αφήγημα που περνάει στις παιδικές ψυχές. Σύμφωνα με την εκπαιδευτικό, ήρθε η ώρα να μιλήσουμε μια «νέα γλώσσα». Όπως ακριβώς αφήσαμε τα Αρχαία Ελληνικά, έτσι πρέπει τώρα να καταπιούμε αμάσητους όρους όπως «cis», «queer» και «non-binary».
Το επιχείρημα; «Εφόσον υπάρχει στη φύση, στα ζώα και στα φυτά το ουδέτερο, έτσι υπάρχει και στους ανθρώπους». Μια μνημειώδης επιστημονική ακροβασία που επιχειρεί να εξισώσει την ανθρώπινη βιολογία με την αναπαραγωγή των σαλιγκαριών, προκειμένου να δικαιολογήσει το κοινωνικό αφήγημα της εποχής. Και το καλύτερο; Ζητά από τα παιδιά της τάξης, αν δεν τους «βγαίνει» το «κυρία», να χρησιμοποιούν το «κύριε». Γιατί προφανώς, στο σύγχρονο σχολείο, το φύλο του δασκάλου είναι θέμα... προτίμησης και ψηφοφορίας.
Διευθυντές σε Ομηρία και Γονείς στα Πρόθυρα Νευρικής Κρίσης
Όπως είναι φυσικό, οι σχολικές αίθουσες βράζουν. Γονείς τρέχουν στα γραφεία των διευθυντών, απαιτώντας τα αυτονόητα: να προστατευτεί η παιδική αθωότητα και να εστιάσει το σχολείο στη μάθηση, όχι στον ακτιβισμό.
Η αντίδραση των γονέων: Αρνούνται κατηγορηματικά να δεχθούν πως ένας άνθρωπος που το βράδυ κάνει drag shows, το πρωί αποτελεί το παιδαγωγικό πρότυπο για τα 8χρονα και 10χρονα παιδιά τους.
Η απάντηση του συστήματος: Οι διευθυντές σηκώνουν τα χέρια ψηλά. Επικαλούνται τη νομοθεσία περί διακρίσεων, ομολογώντας συχνά πίσω από κλειστές πόρτες στους γονείς: «Ούτε εγώ θέλω να κάνει μάθημα, αλλά δεν μπορώ να κάνω κάτι».
Η εκπαιδευτικός, γνωρίζοντας την πλήρη κάλυψη που της παρέχει ο νόμος, δηλώνει μάλιστα πως όταν μαθαίνει για τις αντιδράσεις των ανωτέρων της, φροντίζει να... «διδάσκει» και τη διευθύντρια.
Απόλυτη κυριαρχία του παραλόγου, με τον νόμο στο χέρι.
Είμαστε όλοι ίσοι απέναντι στον νόμο; Απολύτως. Έχει ο καθένας δικαίωμα να ζει όπως επιθυμεί στο κρεβάτι του ή στο σπίτι του; Αναφαίρετο.
Όμως, η πρωτοβάθμια εκπαίδευση είναι ιερή. Δεν είναι πλατφόρμα ακτιβισμού, δεν είναι πεδίο κοινωνικών πειραμάτων, ούτε σκηνή για να καταπολεμήσει ο οποιοσδήποτε τα δικά του ψυχολογικά τραύματα κερδίζοντας την «αποδοχή» από παιδάκια. Όταν ένα ολόκληρο σχολείο –γονείς και διεύθυνση– αναγκάζεται να σιωπήσει υπό τον φόβο μήπως κατηγορηθεί ως «τρανσφοβικό», τότε το εκπαιδευτικό σύστημα δεν νοσεί απλώς· έχει καταρρεύσει.
Η κοινωνία μας βασίζεται σε θεμέλια, σε αξίες και στην κοινή λογική. Και η κοινή λογική λέει ότι το σχολείο πρέπει να διδάσκει γράμματα, ιστορία και σεβασμό, όχι θεωρίες που καταρρίπτουν την ανθρώπινη βιολογία.
