Όπως αναφέρει στο kolydas.eu, με καθαρά μετεωρολογική ματιά το κλειδί είναι ένα: Η σταθερότητα του ανέμου. Ο χαρταετός είναι ένα αεροδυναμικό σώμα για το οποίο ισχύουν ό,τι και για το φτερό ενός αεροπλάνου και τη συνεχή και ομοιόμορφη ροή αέρα. «Ο χαρτετός
Από μετεωρολογικής πλευράς η ιδανική συνθήκη είναι ένας σταθερός άνεμος 10-18 χλμ./ώρα (περίπου 3-4 μποφόρ) καθώς σε αυτή την ένταση ο αέρας παρέχει επαρκή δυναμική πίεση ώστε η άνωση να υπερνικά το βάρος του χαρταετού χωρίς να δημιουργεί υπερβολικές καταπονήσεις στον σκελετό και στο σκοινί.
Τι συμβαίνει όμως όταν ο άνεμος παρουσιάζει ριπές; Σύμφωνα με τον Θοδωρή Κολυδά αεροδυναμικά μια ριπή αυξάνει σγιγμιαία τη δυναμική πίεση κα ι άρ την άνωση, πράγμα ου μπορεί να ακούγεται θετικό αλλά στην πράξη διαταρρ΄σεει την ισορροπία. Ο χαρταετός ανεβαίνει απότομα, μεταβάλλει τη γωνία πρόσπτωσης και αν η ριπή ξεπεράσει κάποιο όριο, μπορεί να ανατραπεί ή να «βουτήξει».
Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά ο πρώην διευθυντής της ΕΜΥ, «ο χαρταετός αγαπά το στρωτό ρεύμα και δυσκολεύεται στο τυρβώδες περιβάλλον».
Επομένως, σύμφωνα με τον κ. Κολυδά, το πέταγμα είναι ευκολότερο σε ανοιχτές παραθαλάσσιες εκτάσεις όπου ο άνεμος έχει διανύσει μεγάλη απόσταση χωρίς εμπόδια και η ροή είναι πιο ομαλή. Αντίθετα σε αστικά περιβάλοντα με κτήρια και θερμικές αναταράξεις, οι στροβιλισμοί αυξάνονται και ο χαρταετός «παλεύει».
Όσο για το ποια ταχύτητα του ανέμου είναι πιο επικίνδυνη για τους χαρταετούς, ο μετεωρολόγος του STAR εξηγεί ότι δεδομένου ότι η δύναμη της άνωσης αυξάνεται με το τετράγωνο της ταχύτητας του ανέμου (δηλαδή αν η ταχύτητα διπλασιαστεί, η άνωση τετραπλασιάζεται), ένας άνεμος άνω των 28-30 χλμ.ώρα μπορεί να γίνει επικίνδυνος.
Κωδικοποιώντας τα παραπάνω, ο Θοδωρής Κολυδάς εξηγεί ότι με όρους καθαρής φυσικής και μετεωρολογίας:
- ο σταθερός μέτριος άνεμος είναι ο καλύτερος σύμμαχος
- οι συχνές ριπές δημιουργούν αστάθεια και αυξάνουν τον κίνδυνο
- η ανοιχτή περιοχή με ομοιόμορφή ροή είναι προτιμότερο από τον «σπασμένο» αστικό άνεμο
