Δύο χρόνια συμπληρώθηκαν στις 12 Φεβρουαρίου από τον θάνατο του Κωνσταντίνου Μόμτση, του 36χρονου σκιέρ από τη Φλώρινα, ο οποίος έχασε τη ζωή του όταν καταπλακώθηκε από χιονοστιβάδα στη Βουλγαρία, κατά τη διάρκεια εξόρμησης στο βουνό.
Λάτρης της φύσης και των χειμερινών σπορ, βρισκόταν στα βουνά που αγαπούσε, κάνοντας αυτό που τον έκανε ευτυχισμένο, όταν σημειώθηκε το τραγικό δυστύχημα στο Μπόροβιτς.
Δύο χρόνια μετά, η αδελφή του Κωνσταντίνου, Βεατρίκη Μόμτση, μιλά στο Newsbombγια την απώλεια που παραμένει ζωντανή και για τον πόνο που, όπως λέει, δεν μειώθηκε με τον χρόνο.
«Δύο χρόνια μετά, ο πόνος δεν έχει φύγει· απλώς έχει αλλάξει μορφή. Υπάρχουν μέρες που είναι πιο ήσυχος και άλλες που επιστρέφει πιο δυνατός», τονίζει στο Newsbomb η αδελφή του Κωνσταντίνου Μόμτση και προσθέτει: «Αυτό που μου λείπει περισσότερο είναι η παρουσία του, η φωνή του, το γέλιο του, η αίσθηση ότι είναι εκεί και ζει τη ζωή στο έπακρο».
Όπως αναφέρει, ο δεσμός τους ήταν ιδιαίτερα δυνατός. «Με τον Κωνσταντίνο είχαμε έναν πολύ δυνατό δεσμό, σαν αδέλφια. Καταλαβαινόμασταν με μία μόνο ματιά. Μπορεί να ήμασταν διαφορετικοί χαρακτήρες, αλλά μεγαλώσαμε με τις ίδιες αξίες».
Ταυτόχρονα, η αδελφή του σκιέρ προσθέτει στο Newsbomb πως η απουσία του γίνεται αισθητή ακόμη και στις πιο απλές στιγμές της καθημερινότητας. «Υπάρχουν στιγμές που περιμένω να ακούσω στο τηλέφωνο το “έλα, κουκλίτσα μου” ή που θα ήθελα τη γνώμη και τη συμβουλή του», λέει χαρακτηριστικά. «Το πιο δύσκολο είναι ότι δεν θα ζήσουμε ποτέ ξανά μαζί κάτι καινούργιο».
Ιδιαίτερα επώδυνη είναι, όπως εξηγεί, η σκέψη όσων δεν πρόλαβαν να μοιραστούν. «Αυτό που πονάει περισσότερο είναι ότι δεν θα γνωρίσει ποτέ τον γιο μου. Δεν θα είναι ο θείος που θα λάτρευε τα παιδιά μου και που θα τα αγαπούσε με έναν μοναδικό τρόπο. Αυτό είναι κάτι που πονάει πολύ».
Στη συνέχεια, μιλώντας για τον χαρακτήρα του, περιγράφει τον Κωνσταντίνο Μόμτση ως έναν άνθρωπο με έντονη παρουσία. «Ο Κωνσταντίνος είχε καλή καρδιά. Με την παρουσία του φώτιζε τον χώρο και έκανε τους ανθρώπους να νιώθουν άνετα. Ήταν δοτικός, αυθεντικός και γεμάτος ζωή».
Αναφέρεται, επίσης, στα ενδιαφέροντά του και στην προσωπικότητά του. «Αγαπούσε τη φύση, τη μουσική, του άρεσε να δημιουργεί με τα χέρια του. Είχε έντονη άποψη και μιλούσε με ειλικρίνεια, χωρίς περιστροφές. Αυτή η ευθύτητα είναι κάτι που μας λείπει βαθιά».
Κλείνοντας, η Βεατρίκη Μόμτση ξεκαθαρίζει πως η απώλεια δεν ξεπερνιέται. «Η απώλεια δεν “διαχειρίζεται”. Μαθαίνεις απλώς να ζεις με αυτήν. Ο πόνος είναι η απόδειξη ότι υπήρξε κάποιος τόσο σημαντικός», καταλήγει. «Τον κρατάω μέσα μου σε κάθε ανάσα. Είναι ο τρόπος που η καρδιά μου λέει: “Σ’ αγαπώ και θα σ’ αγαπώ για πάντα”».
