Η Ελλάδα πρέπει να περάσει στην επίθεση στην Αφρική για να αντιμετωπίσει την Τουρκία, δηλώνει ο γνωστός Αμερικανός ειδικός Μ.Ρούμπιν, μιλώντας ουσιαστικά για το αυτονόητο, που η Αθήνα δεν εφάρμωσε ποτέ για παράδειγμα στην Λιβύη, πόσο μάλοον στην Σομαλία που προτείνει ο ίδιος.
Ο ειδικός από τις ΗΠΑ αναφέρει: "η Σομαλία έχει καταστεί γρήγορα η δεύτερη σημαντικότερη αποικία της Τουρκίας, μετά την κατεχόμενη βόρεια Κύπρο. Η Τουρκία ελέγχει το διεθνές αεροδρόμιο του Μογκαντίσου και διαχειρίζεται το λιμάνι της πόλης.
Η τουρκική τράπεζα Ziraat Katılım Bank έγινε η πρώτη ξένη τράπεζα που δραστηριοποιείται στη Σομαλία εδώ και μισό αιώνα. Το OYAK, το τουρκικό ταμείο συντάξεων των ενόπλων δυνάμεων, ίδρυσε εταιρεία με σκοπό να μονοπωλήσει τις άδειες αλιείας στα σομαλικά ύδατα.
Στις 7 Μαρτίου 2024, η σομαλική κυβέρνηση και η κρατική πετρελαϊκή εταιρεία της Τουρκίας υπέγραψαν συμφωνία καταμερισμού παραγωγής για τρία θαλάσσια οικόπεδα. Το ερευνητικό σκάφος Oruç Reis διεξήγαγε σεισμικές έρευνες και, τον Απρίλιο του 2026, το Çağrı Bey ξεκίνησε τη διάνοιξη της πρώτης γεώτρησης σε μεγάλο βάθος. Είτε πρόκειται για την αλιεία, το πετρέλαιο ή άλλους πόρους, η Τουρκία φέρεται να λαμβάνει το 30% των εσόδων από την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη της Σομαλίας, αν και το κείμενο της συμφωνίας δεν έχει δημοσιοποιηθεί.
Η Τουρκία χρησιμοποιεί επίσης τη Σομαλία ως βάση για τις φιλοδοξίες της να επεκτείνει την αποικιακή της επιρροή και σε άλλα μέρη της Αφρικής.
Στο πεδίο, οι Τούρκοι επέβαλαν μια συμφωνία που καλύπτει τρία οικόπεδα, συνολικής έκτασης 6.200 τετραγωνικών μιλίων.
Σύμφωνα με όσα διέρρευσαν, η Τουρκία λαμβάνει το 90% της παραγωγής, στο πλαίσιο μιας συμφωνίας που παρακάμπτει το κοινοβούλιο της Σομαλίας. Με απλά λόγια, η Τουρκία εκμεταλλεύεται πλέον τη Σομαλία κατά τρόπο παρόμοιο με τον τρόπο που οι Γάλλοι και οι Βέλγοι μεταχειρίζονταν τις αποικιακές τους κτήσεις. Ίσως γι' αυτό η Σομαλία φιλοξενεί πλέον τη μεγαλύτερη πρεσβεία της Τουρκίας, η οποία, με έκταση 860.000 τετραγωνικών ποδιών (περίπου 80.000 τ.μ.), είναι ελαφρώς μεγαλύτερη από το Παλάτι του Μπάκιγχαμ.
Η Τουρκία αντιμετωπίζει επίσης τη Σομαλία ως βάση για τις φιλοδοξίες της να επεκτείνει την αποικιακή της επιρροή και σε άλλα μέρη της Αφρικής. Το στρατόπεδο «TURKSOM»,μια βάση εκπαίδευσης κόστους 50 εκατομμυρίων δολαρίων, αποτελεί πλέον τη μεγαλύτερη βάση της Τουρκίας στο εξωτερικό.
Επιπλέον, η Τουρκία κατασκευάζει ένα «διαστημοδρόμιο», το οποίο θα μπορούσε να λειτουργεί και ως πεδίο δοκιμών πυραύλων.
Η Τουρκία εξοπλίζει όλο και περισσότερο σομαλικές πολιτοφυλακές —ή χρησιμοποιεί απευθείας τις δικές της δυνάμεις, για λογαριασμό της σομαλικής κυβέρνησης. Ήδη, η Τουρκία έχει αναπτύξει μη επανδρωμένα αεροσκάφη (drones) τύπου TB2 και Akıncı, ελικόπτερα ATAK, μαχητικά F-16, άρματα μάχης M48/M60, καθώς και στρατιωτική δύναμη που φτάνει τους 2.500 άνδρες.
Οι δημόσιες δηλώσεις του Σομαλού προέδρου έχουν οξύνει τις περιφερειακές εντάσεις, μετά την αναγνώριση της Σομαλιλάνδης από το Ισραήλ.
Είναι σημαντικό να κατανοήσουμε την έλλειψη νομιμοποίησης της τουρκικής παρουσίας. Σε αντίθεση με τη Σομαλιλάνδη, η Σομαλία αποτυγχάνει επανειλημμένα να διεξαγάγει εκλογές με βάση την αρχή «ένας άνθρωπος, μία ψήφος».
Αντ' αυτού, η διεθνής κοινότητα επιλέγει μερικές εκατοντάδες ηγέτες κοινοτήτων και φυλών, οι οποίοι με τη σειρά τους εκλέγουν τον πρόεδρο.
Ένα τέτοιο σύστημα είναι ευάλωτο στη διαφθορά, καθώς είναι εύκολο για εξωτερικές δυνάμεις να εξαγοράσουν ψήφους υπέρ των «πελατών» τους, όπως ο εν ενεργεία πρόεδρος Χασάν Σεΐχ Μαχμούντ. Στο Μογκαντίσου σήμερα, η διαφθορά είναι ακόμη πιο έντονη.
Η συνταγματική θητεία του Χασάν Σεΐχ Μαχμούντ έληξε στις 15 Μαΐου 2026,ημερομηνία που επιβεβαιώθηκε και από το Ανώτατο Δικαστήριο της Σομαλίας. Ωστόσο, η Τουρκία συνεχίζει να τον στηρίζει, απομονώνοντας ή αποκλείοντας όσους βουλευτές θέτουν δύσκολα ερωτήματα ή αρνούνται να λειτουργήσουν απλώς ως «σφραγίδα» επικύρωσης των αποφάσεών του.
Ουσιαστικά, ο πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και ο υπουργός Εξωτερικών Χακάν Φιντάν,πρώην επικεφαλής των υπηρεσιών πληροφοριών, επαναλαμβάνουν τη στρατηγική που εφάρμοσαν στη Λιβύη: στηρίζουν έναν ανίκανο, διεφθαρμένο και αντιδημοφιλή πολιτικό, του οποίου η πολιτική επιβίωση εξαρτάται αποκλειστικά από την Τουρκία.
Σε αντάλλαγμα, ο εκάστοτε πρωθυπουργός ή πρόεδρος παραμερίζει την εθνική κυριαρχία και πράττει ό,τι απαιτούν οι Τούρκοι «χειριστές» του. Οι Τούρκοι αξιωματούχοι εκτιμούν ότι το πέρασμα του χρόνου «ξεπλένει» την παρανομία ή —στην περίπτωση της Σομαλίας— την αντισυνταγματικότητα των ενεργειών τους.
Δυστυχώς, η ελληνική παθητικότητα επιτρέπει πολύ συχνά στην Τουρκία να υλοποιεί τη στρατηγική της χωρίς καμία αντίσταση. Η αμήχανη στάση των Ευρωπαίων,με τους δισταγμούς τους γύρω από την αναγνώριση και τις επενδύσεις, αποδείχθηκε ανεπαρκής μπροστά στην ενεργό εμπλοκή της Τουρκίας, με αποτέλεσμα οι αρχές της ανατολικής Λιβύης να επικυρώσουν την παράνομη συμφωνία Λιβύης-Τουρκίας για τις θαλάσσιες ζώνες.
Η Σομαλία ίσως να μην αποτελεί πρωταρχικό ελληνικό συμφέρον,αν και, θα μπορούσε να υποστηριχθεί πως κάθε παράκτιο κράτος με δυνατότητα να διαταράξει την ελληνική ναυτιλία θα έπρεπε να είναι, ωστόσο μια μικρή ελληνική επένδυση θα μπορούσε να ανακόψει τις τουρκικές φιλοδοξίες, να προκαλέσει υπερεπέκταση των τουρκικών στρατιωτικών δυνάμεων και να αυξήσει το κόστος της αποικιοκρατικής πολιτικής της Τουρκίας.
Η «αχίλλειος πτέρνα» της Τουρκίας έγκειται στο γεγονός ότι η Σομαλία λειτουργεί υπό ένα ομοσπονδιακό σύστημα, το οποίο κατοχυρώνει συνταγματικά τα δικαιώματα των κρατιδίων-μελών της. Το Πούντλαντ, το Τζουμπαλάντ, η Πολιτεία του Νοτιοδυτικού Τομέα (South West State) και άλλες οντότητες διαθέτουν το δικαίωμα να αυτοδιοικούνται σε τοπικό επίπεδο, με ελάχιστη παρέμβαση από το Μογκαντίσου. Αρχικά το Πούντλαντ και, πλέον, η Πολιτεία του Νοτιοδυτικού Τομέα έχουν απορρίψει τόσο τις υπερβάσεις εξουσίας του Μογκαντίσου όσο και τη στήριξη που παρέχει η Τουρκία σε αυτές.
Η έτερη «αχίλλειος πτέρνα» της Τουρκίας έγκειται στο γεγονός ότι η Σομαλία λειτουργεί υπό ένα ομοσπονδιακό σύστημα, το οποίο κατοχυρώνει συνταγματικά τα δικαιώματα των κρατιδίων-μελών της.
Δεδομένου ότι η Τουρκία φέρεται να αναπτύσσει μαχητικά F-16 για να πλήξει την Πολιτεία του Νοτιοδυτικού Τομέαενώ ίσως ετοιμάζεται να αποστείλει και δικά της τάγματα, αποτελούμενα από Σομαλούς που έχουν εκπαιδευτεί από την ίδια, καθώς και συμβούλους, η Ελλάδα οφείλει να συνδράμει τον νόμιμο Πρόεδρο της Πολιτείας του Νοτιοδυτικού Τομέα, Αμπντιαζίζ Χασάν Μοχamed Λαφταγκαρέεν (Abdiaziz Hassan Mohamed Laftagareen).
Αυτό δεν συνεπάγεται απαραίτητα την αποστολή ελληνικών στρατευμάτων· η Ελλάδα θα μπορούσε, ωστόσο, να εφοδιάσει τον Λαφταγκαρέεν με επαρκή οπλισμό, ώστε να εγκλωβίσει την Τουρκία σε μια παρατεταμένη εμπλοκή και να αυξήσει το κόστος της παρέμβασής της.
Επιπλέον, η Ελλάδα δεν χρειάζεται να ενεργήσει μόνη της. Η Αθήνα και το Ναϊρόμπι έχουν συνεργαστεί επιτυχώς στο παρελθόν και θα έπρεπε να ανανεώσουν τους επιχειρησιακούς τους δεσμούς. Παράλληλα, η Ελλάδα θα μπορούσε να συνεργαστεί απευθείας με το Πούντλαντ και τη Σομαλιλάνδη, παρέχοντας υποστήριξη στις αντίστοιχες ακτοφυλακές τους, ώστε να είναι σε θέση να υπερασπιστούν τα χωρικά τους ύδατα, ανεξάρτητα από τις φιλοδοξίες της Άγκυρας και του Μογκαντίσου.
Η Τουρκία ποντάρει στην αδράνεια των ανταγωνιστών και των αντιπάλων της. Εδώ και δεκαετίες, ο Ερντογάν καταφέρνει να διευρύνει την επιρροή του, απλώς επειδή αντιλήφθηκε ότι δεν θα αντιμετωπίσει καμία αντίσταση. Μπόρεσε, έτσι, να ασκήσει εκφοβισμό και να δωροδοκήσει με ελάχιστο κόστος.
Η ίδια λογική ισχύει και για την Ελλάδα: μια μικρή επένδυση στο Πούντλαντ ή στην Πολιτεία του Νοτιοδυτικού Τομέα της Σομαλίας θα μπορούσε να οδηγήσει σε πλήρη ακινητοποίηση τα σχέδια της Τουρκίας στη χώρα".