Στους διαδρόμους του Στρασβούργου και των Βρυξελλών, η λέξη «υποκρισία» έχει αναχθεί πλέον σε υψηλή διπλωματία. Η συζήτηση στην Ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για την ετήσια έκθεση της Τουρκίας εξελίχθηκε σε ένα μνημείο πολιτικής σχιζοφρένειας: Από τη μία τα ευχολόγια για το κράτος δικαίου και από την άλλη τα στυγνά, δισεκατομμυριούχα γεωπολιτικά και εξοπλιστικά συμφέροντα.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Στέλνουμε φρεγάτα και τον «Προμηθέα» στο ναρκοπέδιο του Ορμούζ
Ο εισηγητής της έκθεσης, Νάτσο Σάντσεζ Αμόρ, είπε τα πράγματα με το όνομά τους, βαφτίζοντας ξεκάθαρα την Τουρκία ως μια «αυταρχική χώρα». Η ενταξιακή διαδικασία παραμένει —ορθώς— στον «καταψύκτη» από το 2018. Ωστόσο, ακριβώς μετά το διπλωματικό «μαστίγιο», ήρθε το πατροπαράδοτο ευρωπαϊκό «καρότο».
Η Ευρωπαία Επίτροπος για τη Διεύρυνση, Μάρτα Κος, αφού εξέφρασε την... ανησυχία της για τα ανθρώπινα δικαιώματα, έριξε τη βόμβα του πραγματισμού: Η ΕΕ έχει στρατηγικό συμφέρον να συνεργαστεί με την Άγκυρα σε μεταναστευτικό και Τελωνειακή Ένωση. Με απλά λόγια: Σας καταδικάζουμε πολιτικά, αλλά θέλουμε τα λεφτά και τις αγορές σας.
Κυπριακή οργή: «Κατέχουν ευρωπαϊκό έδαφος και τους επιβραβεύετε;»
Η διγλωσσία της ευρωπαϊκής ηγεσίας προκάλεσε την απόλυτη —και δικαιολογημένη— έκρηξη των Κύπριων ευρωβουλευτών (Φουρλάς, Χατζηπαντέλα, Μαυρίδης, Γεωργίου). Η κριτική τους χτύπησε στον πυρήνα της ευρωπαϊκής αδυναμίας.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Ο διπλός εκβιασμός του Τραμπ και η οργή του Τελ Αβίβ
Πώς είναι δυνατόν, σε ένα κείμενο που αναγνωρίζει τη δημοκρατική διολίσθηση του Ερντογάν και το τορπίλισμα του ΟΗΕ από τον Χακάν Φιντάν (ο οποίος απαιτεί ωμά λύση δύο κρατών), η Ευρώπη να «μασάει τα λόγια της»; Η Λευκωσία κατήγγειλε ευθέως τον παραλογισμό του να προσφέρονται στο πιάτο της Άγκυρας αναβαθμισμένες εμπορικές σχέσεις και ρόλος στο τραπέζι της Ευρωάμυνας, τη στιγμή που οι τουρκικές μπότες πατάνε παράνομα ευρωπαϊκό έδαφος στην Κύπρο. Η επιβράβευση του εισβολέα σε όλο της το μεγαλείο.
Ελληνικά πυρά: Τα Eurofighter, το Casus Belli και οι μπίζνες
Τη σκυτάλη της σφοδρής κριτικής πήραν οι Έλληνες ευρωβουλευτές, φέρνοντας την Ολομέλεια αντιμέτωπη με τη σκληρή στρατιωτική πραγματικότητα του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου.
Η πολιτική του κατευνασμού έχει χρεοκοπήσει. Οι Έλληνες εκπρόσωποι έβαλαν στο κάδρο το επιθετικό δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας» και το ενεργό Casus Belli (αιτία πολέμου) εναντίον της Ελλάδας, ζητώντας από την Ευρώπη να σταματήσει να εθελοτυφλεί.
Το μεγαλύτερο «καρφί», ωστόσο, αφορούσε την ωμή υποκρισία των ίδιων των κρατών-μελών. Την ώρα που το Ευρωκοινοβούλιο ψηφίζει ψηφίσματα καταδίκης, ισχυρές ευρωπαϊκές χώρες βρίσκονται σε εξοπλιστικά παζάρια με την Άγκυρα. Η επικείμενη πώληση των μαχητικών Eurofighter στην Τουρκία αποδεικνύει περίτρανα ότι, όταν μιλάει η βιομηχανία όπλων και τα δισεκατομμύρια, οι ευαισθησίες περί «ευρωπαϊκής αλληλεγγύης» και προστασίας των συνόρων (τουλάχιστον των ελληνικών) πάνε απλώς περίπατο.
Αν η Ευρώπη θέλει να την παίρνουν στα σοβαρά, δεν μπορεί να καταδικάζει τον αυταρχισμό το πρωί και να του πουλάει μαχητικά αεροσκάφη το απόγευμα.
