Τις τελευταίες εβδομάδες τα μέσα ενημέρωσης έχουν γεμίσει με αναλύσεις για τον λαγοκέφαλο και την επέλαση των ξενικών ειδών. Η ιστορία αυτή πουλάει εύκολα τον φόβο και εξυπηρετεί εξαιρετικά όσους ψάχνουν μια βολική δικαιολογία για την υποβάθμιση του θαλάσσιου περιβάλλοντος. Η πραγματικότητα ωστόσο δεν κρύβεται πίσω από κροκοδείλια δάκρυα και φθηνές υπεκφυγές. Η ζημιά δεν ξεκίνησε από τη Διώρυγα του Σουέζ αλλά από τη δική μας διαχρονική απληστία.
Ο φυσικός ρυθμιστής και τα δίχτυα της ντροπής
Η φύση λειτουργεί πάντα με τους δικούς της αλάνθαστους μηχανισμούς ισορροπίας. Στην περίπτωση του τοξικού εισβολέα ο απόλυτος ρυθμιστής ακούει στο όνομα Καρέτα Καρέτα. Η θαλάσσια χελώνα διαθέτει πανίσχυρα σαγόνια ικανά να συνθλίψουν τον λαγοκέφαλο και έναν οργανισμό που αντέχει πλήρως την περιβόητη τοξίνη του. Αποτελεί τη φυσική ασπίδα της Μεσογείου απέναντι στην ανεξέλεγκτη εξάπλωση του είδους.
Αντί να προστατεύσουμε αυτόν τον πολύτιμο σύμμαχο τον εξολοθρεύουμε συστηματικά με κάθε διαθέσιμο μέσο. Οι χελώνες πνίγονται μαζικά στα δίχτυα της αλόγιστης υπεραλίευσης ή καταλήγουν νεκρές από χτυπήματα ταχύπλοων σκαφών. Ταυτόχρονα η άναρχη τουριστική ανάπτυξη καταστρέφει τις παραλίες ωοτοκίας τους μετατρέποντας τον βιότοπό τους σε ένα απέραντο πάρκινγκ από ξαπλώστρες. Διαλύουμε τον μοναδικό φυσικό θηρευτή και μετά αναρωτιόμαστε υποκριτικά γιατί γεμίζουν οι θάλασσές μας με ανεπιθύμητα ψάρια.
Το πάρτι του μπετόν βγάζει τον λογαριασμό
Ο λαγοκέφαλος δεν έχτισε αυθαίρετα πάνω στο κύμα ούτε άδειασε τον γόνο με παράνομες τράτες πριν προλάβουν τα μικρά ψάρια να αναπαραχθούν. Η δική μας ανεξέλεγκτη δόμηση στα νησιά αλλοιώνει βάναυσα το παραδοσιακό τοπίο. Η ανεπαρκής διαχείριση των απορριμμάτων και των λυμάτων βάζει την τελική υπογραφή στην απόλυτη οικολογική χρεοκοπία.
Η προστασία των ακτών μας απαιτεί γενναίες αποφάσεις άμεσα και ανοιχτή σύγκρουση με τα κακώς κείμενα. Το να δείχνουμε με το δάχτυλο τα ξενικά είδη προσφέρει απλώς ένα τέλειο άλλοθι στους εργολάβους της περιβαλλοντικής καταστροφής. Το οικοσύστημα της πατρίδας μας θα σωθεί μόνο αν αντιμετωπίσουμε την αλήθεια κατάματα σταματώντας επιτέλους να πριονίζουμε το κλαδί πάνω στο οποίο καθόμαστε.
