Kαι σε αυτό το επίπεδο, το ανασταλτικό δηλαδή κομμάτι, τα πήγε πολύ καλά, προκαλώντας τον εγκλωβισμό της ΑΕΚ και στα ενενήντα λεπτά του παιχνιδιού, αφού μετά βίας η Ένωση μπόρεσε να δημιουργήσει δύο-τρεις καλές φάσεις.
H AEK παρατάχτηκε με 1-4-2-3-1 και ο Παναθηναϊκός σε φάση άμυνας με 1-5-4-1, σχηματισμός που σε φάση επίθεσης γίνονταν προσπάθεια να μετατραπεί σε 1-3-5-2. Η Ένωση αγωνίστηκε με ενδεκάδα όπου όλη την εβδομάδα βλέπαμε και παρακολουθούσαμε πως έχει αρκετά ερωτηματικά ως προς την ετοιμότητα κάποιων ποδοσφαιριστών λόγω των προβλημάτων που είχαν.
Μπόρεσαν μεν να συμμετάσχουν έστω και αν δεν ήταν 100% έτοιμοι, αλλά είδαμε πως ο Τσιγκρίνσκι δεν κατάφερε να βγάλει καν το πρώτο μέρος, κάτι το οποίο πάντως στην εξέλιξη του παιχνιδιού δεν κόστισε (χειρότερα) στην ΑΕΚ, αφού και ο Παναθηναϊκός επιθετικά, αν εξαιρέσουμε το τετ-α-τετ του Μακέντα στο πρώτο ημίχρονο, δεν ανησύχησε σε καμία περίπτωση τον Μπάρκα.
Η ΑΕΚ και στα ενενήντα λεπτά παρουσίασε σοβαρό πρόβλημα ανάπτυξης παιχνιδιού. Μπλοκαρίστηκε σχετικά εύκολα από τον Παναθηναϊκό. Νευρικό εκατέρωθεν ματς, κάκιστο ποιοτικά, χωρίς ηρεμία, με πάρα πολλά λάθη στις επιλογές και στο κράτημα της μπάλας. Παρά ταύτα, αυτό που ήθελε ο Παναθηναϊκός, εκεί που εστίασε βάσει του σχηματισμού του, ήταν να μην επιτρέψει στην ΑΕΚ να δημιουργήσει προβλήματα από τον άξονα.
Σε αυτό βέβαια βοήθησε πολύ το γεγονός πως στο κέντρο της ΑΕΚ αγωνίστηκαν δύο παίκτες ανάλογων χαρακτηριστικών, ο Σιμόες και ο Γαναλόπουλος, οι οποίοι δημιουργικά δεν μπορούν να προσφέρουν. Έτσι, εύλογα, ο Παναθηναϊκός κλείνοντας τον άξονα οδηγούσε την ΑΕΚ σε παιχνίδι από τα άκρα και εκεί, πάλι, οι «πράσινοι» ήταν άκρως αποτελεσματικοί.
Πρώτα κλείνοντας την πάσα προς τον Γκάλο από τα δεξιά και συνέχεια οδηγώντας το παιχνίδι της ΑΕΚ προς τον (κατ’ ανάγκη) αριστερό μπακ Μπακάκη, όπου πάντα όμως υπήρχε η πρόβλεψη να μην δημιουργηθεί από τα ανεβάσματα του υπεραριθμία. Κάτι που επιτεύχθηκε με προσωπικό ουσιαστικά μαρκάρισμα του Κάτσε στον Μπακάκη, στερώντας του τα ανεβάσματα και έτσι πρακτικά να ακυρώσει και την συγκεκριμένη, επιθετική, επιλογή της ΑΕΚ.
Με καλές αλληλοκαλύψεις ανασταλτικά, τον Γιόχανσον στον Μπακασέτα, τον Κουλιμπαλί στον Λιβάγια, τον Οικονόμου στον Πόνσε, τον Κολοβέτσιο ελεύθερο να καλύπτει όποια τρύπα δημιουργούνταν, στο κέντρο, Δώνη και Κουρμπέλη να κρατάνε σωστά τις θέσεις τους, ο Παναθηναϊκός, έτσι, λειτουργώντας πολύ σωστά ανασταλτικά, ο Παναθηναϊκός δεν είχε προβλήματα στο να πάει το ματς ακριβώς εκεί που το ήθελε.
Δηλαδή, πρακτικά, ο Λιβάγια να τραβιέται στα άκρα, χωρίς να παίζει όπως και εκεί που ήθελε, ο Μπακασέτας να παίζει συνεχώς με αντίθετο πόδι και χωρίς προωθητικό παιχνίδι, ο Μπογέ να μην μπορεί επίσης να τα βγάλει πέρα με τον Ινσούα. Ο μόνος που προσπαθούσε να κάνει κάτι, σε μια – δυο περιπτώσεις, ήταν ο Πόνσε απέναντι στον Οικονόμου, αλλά όχι κάτι το συγκλονιστικό, απλώς έκανε κάτι περισσότερο επιθετικά από τους συμπαίκτες του.
H αλλαγή Κρστίσιτς αντί του Μπογέ, ήταν μια εμφανής προσπάθεια του Χιμένεθ να δώσει παιχνίδι από τον άξονα στην ομάδα του, αλλά και αυτό, ακυρώθηκε από την ανασταλτική συμπεριφορά του Παναθηναϊκού με αποτέλεσμα και ο Σέρβος να μην μπορέσει να δώσει κάτι το έξτρα, ενώ και η τελευταία αλλαγή, του Αλεφ με τον Γαλανόπουλο, επίσης, δεν προσέφερε τίποτα στην ΑΕΚ.
Γενικά, η ΑΕΚ δεν πήρε τίποτα από αυτό το παιχνίδι, εγκλωβίστηκε και αντιμετωπίστηκε εύκολα από τον Παναθηναϊκό, δεν πήρε τίποτα από τις ατομικές ενέργειες (όσες τουλάχιστον επιχειρήθηκαν) του Πόνσε και του Λιβάγια, απολύτως τίποτα από τους υπόλοιπους, σε καμία περίπτωση δεν μπόρεσε να ανεβάσει τους ακραίους της μπακ, να τους εντάξει στο παιχνίδι, δεν υπήρχε κίνηση, ειδικά από τους επιθετικούς, δεν αξιοποίησε καμία από τις πολλές στατικές φάσεις του παιχνιδιού (για ακόμη μια φορά), δεν υπήρχε – κυρίως – η παραμικρή δυνατότητα από τους χαφ για να φτιάξουν φάσεις και έτσι, μοιραία, το ματς εξελίχτηκε και ολοκληρώθηκε όπως ακριβώς είχε σχεδιάσει και ήθελε ο Παναθηναϊκός.
Οι δηλώσεις του Δώνη ήταν απολύτως ενδεικτικές για το τι ήθελε να κάνει η ομάδα του. Απολύτως κατανοητές, αφού ο Παναθηναϊκός – το γνωρίζουν και οι άνθρωποι του – δεν είναι αυτή την στιγμή η ομάδα του 1ου γύρου και συνεπώς γνωρίζοντας πως από ένα τέτοιο παιχνίδι, σε μια τέτοια κατάσταση, έστω και ο ένας βαθμός θα είναι κάτι θετικό (πάντα λαμβάνοντας υπ’ όψιν την αγωνιστική κατάσταση της ομάδας του) δεν θέλησε να ρισκάρει – δεν είχε άλλωστε και τη δυνατότητα να κάνει και πολλά περισσότερα πράγματα – να χτυπήσει το παιχνίδι, διεκδικώντας κάτι περισσότερο από την ισοπαλία.
Από την άλλη, οι δηλώσεις του Χιμένεθ ανέδειξαν για ακόμη μια φορά το πρόβλημα με τους τραυματίες και το ότι κάτι δεν πάει καλά στο συγκεκριμένο κομμάτι. Από εκεί και πέρα, αναφορικά με την κατάσταση στην οποία βρίσκονται οι ποδοσφαιριστές της ΑΕΚ, αν θέλουν δηλαδή ή μπορούν να δώσουν περισσότερα, προσωπικά, δεν το ασπάζομαι, διότι αυτό το οποίο διέκρινα είναι πως σε αυτό που η ΑΕΚ ζητούσε από το παιχνίδι – να πιέσει δηλαδή τον Παναθηναϊκό, να δημιουργήσει φάσεις και να είναι επιθετική - δεν βοηθήθηκε από τον προπονητή της .
Κάτι που κυρίως φάνηκε από τους δύο κεντρικούς μέσους που επέλεξε. Πολύ καλοί αμφότεροι ανασταλτικά, «λίγοι» όμως δημιουργικά. Και αυτό, παίζοντας εντός έδρας, κόντρα σε μια ομάδα που δεν είναι σε καλή κατάσταση και είναι ξεκάθαρος ο τρόπος που θα προσεγγίσει το παιχνίδι, δεν επιδίωξε να έχει παίκτες δημιουργικούς, με οδήγημα μπάλας, με ατομική ενέργεια, ώστε να μπορέσουν να προσφέρουν περισσότερες επιλογές και ευκαιρίες σπάζοντας την αμυντική λειτουργία του Παναθηναϊκού.
Και έτσι, για ακόμη μια φορά φέτος, η ΑΕΚ προβλημάτισε παρά πολύ με την έλλειψη δημιουργίας στο παιχνίδι της. Δημιουργία που πλέον είναι ξεκάθαρο πως κυρίως βασίζεται στις ατομικές εμπνεύσεις και όχι σε κάτι οργανωμένο, σε δουλεμένο τρόπο παιχνιδιού, που θα της επιτρέψει να φτάνει ορθολογικά στην αντίπαλη εστία.
