Kαι να λοιπόν που ξημέρωσε μια μέρα πολύ διαφορετική σε σχέση με το πως την περιμέναμε. Και δεν θα πω οι περισσότεροι, αλλά... ΟΛΟΙ. Βλέπετε όχι τόσο το αποτέλεσμα, όσο κυρίως η εικόνα και οι αμέτρητες “στιγμές” που γεννήθηκαν στην Ξάνθη είναι στοιχεία που σε κάνουν να το δεις διαφορετικά το όλο πράγμα. Όση πίκρα κι αν κουβαλάς μέσα σου, όσο κι αν λες “δεν αντέχω άλλο, δεν μπορώ να το ζω από κοντά”, το αίμα νερό δεν γίνεται...
Είναι αυτό δηλαδή που λέμε και στον τίτλο καθώς τα παιδιά αυτά δεν μπορεί να μην τα βάλεις στην καρδιά σου. Να μην τα στηρίξεις, να μην τα προστατεύσεις. Στις χαρές, μα και στις λύπες. Διότι θα έρθουν κι αυτές και εκεί είναι που θα σε χρειαστούν ακόμη περισσότερο. Η τρομερή γκολάρα του Μπουζούκη, το κλάμα του Εμμανουηλίδη, η πατρική αγκαλιά του Δώνη στα... παιδιά του, η τρέλα του “όλοι για έναν και ένας για όλους”, οι selfies στα αποδυτήρια, το πέταλο που κάποιους πονάει να “χορεύει” πάνω – κάτω, οι... Σιδηρόπουλοι και τόσα άλλα ακόμη.
Ξέρω, όπως θα ξέρετε και εσείς, ένα σωρό Παναθηναϊκούς “άρρωστους” με την ομάδα που δεν ήθελαν να ανοίξουν ούτε την τηλεόραση. Και μην μπερδεύεστε, δεν μιλάω ούτε για “πανηγυρτζίδες”, ούτε για επαναστάτες του... “να μαζευτούμε, να... πάτε”! Στέκομαι σε ανθρώπους που πραγματικά η ζωή τους όλη είναι το τριφύλλι, όμως κόντευαν να αδειάσουν με όσα έχουμε ζήσει και με τον πάτο του βαρελιού που καθημερινά ξύνουμε. Που τους άνοιγαν το καλοκαίρι στις διακοπές κουβέντες για την ομάδα, κουνούσαν το κεφάλι και απαντούσαν “τι άλλα, εσύ όλα καλά;”...
Όλοι αυτοί λοιπόν - και πόσοι άλλοι - είδαν καμιά δεκαριά φορές ο καθένας στο youtube την φωτοβολίδα του Μπουζούκαρου και φυσικά... ΗΔΗ ακύρωσαν ότι είχαν για το ερχόμενο Σάββατο. Είναι και πάλι όλη την ώρα “μέσα” στα sites και βεβαίως ετοιμάζονται για ΟΑΚΑ και Λαμία. Περιμέναμε ότι κάποια στιγμή μέσα στη σεζόν ίσως συμβεί, να που έγινε με το καλημέρα.
Λέγαμε και τις προάλλες ότι τα πρώτα βήματα πρέπει να είναι δύο. Να περαστούν η πίστη και η νοοτροπία του Νταμπίζα και του Δώνη στους άμαθους σε συνθήκες τέτοιες πίεσης πιτσιρικάδες, ώστε αυτοί να πατήσουν γερά στα πόδια τους και σιγά – σιγά να κερδίζουν ξανά όλο και περισσότερο κομμάτι του μουδιασμένου κόσμου. Μπράβο σε όλους λοιπόν που κατάφεραν τα βήματα αυτά να γίνουν τόσο γρήγορα, να μας κάνουν να χαμογελάσουμε, να ξεχαστούμε και να ασχοληθούμε ξανά.
Διότι δεν είναι απλά οι τρεις βαθμοί. ΟΚ, αυτούς τους είχες ανάγκη και το Σάββατο οφείλεις να σβήσεις εντελώς την περσινή “πιστολιά” του Αλαφούζου και να μηδενίσεις το κοντέρ. Το μεγαλύτερο κέρδος είναι ότι επανήλθε στην ατζέντα και στις συζητήσεις των Παναθηναϊκών η ομάδα και το ίδιο το ποδόσφαιρο. Πολύ πιο γρήγορα απ' ότι περίμεναν ακόμη και οι ίδιοι οι άνθρωποι που δούλεψαν σκληρά για το αποτέλεσμα αυτό. Ο Νταμπίζας, ο Δώνης, ο Μητσάρας, ο Γρηγόρης και όλοι οι υπόλοιποι. Μικροί και μεγάλοι.
Εννοείται πως τα προβλήματα δεν λύθηκαν και δεν μπορούν να λυθούν έτσι απλά. Εδώ είναι και παραμένουν, μαζί με τις γνωστές φάτσες που εξακολουθούν να ζουν το όνειρό τους, την ώρα του εφιάλτη για κάθε πραγματικό Παναθηναϊκό. ΚΑΝΕΙΣ δεν τους ξεχνάει, κανείς δεν τους θεωρεί πια κομμάτι του συλλόγου για τους γνωστούς και μη εξαιρετέους λόγους, που δεν υπάρχει λόγος να αναλυθούν ξανά.
Επίσης, ασφαλώς και δεν πάει για πρωταθλητισμό το τριφύλλι επειδή κέρδισε στην Ξάνθη. Ούτε φυσικά και θα πήγαινε για φούντο αν έχανε. Εντάξει, μην τρελαθούμε κιόλας... Σαφώς και το ρόστερ έχει τεράστιες ελλείψεις και δεν είναι επιπέδου “κανονικού Παναθηναϊκού”, αλλά δεν είναι ούτε για πέταμα, ούτε για χλευασμό. Δείτε πχ ποιους είχε η ΑΕΚ που πολλοί επικαλούνται όταν έπεσε και θα καταλάβετε αφενός... γιατί έπεσε και αφετέρου ότι είναι από μόνη της αστεία όλη αυτή η κουβέντα.
Το ζητούμενο είναι - και ενώ βρίσκεται προ των πυλών μια αλλαγή στο ιδιοκτησιακό - μέσα από τις στάχτες να σωθεί ότι σώζεται, να βγει κάτι καλό. Υπάρχει άφθονο ταλέντο στα συγκεκριμένα παιδιά, έχει ειπωθεί ξανά αυτό, όμως οι απίστευτες συνθήκες που επέβαλε στο σύλλογο ο μεγαλομέτοχος όσο εύκολα τους δίνει την ευκαιρία που υπό άλλες συνθήκες δεν θα είχαν,άλλο τόσο εύκολα μπορεί και να τα κάψει.
Μεγαλύτερο όπλο και ασπίδα σε αυτή την κατάσταση θα ξαναπώ ότι είναι η παρουσία του Νταμπίζα και του Δώνη, δυο ανθρώπων που ξέρουν τι πρέπει να κάνουν ώστε η φετινή ομάδα να μην είναι μιας χρήσεως, δυο ανθρώπων που είναι μανούλες στην διαχείριση. Για τον Νίκο το ξέρω απ' έξω και ανακατωτά, για τον Γιώργο ρώτησα από νωρίς και έμαθα και... πείστηκα. Συνεχίζουμε λοιπόν χωρίς πολλά λόγια και όπου μας έβγαλε. Με την στόχευση φυσικά όλων να παραμένει στην ΑΛΛΑΓΗ.
Sdna.gr
