Η κυβέρνηση και ο Αλέξης Τσίπρας κινούνται χωρίς πυξίδα παρασύροντας την Ελλάδα και τους πολίτες της σε δύσκολα μονοπάτια όταν οι ίδιοι λένε «βγήκαμε στο ξέφωτο». Τη μία είναι με την Ευρωπαϊκή Ένωση και εκθειάζουν την Άνγκελα Μέρκελ, την άλλη βρίζουν τον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε. Τη μία χρησιμοποιούν τις εκθέσεις του ΔΝΤ για να επιχειρηματολογήσουν και την άλλη επικρίνουν σφόδρα το Ταμείο.
Τί απ' όλα αυτά ισχύει; Την απάντηση μάλλον ούτε ο Α. Τσίπρας δεν μπορεί να την δώσει. Χθες στη συνεδρίαση της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ ενημερώνοντας τους βουλευτές του για τις διαπραγματεύσεις όσον αφορά στη δεύτερη αξιολόγηση φέρεται να τόνισε πώς η κυβέρνηση έχει εφαρμόσει τη συμφωνία του Αυγούστου του 2015 και το ίδιο περιμένει και από τους θεσμούς.
Συνεχίζοντας σημείωσε ότι το ΔΝΤ οφείλει να επιμείνει με παρρησία στη θέση του για πρωτογενή πλεονάσματα 1,5% μετά τη λήξη του προγράμματος, και όχι να πιέζει για πρόσθετα μέτρα λιτότητας. «Σε μια περίοδο γενικευμένης αβεβαιότητας για την Ευρώπη, η σταθεροποίηση της ελληνικής οικονομίας και η ανάπτυξή της δεν μπορούν να συμβαδίσουν με τη νομοθέτηση νέων μέτρων που θα ισχύσουν μετά το 2018» πρόσθεσε.
Ανάθεμα και καταλαβαίνει κανείς τι θέλει ο κ. Τσίπρας και οι υπουργοί του. Αυτοί δεν είναι που χειροκρότησαν την απόφαση του Eurogroup της 5ης Δεκεμβρίου για τη λήψη βραχυπρόθεσμων μέτρων με στόχο τη μείωση του χρέους, τα οποία συνοδεύονταν ωστόσο με 3,5% πρωτογενές πλεόνασμα για τα επόμενα δύο χρόνια και ίσως και για ακόμη μία δεκαετία;
Πώς τώρα ζητούν από το ΔΝΤ να επιμείνει στα πρωτογενή πλεονάσματα του 1,5% έτσι ώστε το χρέος να είναι βιώσιμο και να μπει η ελληνική οικονομία σε ανάπτυξη όταν το Ταμείο έχει προειδοποιήσει την ελληνική κυβέρνηση πώς το 3,5% δεν βγαίνει παρά μόνο με σκληρή λιτότητα. Οι τεχνοκράτες λοιπόν του ΔΝΤ έρχονται τώρα και ζητούν νέα μέτρα προκειμένου να επιτευχθούν οι στόχοι που συμφώνησε η κυβέρνηση του κ. Τσίπρα.
Θα πρέπει να επιλέξουν εκεί στο Μέγαρο Μαξίμου με ποιόν είναι και τι πραγματικά θέλουν να κάνουν. Εκτός και αν μαζί με τους Έλληνες πολίτες ο πρωθυπουργός κοροϊδεύει και τους βουλευτές του. Κι αυτό γιατί όντως η ελληνική πλευρά εξετάζει με τους δανειστές πρόσθετα μέτρα για μετά το 2019, ανεξάρτητα αν ο κ. Τσίπρας δήλωσε χθες πώς δεν πρόκειται να ληφθούν.
Δεν πρόκειται να ληφθούν γιατί θα κληθεί να τα ψηφίσει η επόμενη κυβέρνηση και αυτή μπορεί να μην είναι η το ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Άρα μετατίθεται το πρόβλημα όπως ακριβώς συμβαίνει και με το χρέος για το οποίο επίσης πανηγυρίζει η κυβέρνηση. Αν δεν υπάρξει «κούρεμα» του χρέους απλά δεν πρόκειται να καταστεί βιώσιμο και να μειωθεί ποτέ. Δεν είναι δυνατόν να συμβεί αυτό όταν μειώνεται συνεχώς το ΑΕΠ.
Τι ακριβώς λοιπόν θα ζητήσει ο κ. Τσίπρας από την Άνγκελα Μέρκελ που θα την συναντήσει στο Βερολίνο την Παρασκευή; Να κλείσει πολιτικά η δεύτερη αξιολόγηση. Ε και; Τι σημαίνει αυτό και κυρίως με τι κόστος για τους Έλληνες πολίτες.
Θα πρέπει δε το Μέγαρο Μαξίμου να δώσει πειστικές απαντήσεις στις βολές που εκτόξευσε ο Πολ Τόμσεν του ΔΝΤ. «Εμείς δεν απαιτούμε λιτότητα, αλλά αντίθετα όταν η κυβέρνηση συμφώνησε με τους Ευρωπαίους σε πλεονάσματα 3,5% το Ταμείο είχε προειδοποιήσει ότι αυτό θα δημιουργούσε λιτότητα και όχι ανάκαμψη» σημειώνει και προσθέτει: «Αν η Ελλάδα συμφωνεί με τους Ευρωπαίους σε φιλόδοξους δημοσιονομικούς στόχους, μην κατακρίνετε το ΔΝΤ ότι αυτό επιμένει στη λιτότητα».
Στο κοινό άρθρο του με τον επικεφαλής έρευνας του Ταμείου, Μωρίς Όμπστφέλντ, ο Πόλ Τόμσεν χαρακτηρίζει τον ελληνικό προϋπολογισμό «αντιαναπτυξιακό και άδικο» και ζητά μεταρρυθμίσεις ώστε το όφελος που θα προκύψει να δώσει «χώρο» για αύξηση δαπανών και μείωση φόρων.
Όπως χαρακτηριστικά αναφέρουν επίσης δεν «πιστεύουμε ότι η Ελλάδα μπορεί να φτάσει κοντά στη διατήρηση ακόμη και ενός ήπιου πρωτογενούς πλεονάσματος και στην επίτευξη του φιλόδοξου μακροπρόθεσμου αναπτυξιακού στόχου της χωρίς τη ριζική αναδιάρθρωση του δημόσιου τομέα. Σημειώνουν δε ότι είναι απαραίτητο να προχωρήσει η Ελλάδα σε μεταρρυθμίσεις στη δομή των φόρων και των δαπανών.
Έδωσε η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα το δικαίωμα στον καθ' έναν να μας κουνάει το δάκτυλο και να πειραματίζεται στην πλάτες μας, όπως συμβαίνει εδώ και περίπου έξι χρόνια.
