Μια απόφαση που προκαλεί βαθύτατη οργή και εγείρει σοβαρότατα ερωτήματα για τις πραγματικές προθέσεις της Άγκυρας, έλαβε χώρα στην Τραπεζούντα.
Οι τουρκικές αρχές αποφάσισαν να κλείσουν αιφνιδιαστικά την ιστορική Μονή Παναγίας Σουμελά –το απόλυτο σημείο αναφοράς του Ποντιακού Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας– από τις 8 έως τις 16 Ιουνίου 2026, προβάλλοντας ως δικαιολογία εργασίες «συντήρησης και επισκευής».
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Ετοιμάζουν σοβαρή πρόκληση: Τι δήλωσε με περίσσεια αλαζονεία ο CEO της τουρκικής Aselsan για την Αθήνα;
Το γεγονός ότι ένας από τους κορυφαίους θρησκευτικούς και ιστορικούς προορισμούς σφραγίζεται χωρίς καμία προειδοποίηση, προκαλεί σφοδρές αντιδράσεις. Δεν πρόκειται απλώς για ένα διαχειριστικό ζήτημα, αλλά για μια ενέργεια που χτυπά ευθέως χιλιάδες προσκυνητές οι οποίοι είχαν προγραμματίσει το ταξίδι τους στα ιερά χώματα του Πόντου.
Αμέλεια ή εσκεμμένη και μεθοδευμένη πρόκληση;
Το σημείο που πυροδοτεί την αγανάκτηση είναι ο χρονισμός. Γιατί ένα κράτος που διαρκώς διαφημίζει την «τουριστική του ανάπτυξη» επιλέγει να κλείσει το πιο ισχυρό του χαρτί στην περιοχή της Τραπεζούντας ακριβώς στην έναρξη της τουριστικής σεζόν;
Τα ερωτήματα που προκύπτουν είναι αμείλικτα:
Γιατί τώρα; Οι εργασίες συντήρησης σε ένα τόσο κρίσιμο μνημείο θα μπορούσαν κάλλιστα να είχαν προγραμματιστεί μέσα στον βαρύ χειμώνα, όταν η επισκεψιμότητα στο όρος Μελά είναι ελάχιστη.
Σκοπιμότητα: Τοπικοί κύκλοι –όπως το δίκτυο Pontos Voice– κάνουν λόγο για «σοβαρή αμέλεια», ωστόσο η πρακτική του τουρκικού κράτους ιστορικά δείχνει ότι σπάνια αφήνει τέτοια ζητήματα στην τύχη. Αποτελεί πάγια τακτική η δημιουργία εμποδίων όποτε το ελληνικό και ορθόδοξο στοιχείο αναμένεται να δώσει δυναμικό «παρών».
Ψυχολογικός πόλεμος: Η απόφαση να κλείσει η Μονή τον Ιούνιο, την περίοδο που οδεύουμε προς το καλοκαίρι και αυξάνονται τα προσκυνηματικά ταξίδια, λειτουργεί αποτρεπτικά, υποβαθμίζοντας την ιστορική σημασία του μνημείου.
Ασέβεια απέναντι στην Ιστορία
Η Μονή Σουμελά δεν είναι απλώς ένας «τουριστικός προορισμός» σε έναν τουρκικό χάρτη. Είναι η καρδιά, ο πόνος και η ιστορική μνήμη του Ποντιακού Ελληνισμού. Η αδυναμία –ή η εσκεμμένη άρνηση– των τουρκικών αρχών να σεβαστούν τους χιλιάδες επισκέπτες και την ιερότητα του χώρου, δείχνει μια πρωτοφανή προχειρότητα που αγγίζει τα όρια της ύβρεως.
Όταν πρόκειται για την Παναγία Σουμελά, τα «λάθη προγραμματισμού» πολύ συχνά κρύβουν σκοπιμότητες. Είναι ξεκάθαρο πως πρόκειται για μια ευθεία προσβολή απέναντι στην ιστορία και μια ακόμη υπενθύμιση του πώς η γείτονα αντιμετωπίζει τα ανεκτίμητα μνημεία της Ορθοδοξίας.
