Ο Ερντογάν κουρελιάζει τη Συνθήκη της Λωζάνης στη Συρία – Η διεθνής κοινότητα παρακολουθεί και η Ελλάδα ανησυχεί

Δημοσίευση: 12 Οκτωβρίου 2019, 6:57 μμ

Παρακολουθούμε σε ζωντανή μετάδοση την αλλαγή των εξωτερικών συνόρων που καθορίστηκαν με τη Συνθήκη της Λωζάνης.


Όταν ο Ερντογάν μιλούσε για «τα σύνορα της καρδιάς του» κάποιοι δημοσιολογούντες και αναλυτές στην Ελλάδα έλεγαν ότι το κάνει για εσωτερικούς λόγους.

Κατά την επίσκεψη του στην Ελλάδα, ο Τούρκος πρόεδρος είχε προβεί σε μία προκλητική δήλωση, ενώπιον μάλιστα του Προκόπη Παυλόπουλου.

Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν δήλωσε χωρίς περιστροφές πως δεν πιστεύει στο διεθνές δίκαιο, αλλά στο «πολιτικό δίκαιο» και στο «δίκαιο της ισχύος».

Κάποιοι, πάλι, αναλυτές έλεγαν απλώς «γαβγίζει δεν δαγκώνει», τώρα δάγκωσε στη Συρία. Και καταλάβαμε ότι ο Τούρκος πρόεδρος ουσιαστικά αναφέρονταν σε αυτό που κάνει με τον υβριδικό πόλεμο, το δόγμα που εφαρμόζει στην κυπριακή ΑΟΖ.


Και τι κάνει η διεθνής κοινότητα; Οι ΗΠΑ; Η Ευρώπη; Ο ΟΗΕ;

Τίποτα! Ευχολόγια, καταδίκες και απειλές για κυρώσεις! Ότι έκανε και στην τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974, μετά από 45 χρόνια, όχι μόνο οι κατοχικές δυνάμεις δεν εκδιώχθηκαν αλλά η Τουρκία διεκδικεί να κάνει κουμάντο στο πολύπαθο νησί.

Ο Ερντογάν ποτέ δεν έκρυψε τις προθέσεις του για τη Συρία, για την Ανατολική Μεσόγειο και το Αιγαίο.

Παράλληλα, τα τελευταία χρόνια με ένταση ασκεί κριτική στη συνθήκη της Λωζάνης του 1923, βάσει της οποίας ρυθμίστηκαν όχι μόνο τα ελληνοτουρκικά σύνορα, αλλά και τα σύνορα της σύγχρονης Τουρκίας συνολικά.

Ο ιστορικός αναθεωρητισμός του Ερντογάν και των οπαδών του έχει διπλό στόχο.

Ο πρώτος, εσωτερικός, και είναι ο Ισμέτ Ινονού και η πολιτική του κατά της θεοκρατίας. Ο Ινονού ήταν ένας από τους πιο στενούς συνεργάτες του ιδρυτή της σύγχρονης Τουρκίας Κεμάλ Ατατούρκ και ο επικεφαλής της τουρκικής αντιπροσωπείας στη Λωζάνη. Μετά τον θάνατο του Ατατούρκ το 1938 τον διαδέχθηκε στην προεδρία. Με άλλα λόγια, ο Ερντογάν προετοιμάζει τον αποχαιρετισμό του κεμαλισμού, της κυρίαρχης μέχρι σήμερα ιδεολογίας στην Τουρκία.

Ο δεύτερος βρίσκεται εκτός των συνόρων και συνδέεται με τον πρώτο και δεν είναι άλλος από το να εδραιωθεί η Τουρκία όχι ως περιφερειακή δύναμη, αλλά αυτό που οραματίζεται ο Ερντογάν είναι να την καταστήσει χώρα με παγκόσμια εμβέλεια και μάλιστα με την συμπλήρωση των 100 χρόνια της Τουρκικής Δημοκρατίας το 2023. Θέλει να ξεπεράσει τον Ατατούρκ και αυτό επηρεάζει τη Συρία, το Ιράκ, την Ελλάδα και την Κύπρο.

Μοιραία ανατρέχουμε στην τρίτη δεκαετία του 20ού αιώνα που υπεγράφη η Συνθήκη της Λωζάνης, ήταν συνθήκη ειρήνης που έθεσε τα όρια της σύγχρονης Τουρκίας που αμφισβητεί ο Ερντογνα και εξηγεί τη σημερινή σπουδή του να παίξει ρόλο στη ΣΥΡΙΑ, στα Βαλκάνια και στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο.

Βέβαιa, η επέμβαση στη Συρία είναι η αρχή αφού ο στόχος είναι η ανακατάληψη της Μοσούλης στο Βόρειο Ιράκ. Στη Λωζάνη το καθεστώς της Μοσούλης δεν είχε διευθετηθεί, τελικά η Κοινωνία των Εθνών κατακύρωσε την περιοχή στο Ιράκ.

Κάποιοι στην λογική του κατευνασμού θεωρούν ότι ο Ερντογάν σχετικά με τις αναφορές του για τη Συνθήκη της Λωζάνης έχει λιγότερο να κάνει με τα ελληνικά νησιά και περισσότερο με το κουρδικό και την πλούσια σε πετρελαϊκά κοιτάσματα στη Μοσούλη.

Ας θυμηθούμε ωστόσο παλιές αναφορές του, «Στην ιστορία της Μοσούλης ήμασταν παρόντες», είπε ο Τούρκος πρόεδρος, «φυσικά σεβόμαστε τα σημερινά σύνορα, αλλά δεν μπορούμε να βάλουμε σύνορα στην καρδιά μας». Η Τουρκία στηρίζει τους ομοεθνείς της στη Θράκη, στην Κύπρο, στην Κριμαία και παντού…

Το «απρόσμενο» δώρο του Αμερικανού Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ προς τον Τούρκο Πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν να αποσύρει τα αμερικανικά στρατεύματα από την ανατολική Συρία ανάβει άναψε το πράσινο φως για εισβολή τουρκικών στρατευμάτων στο συριακό έδαφος.

Ήταν τόσο απρόσμενο; Και στην Κύπρο το 1974 οι Τούρκοι πήραν «πράσινο φως» από τις μεγάλες δυνάμεις παρά τις αντιδράσεις στη συνέχεια και τις διαβεβαιώσεις εκείνη την εποχή ότι κάτι τέτοιο δεν επρόκειτο να γίνει.

Αυτό που λέγεται είναι το προφανές, από την πλευρά των ΗΠΑ η τελική εξουδετέρωση του Ισλαμικού Κράτους και από την πλευρά των Τούρκων το ίδιο απλώς προσθέτουν και του Κούρδους. Μήπως όμως βλέπουμε, μόνο το δέντρο;

Και το δάσος είναι η αλλαγή των συνόρων και του status quo στην περιοχή;

Τα σύνορα Τουρκίας-Συρίας καθορίστηκαν με τη Συνθήκη της Λωζάνης το 1923 και κάθε μονομερής ενέργεια που παραβιάζει τη Συνθήκη πλήττει συνολικά το πνεύμα της. Κάτι που κάνει σήμερα η Τουρκία κουρελιάζοντας την με τη διεθνή κοινότητα να παρακολουθεί χωρίς διάθεση να παρέμβει, ωστόσο η de facto παραβίαση της Συνθήκης ανοίγει τον ασκό του Αιόλου για κάθε είδους εδαφικές και άλλες διεκδικήσεις από την Τουρκία.

Για όσους επιμένουν ότι οι ΗΠΑ θα έρθουν σε ρήξη με την Τουρκία, απλώς σημειώνω ότι τα εθνικά συμφέροντα των ΗΠΑ με την Τουρκία είναι τεράστια και δεν συγκρίνονται με εκείνα που θα είχε με τους Κούρδους της Συρίας, άλλωστε οι οικονομικοί αριθμοί είναι ενδεικτικοί, επιπλέον οι ΗΠΑ θεωρούν την Τουρκία σημαντικό οικονομικό συνέταιρο. Εδώ δεν πρέπει να ξεχνάμε την σημαντική γεωπολιτική θέση της Τουρκίας που διαθέτει το δεύτερο -μεγαλύτερο- στρατό στο ΝΑΤΟ, αλλά και την προσέγγιση Τούρκων- Ρώσων που προκαλεί αμηχανία στη Δύση, επίσης η Τουρκία είναι μέλος της ομάδας G-20.

Γιατί όλοι βολεύονται με την επέμβαση του Ερντογάν;

Η Ρωσία έχει σημαντικά συμφέροντα με την Τουρκία και ο Ερντογάν για τον Πούτιν είναι πιο σημαντικός από τον ίδιο τον Άσαντ, ως εκ του τούτου υπήρχε ανοχή της Μόσχας για την τουρκική επιχείρηση. Επιπλέον, η είσοδος της Τουρκίας ανατολικά του Ευφράτη ανοίγει το δρόμο, μεσοπρόθεσμα, προς την οριστική απόσυρση των αμερικανικών δυνάμεων από τη Συρία , γεγονός που αποτελεί στόχο και της Ρωσίας.

Παρακολουθούμε λοιπόν, σε ζωντανή μετάδοση την αλλαγή των εξωτερικών συνόρων που καθορίστηκαν με τη Συνθήκη της Λωζάνης. Όσο και να κάποιο κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν είναι ένα καλό μάθημα το πως οι διεθνείς σχέσεις δεν είναι συναισθηματικού χαρακτήρα αλλά συμφερόντων και από εκεί που οι Κούρδοι ήταν οι καλύτεροί σύμμαχοι των ΗΠΑ νοιώθουν στα κεφάλια τους-βομβαρδισμοί- την «προδοσία», ενώ η Άγκυρα που βρισκόταν στο περιθώριο τώρα είναι πάλι στο παιχνίδι, και μάλιστα με πρωταγωνιστικό ρόλο.

Η Ελλάδα κάλο είναι αναγνώσει σωστά τις εξελίξεις και να προετοιμαστεί για αυτά που έρχονται με βασική αρχή την εθνική συνεννόηση γνωρίζοντας ότι γεωπολιτικοί συσχετισμοί συνεχώς αλλάζουν και δεν επιτρέπουν εφησυχασμούς…

newpost.gr