Μητροπολίτης Γερμανίας για Μόσχα: «Όποιος βγει έξω πρέπει και να ξαναμπεί μέσα!»

Δημοσίευση: 20 Σεπτεμβρίου 2018, 1:38 μμ

Βγαίνουν μπροστά το ένα μετά το άλλο τα “εξαπτέρυγα” του Φαναρίου για να υποστηρίξουν τις αποφάσεις Βαρθολομαιου για το ουκρανικό εκκλησιαστικό ζήτημα. Σειρά πήρε ο σημαιοφόρος του Οικουμενισμού Μητροπολίτης Γερμανίας Αυγουστίνος.


Ο Μητροπολίτης σχολίασε την απόφαση της Ιεράς Συνόδου του Πατριαρχείου Μόσχας στις 14 Σεπτεμβρίου 2018 να διακόψει τη «συμμετοχή της Ρωσικής Ορθοδόξου Εκκλησίας σε όλες τις Επισκοπικές συνελεύσεις, τους θεολογικούς διαλόγους, τις πολυμερείς δομές και τους λοιπούς φορείς στους οποίους προεδρεύουν ή συμπροεδρεύουν αντιπρόσωποι του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως», υποστηρίζοντας πως μετά από αυτή δεν θα προκαλεί έκπληξη μία πιθανή ακύρωση της συμμετοχής των τριών Ρώσων επισκόπων στην επόμενη συνεδρίασή της Ορθοδόξου Επισκοπικής Συνελεύσεως στη Γερμανία (OBKD).

“Λυπάμαι εξαιρετικά για την απόφαση αυτή, όπως και για τις συνέπειες της για μας εδώ στη Γερμανία, καθώς η ορθόδοξη συνεργασία στο πλαίσιο της OBKD υπήρξε πάντοτε γόνιμη και αρμονική και ελπίζω οι δυσκολίες, οι οποίες προέκυψαν στις ενδοορθόδοξες σχέσεις να ξεπεραστούν το συντομότερο δυνατόν” αναφέρει.

Για το ουκρανικό υποστηρίζει πως “η δεύτερη μεγαλύτερη χώρα της Ευρώπης επιδιώκει την απόκτηση εκκλησιαστικής ανεξαρτησίας (Αυτοκεφαλία) και θέλει να αποδεσμευτεί από την Εκκλησία της Ρωσίας, μιας χώρας, με την οποία, ως γνωστόν, η Ουκρανία βρίσκεται λίγο πολύ σε ανοιχτή ένοπλη σύρραξη” και δικαιολογεί την στάση του Οικουμενικού Πατριάρχη τονίζοντας πως αυτός “αυτοδικαίως επενέβη και προσπάθησε, όχι μόνο να λύσει το επίκαιρο θέμα της εκκλησιαστικής ανεξαρτησίας, αλλά και να συμβάλει στην υπέρβαση του ενδοεκκλησιαστικού σχίσματος στην Ουκρανία, το οποίο είχε προκύψει στη χώρα μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης. Αυτό το ιδιαίτερα δύσκολο έργο του αναλογεί λόγω του πρωτείου τιμής που κατέχει στην Ορθοδοξία και άρα δεν σημαίνει καμία ανάμειξη στις εσωτερικές υποθέσεις άλλης Εκκλησίας, ανεξαρτήτως του γεγονότος ότι επί αιώνες ο εκκλησιαστικός δεσμός της Ουκρανίας με τη Μητέρα Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως παρεμποδίζετο, ακόμη και αμφισβητείτο από τσαρικές και σοβιετικές πολιτικές ισχύος”.

Για την απαγόρευση συλλείτουργου των Επισκόπων του Πατριαρχείου Μόσχας με Επισκόπους του Οικουμενικού Πατριαρχείου δε επισημαίνει πως αυτή η πτυχή έχει ήδη επιπτώσεις στη Γερμανία. “Ζητήθηκε κατά την τελετή της ενθρονίσεως του νέου Επισκόπου της Σερβικής Ορθοδόξου Εκκλησίας στο Ντίσελντορφ στις 16/09/2018 από το Βοηθό Επίσκοπό μας Αριανζού κ. Βαρθολομαίο, να μη συλλειτουργήσει, λόγω της παρουσίας δύο Ρώσων επισκόπων. Αν και τονίζεται από ρωσικής πλευράς ότι δεν πρόκειται για διακοπή της Ευχαριστιακής κοινωνίας και επίσης ότι συλλείτουργα ιερέων εξακολουθούν να επιτρέπονται, λυπούμαι βαθύτατα για το μέτρο αυτό και για τη στάση που υποδηλώνει.Για μας τους ορθοδόξους η (από κοινού) τέλεση της Θείας Λειτουργίας, τουτέστιν της Ευχαριστίας, είναι το άθροισμα και η αποκορύφωση του εκκλησιαστικού μας βίου. Γι’ αυτό η κατάσταση αυτή – την οποία σε αυτή τη μορφή τη βιώνω πρώτη φορά στη σχεδόν πεντηκονταετή επισκοπική μου διακονία – είναι οδυνηρή και ανησυχητική” υπογραμμίζει.


Τέλος αναφερόμενος στην απόφαση της Μόσχας να αποσυρθεί «από όλες τις Επισκοπικές συνελεύσεις, τους θεολογικούς διαλόγους, τις πολυμερείς δομές και τους λοιπούς φορείς στους οποίους προεδρεύουν ή συμπροεδρεύουν αντιπρόσωποι του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως» σημειώνει: “Επειδή ενδοορθόδοξα ισχύει πάντοτε η λεγόμενη αρχή των Διπτύχων, δηλαδή να ακολουθείται η σειρά στον κατάλογο των Ορθοδόξων Αυτοκεφάλων Εκκλησιών, στον οποίο σε πρώτη θέση βρίσκεται το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως, προεδρεύουν ή συμπροεδρεύουν οι εκπρόσωποι της Κωνσταντινούπολης σε όλες τις πανορθόδοξες δομές (π.χ. τις επισκοπικές συνελεύσεις) και σε όλους τους διαλόγους. Αυτή η απόφαση συνεπώς σημαίνει και την απόσυρση του Πατριαρχείου Μόσχας από τους θεολογικούς διαλόγους σε επίπεδο χώρας αλλά και παγκόσμιο, καθώς και από άλλες σχετικές δημόσιες διαβουλεύσεις, με αποτέλεσμα να υπερβαίνει κατά πολύ την αποσκοπούμενη «τιμωρία» του Οικουμενικού Πατριαρχείου και του θαρραλέου του προκαθημένου. Παραμένει, λοιπὸν, μόνη παρηγοριά ο θρυλικός λόγος του Γερμανού πολιτικού Herbert Wehner: «Όποιος βγει έξω πρέπει και να ξαναμπεί μέσα!»”.