Ο αυτοκράτορας που κατέστρεψε την Ιερουσαλήμ και σκότωσε χιλιάδες Εβραίους

Δημοσίευση: 13 Σεπτεμβρίου 2017, 12:53 μμ

Πιο γνωστός ως Τίτος (Titus) ο Ρωμαίος αυτοκράτορας από το 79 έως το 81. Γεννήθηκε στη Ρώμη στις 30 Δεκεμβρίου του 39 και ήταν γιος του αυτοκράτορα Βεσπασιανού και της Δομιτίλης της Πρεσβυτέρας. Ήταν εκείνος που ανέστειλε την εβραικη εξέγερση. Εκείνη την εποχή, είχε ξεσπάσει ο πρώτος Ιουδαϊκός Πόλεμος (66-74 μ.Χ.) και έφερε αντιμέτωπους τους Ιουδαίους με τη Ρώμη (Ιουδαιορωμαϊκοί Πόλεμοι).

Η λεηλασία της Ιερουσαλήμ, ανάγλυφο από την Αψίδα του Τίτου, Ρώμη.

Σημειώνεται ότι σπό την εποχή της ενοποίησης του μεσογειακού χώρου κανένας λαός δεν αγωνίστηκε με τόσο σθένος εναντίον της Ρώμης όσο οι Ιουδαίοι, οι οποίοι στήριξαν την αντίσταση τους στην μονοθεϊστική τους θρησκεία, στην συνείδηση της μοναδικότητας τους και στην μεσσιανική πίστη τους ότι αυτοί ήταν οι εκλεκτοί του θεού.

Οι πρώτες εκστρατείες του Τίτου και  η Εισβολή στην Ιερουσαλήμ


Από το 61 έως το 63 συμμετείχε στις εκστρατείες στη Βρετανία και τη Γερμανία. Το 64 επέστρεψε στη Ρώμη και παντρεύτηκε την Αρεκίνα Τέρτουλα, κόρη του πρώην διοικητή της πραιτοριανής φρουράς, η οποία πέθανε ένα χρόνο αργότερα. Δεν πέρασε πολύς καιρός και τέλεσε νέο γάμο με τη Μαρκία Φουρνίλα, κόρη επιφανούς οικογενείας της Ρώμης, με την οποία απέκτησε μία κόρη, την Ιουλία Φλαβία. Ο Τίτος χώρισε τη γυναίκα του, επειδή η οικογένειά της αντιπολιτευόταν το θρόνο και δεν ξαναπαντρεύτηκε ποτέ.

Το 67 ο Τίτος ακολούθησε τον πατέρα του, Βεσπασιανό, στην Ιουδαία, προκειμένου να καταστείλει την Εβραϊκή Εξέγερση. Όταν ο πατέρας του επέστρεψε στη Ρώμη το 69 για να χρισθεί αυτοκράτορας, ο Τίτος ανέλαβε επικεφαλής των ρωμαϊκών λεγεώνων και το 70 εισήλθε θριαμβευτικά στην Ιερουσαλήμ.

Η πολιορκία και καταστροφή της Ιερουσαλήμ, του Poussin

Σημειώνεται ότι στον πόλεμο αυτό μπήκε καθώς εκείνη την εποχή ο Νέρων αποφάσισε να ασχοληθεί πιο σοβαρά με τον πόλεμο έτσι την άνοιξη του 67 ανέθεσε την διεξαγωγή του στον έμπειρο στρατηγό Τίτο Φλάβιο Βεσπασιανό. Ο Βεσπασιανός, έχοντας ως υπαρχηγό τον γιο του Τίτο επιτέθηκε στην Γαλλιλαία.

Η Υποταγή της Γαλλιλαίας

Ο Τίτος κατέστρεψε το Ναό του Σολομώντος και σκότωσε χιλιάδες Εβραίους, ενώ πολύ περισσότεροι αναγκάσθηκαν να πάρουν το δρόμο της εξορίας. Από τότε χρονολογείται η Εβραϊκή Διασπορά και το όνειρο των Εβραίων για δική τους πατρίδα, που έγινε πραγματικότητα μόλις το 1948. Οι επιχειρήσεις του Τίτου στην Ιουδαία ολοκληρώθηκαν το 74, με την κατάληψη του οχυρού Μασάντα.

Ακολούθησε η θριαμβευτική επιστροφή του στη Ρώμη και η ανέγερση Αψίδας προς τιμή του. Η Αψίδα του Τίτου, όπως ονομάζεται, σώζεται μέχρι σήμερα. Όσο ευρίσκετο στην Ιερουσαλήμ, συνδέθηκε ερωτικά με τη Βερενίκη, κόρη του βασιλιά των Ιουδαίων, Ηρώδη Αγρίππα. Η Βερενίκη ήταν 11 χρόνια μεγαλύτερη του Τίτου και με τρεις γάμους στο ενεργητικό της.

Το 79 ο Τίτος ανέβηκε στο θρόνο, παρά τις αντιδράσεις αρκετών συγκλητικών, που αντιδρούσαν στο δεσμό του με τη Βερενίκη. Θεωρούσαν ότι η Βερενίκη θα ήταν μια νέα Κλεοπάτρα, λόγω του δυναμικού της χαρακτήρα και της επιρροής που ασκούσε στον αυτοκράτορα.

Ο Τίτος, όμως, αποδείχθηκε αυτόφωτος ηγεμόνας, ιδιαίτερα αποτελεσματικός στην άσκηση της εξουσίας, που γρήγορα έγινε αγαπητός στους υπηκόους του, όπως μαρτυρούν οι ιστορικοί της εποχής του Τάκιτος και Γάιος Σουητώνιος. Αντιμετώπισε δυναμικά την εξέγερση του Τερέντιου Μάξιμου και εφάρμοσε ένα ευρύ πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων με την ολοκλήρωση του Κολοσσαίου και την κατασκευή λουτρών στη Ρώμη.

Η πολιορκία και καταστροφή της Ιερουσαλήμ,David Roberts (1850).

Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του εκδηλώθηκε η μεγάλη έκρηξη του Βεζούβιου, με την καταστροφή της Πομπηίας και μία μεγάλη πυρκαγιά στη Ρώμη. Ο Τίτος δαπάνησε μεγάλα ποσά για την ανακούφιση των πληγέντων κι έδειξε το προσωπικό του ενδιαφέρον, επισκεπτόμενος συχνά τις πληγείσες περιοχές.

Οι θεωρίες γύρω από το θάνατο του Τίτου

Ο Τίτος πέθανε στις 13 Σεπτεμβρίου του 81, από υψηλό πυρετό. Ο Σουητώνιος έγραψε ότι ο θάνατός του προήλθε είτε από ελονοσία, είτε από δηλητήριο που του έδωσε ο ιατρός του Βαλέντιος, κατ’ εντολή του αδελφού του Δομητιανού, ο οποίος τελικά τον διαδέχθηκε στο θρόνο της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.


Τίτος Φλάβιος Βεσπασιανός

Μια διαφορετική εκδοχή για το θάνατο του Τίτου μας δίνει το Βαβυλωνιακό Ταλμούδ. Ένα κουνούπι μπήκε από τη μύτη και εγκλωβίστηκε στο κρανίο του. Όταν πέθανε και του άνοιξαν το κεφάλι, το κουνούπι είχε το μέγεθος πουλιού. Ήταν η θεία τιμωρία για τις κακές του πράξεις και ιδιαίτερα για τον ξεριζωμό του εβραϊκού λαού από τη γη του.

Η προσωπικότητα του Τίτου ενέπνευσε τον Μότσαρτ στη σύνθεση της όπερας «Η μεγαλοψυχία του Τίτου» (1791). Ο ερωτικός του δεσμός με τη Βερενίκη αποτέλεσε τον δραματουργικό πυρήνα των θεατρικών έργων του Ρακίνα «Βερενίκη» και του Κορνήλιου «Τίτος και Βερενίκη».

Πηγή: sansimera.gr, wikipedia

  • ΝΙΚΟΛΑΟΣ

    Άμα ρωτήσεις τους ίδιους θα σου πουν ότι ήταν δεν ήταν πέντε – έξι εκατομμύρια οι νεκροί και καμιά εικοσαριά εκατομμύρια οι ξεσπιτωμένοι!!! τώρα που χώραγαν και τι τρώγανε όλοι αυτοί εκεί πέρα είναι άλλο θέμα

  • ΝΙΚΟΛΑΟΣ

    Επίσης αυτό : «Μια διαφορετική εκδοχή για το θάνατο του Τίτου μας δίνει το
    Βαβυλωνιακό Ταλμούδ. Ένα κουνούπι μπήκε από τη μύτη και εγκλωβίστηκε στο
    κρανίο του. Όταν πέθανε και του άνοιξαν το κεφάλι, το κουνούπι είχε το
    μέγεθος πουλιού. Ήταν η θεία τιμωρία για τις κακές του πράξεις και
    ιδιαίτερα για τον ξεριζωμό του εβραϊκού λαού από τη γη του.» είναι ίδιον αυτού του λαού βρε παιδί μου να λέει την μία π@@@@@ριά μετά την άλλη …. αλλά ξέχασα – λάθος μου ήταν από τότε οι νεκροτομές επιβεβλημένες … βέβαια , πως αλλοιώς θα έκαναν νεκρομαντίες και άλλες συναφείς ιεροτελεστίες;;;;;;;;

  • ΘΗΣΕΑΣ

    αυτη τη τυχη ειχε καθε λαος η πολη που ξεσηκωνονταν εναντιον της ρωμης. να θυμισω την μαρτυρικη αρχαια κορινθο, στην οποια ακομη και σημερα τραγουδανε θρηνους στο ονομα της. να θυμισω την καρχηδωνα που δεν εμεινε τιποτα ορθιο? τους γαλατες και τους μακεδονες που καταστραφηκαν εντελως. οι εβραιοι δεν θα ηταν εξαιρεση…..
    στο αρθρο που λεει οτι κανενας λαος δεν αντισταθηκε με τοσο σθενος στις ρωμαικες λεγεωνες, αυτο ειναι υπερβολη. ο μοναδικος λαος που αντισταθηκε και τελικα καταφερε να διατηρησει την ανεξαρτησια του, ηταν οι γερμανοι, οι οποιοι κυριολεκτικα αφανισαν οσες λεγεωνες εισεβαλαν στις περιοχες τους.