Η Κρήτη πενθεί για το Βαγγέλη

Δημοσίευση: 4 Απριλίου 2015, 12:00 μμ

baggelhs

Όσος καιρός και αν περάσει, ο Βαγγέλης θα μείνει για πάντα χαραγμένος στις καρδιές όλων μας.


Για την Κρήτη ο χαμός του Βαγγέλη Γιακουμάκη είναι μια πληγή ανοιχτή, που όμως πονάει αλλιώτικα από τις άλλες. Κυρίως διότι θέτει τον καθένα από εμάς, ως Έλληνα αλλά και ιδιαίτερα ως Κρητικό, ενώπιον των συλλογικών ευθυνών μας. Δεν ψάχνουμε για ενόχους, δεν στοχοποιούμε, αναμένουμε το έργο της δικαιοσύνης που έχει αναλάβει την διαλεύκανση της υπόθεσης, παρόλ’ αυτά νιώθουμε, περισσότερο από ποτέ, αυτό που πλανάται στην ατμόσφαιρα: Κοινή συνισταμένη στις δημόσιες συζητήσεις, στις αναφορές που γίνονται κατά κόρον στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης κ.λπ. το προφίλ εκείνων των ατόμων που θα μπορούσαν να έχουν κάνει μαρτύριο τη ζωή ενός συντοπίτη τους. Όλοι οι Κρητικοί γνωρίζουμε πως υπάρχει μια μειοψηφία ψευτοπαληκαράδων, «νταήδων», μεγαλωμένων με τις αξίες της δήθεν καπετανιάς, της «τζάμπα μαγκιάς» όπως λέμε στο νησί, οι οποίοι κυκλοφορούν μαυροφορεμένοι -προσβάλλοντας πρώτα από όλα την έννοια του μαύρου πουκάμισου και ό,τι ηρωικό συμβολίζει αυτό για το πένθος και τους ιστορικούς αγώνες της Κρήτης ενάντια στους εχθρούς της Ελλάδας. Οι μαυροπουκαμισάδες του είδους που περιγράφεται εδώ τριγυρίζουν με επίσης μαύρα αγροτικά 4×4 στο Νησί με στόχο τον εκφοβισμό των φιλήσυχων συμπολιτών, την «προστασία», το παράνομο εμπόριο. Φυσικά, ο εγωισμός και η έπαρση, το βασικό εργαλείο της επιβολής τους είναι το «σίδερο» -τα όπλα.

Προφανώς πρόκειται για μία μειονότητα και δεν υπάρχει μεγαλύτερος μύθος για τους Κρητικούς ότι όλοι μας είμαστε κατά βάθος βίαιοι, πολεμοχαρείς, ότι ηδονιζόμαστε με τα όπλα και το να κάνουμε κόσκινο από τις σφαίρες τις πινακίδες της Τροχαίας ή τις κάμερες στον Βόρειο Οδικό Άξονα κ.λπ. Ωστόσο, η ολέθρια κουλτούρα του «μαύρου πουκαμίσου» είναι υπαρκτή και ασκεί την εγκληματική της γοητεία σε μια ορισμένη ομάδα Κρητικών που ανατρέφεται και γαλουχείται με βάση τον παράλογο και θανάσιμα επικίνδυνο κώδικα αξιών της. Εάν ο Βαγγέλης Γιακουμάκης οδηγήθηκε στην αυτοκτονία λόγω επίμονης παρενόχλησης, εκφοβισμού, ψυχικής και σωματικής κακοποίησης από συμφοιτητές του, εάν αυτοί είναι Κρητικοί, τότε, το πιθανότερο είναι ότι έχουν γαλουχηθεί με την νοσηρή διαστρέβλωση ενός ηρωισμού που εξαντλείται στη βία, που προσκυνά τα όπλα, που φορά το μαύρο πουκάμισο σαν πανοπλία καθοσίωσης του εγκλήματος.

Για κάθε υγιώς και λογικώς σκεπτόμενο Κρητικό είναι μάλλον αυτονόητο ότι κάτι πρέπει να γίνει στο Νησί σε σχέση με την οπλοκατοχή, την οπλοχρησία και το στρεβλό «σύστημα αξιών», την υποκουλτούρα που σχετίζεται με το κακώς εννοούμενο καπετανιλίκι, τον παρεξηγημένο παληκαρισμό ή γενικώς την επιβολή ενός κώδικα συμπεριφοράς πρωτόγονου, απειλητικού και βίαιου όπως αυτός που επιβάλουν τα «μαύρα πουκάμισα». Η κυβέρνηση, μαζί με τους Κρήτες βουλευτές θα πρέπει να εφαρμόσει με αυστηρότητα την ισχύουσα νομοθεσία για την παράνομη οπλοκατοχή/οπλοχρησία στο Νησί ή να φέρει στη Βουλή προς ψήφιση ένα νέο σχέδιο νόμου προκειμένου να αντιμετωπιστεί μια κατάσταση η οποία, επί της ουσίας, είναι ανεξέλεγκτη. Θα μπορούσε να προωθηθεί ακόμη και μια συμφωνία για εκτεταμένη οπλανάπαυση στην Κρήτη, έτσι ώστε οι παράνομοι να τιμωρούνται αλλά και να μην υπάρχουν υποθέσεις όπου η πλειονότητα των φιλειρηνικών πολιτών να ντρέπεται και να καταπιέζεται από τις επιλογές των λίγων. Αυτών που προκαλούν την κάθε μορφή βίας και φόβου. Διότι, ένα και μόνο επιθυμεί η Κρήτη: Ούτε έναν ακόμη άδικα χαμένο Βαγγέλη, ούτε ένα ακόμη θύμα μιας εγκληματικής, πραγματικά κατάμαυρης και ζοφερής νοοτροπίας.

Κανείς μας δεν θέλει ακόμα ένα θύμα bullying…